Fabiana Palladino - Fabiana Palladino (2024)

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Fabiana Palladino - Fabiana Palladino - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Fabiana Palladino - Fabiana Palladino
Fabiana Palladino kreeg de muziek thuis met de paplepel ingegoten en laat op haar titelloze en heerlijk soulvolle debuutalbum horen dat ze zelf ook beschikt over het nodige muzikale en vocale talent

De Britse muzikante Fabiana Palladino heeft de tijd genomen voor haar debuutalbum, dat deze week, tien jaar na haar eerste single, is verschenen. Het is een album waarop ze zich in eerste instantie laat inspireren door Britse soul, R&B en pop uit de jaren 80, maar Fabiana Palladino is zeker niet blijven steken in het verleden. In muzikaal opzicht is het debuutalbum van de Britse muzikante heerlijk zwoel, maar het steekt, mede door de geweldige baslijnen van vader Pino, ook knap in elkaar. Het vraagt alleen nog om een goede en soulvolle stem en ook hierover blijkt Fabiana Palladino te beschikken op haar lang verwachte debuutalbum, dat de verwachtingen makkelijk waar maakt.

Bij de achternaam Palladino moet ik onmiddellijk denken aan de Britse bassist Pino Palladino, die is te horen op talloze albums van muzikanten van naam en faam en bovendien op het podium heeft gestaan met menige grootheid. De in Wales geboren bassist is actief sinds de jaren 80 en wordt al enkele decennia gerekend tot de betere bassisten. Deze week verscheen het debuutalbum van Fabiana Palladino en ook op dit album is Pino Palladino, de vader van Fabiana, te horen.

Fabiana Palladino heeft tot dusver zeker geen haast met haar carrière in de muziek. Haar eerste single verscheen tien jaar geleden en hier zijn sindsdien nog een paar singles bij gekomen. Hiernaast werkte Fabiana Palladino vooral samen met anderen, onder wie Jessie Ware. Deze week is dan eindelijk het (titelloze) debuutalbum van Fabiana Palladino verschenen en het is een album dat het wel eens goed kan gaan doen.

Dat is deels de verdienste van het wederom uitstekende baswerk van vader Pino, die in de studio ook nog twee van zijn andere kinderen (Rocco en Giancarla) en zijn vrouw (Maz) tegen kwam. Het opnemen van het debuutalbum van Fabiana Palladino was zeker niet alleen een familieaangelegenheid, want de Britse muzikante deed ook een beroep op de mij onbekende producer Harry Craze, de wel bekende strijkersarrangeur Rob Moose en de gelouterde sessiedrummer Steve Ferrone.

Centraal thema op het debuutalbum van Fabiana Palladino is het op de klippen lopen van een liefdesrelatie, wat in ieder geval in de teksten zorgt voor een wat weemoedige sfeer. In muzikaal opzicht is de melancholie minder goed hoorbaar, want het debuutalbum van Fabiana Palladino is een warm of zelfs zwoel klinkend album. De Britse muzikante put vooral uit de archieven van de soul, R&B en pop en is niet vies van invloeden uit de jaren 80.

In muzikaal opzicht klinkt het allemaal bijzonder lekker. Enerzijds door de geweldige baslijnen van vader Pino, maar ook de wat vintage klinkende synths klinken fantastisch. Het doet me af en toe flink denken aan de albums waarop Janet Jackson boven zichzelf uit steeg, maar het album is ook schatplichtig aan de Britse soulpop uit de jaren 80 en 90 en heeft ook wel wat van de muziek van Wendy & Lisa, zeker als Prince met een schuin oog mee keek.

Ondanks alle verwijzingen naar muziek uit de jaren 80 en 90 is het debuutalbum van Fabiana Palladino ook absoluut een eigentijds klinkend album, dat op bijzondere wijze invloeden uit verschillende tijden combineert. Het is een album dat makkelijk verleidt, maar de Palladino telg maakt ook zeker indruk met knap in elkaar stekende en fantasierijk en verrassend subtiel ingekleurde songs, die bij herhaalde beluistering alleen maar beter en interessanter worden. In muzikaal opzicht is het debuutalbum van Fabiana Palladino een uitstekend album en ook de songs van de Britse muzikante zijn stuk voor stuk aansprekend. Ze is bovendien een prima zangeres, die een extra dimensie toevoegt aan het fraaie geluid op haar debuutalbum.

Als ik luister naar het album ben ik vooral verbaasd dat Fabiana Palladino tien jaar heeft gedaan over het uitbrengen van haar eerste album, al is dit de kwaliteit van het album vast ten goede gekomen. De Britse kwaliteitskrant The Guardian noemt het “sublime 80s pop innovation meets 21st-century chaos” en dat is wel een mooie omschrijving van een album, dat soulvolle pop uit het verleden op knappe wijze het heden in sleurt. Erwin Zijleman

Wat is dat nu voor een score? Stereogum, Guardian, Oor, The weekly, Focus Knack, Volkskrant, the Face, iedereen is laaiend maar hier een 3,19*?

Ik dacht nochtans ook eerst: bwoh maar opeens viel het kwartje. Dit is nu eens een quasi perfecte popplaat, denk Janet Jackson in tijdperk Jam & Lewis, of Wendy & Lisa, het 80s tijdperk, Deeper zit vroege Depeche Mode in, en dan die ongelooflijke goede baslijnen van papa Paladino. En een per - fec -te productie ( Zet In the Fire eens met een hoofdtelefoon op). Ik dacht dat Jai Paul er tussen zat bij die productie, maar kan mis zijn.

Klopt dit gemiddelde slaat nergens op. Maar op Mume heeft men helaas weinig feeling met neo soul, pop of muziek die niet post depressief is ala The National of Radiohead. Niets ten nadele van hen, maar soms wil men ook een beetje levensvreugde of groove.

On topic: dit is inderdaad een sterke plaat, een beetje zoals de begindagen van Jessie Ware. Janet hoor ik er ook in terug, net als Prince op Shoulda.
Jai Paul doet volgens mij alleen maar backing net als Jamie Woon overigens. Fijn album!

Leuke ontdekking, en wat onder de radar gebleven op MuMe? Jesse Ware en late 80's /vroege 90's hoor ik ook wel terug. Leuke productie, met name de uptempo nummers. En af en toe gaat ze Deeper de jaren 80 is dan bij de huidige trend de gewoonte is.
Ze heeft ook wel een aardige bassist. Vooral op Closer bast paps lekker mee! Ik ben benieuwd naar haar vervolgstappen.