Grace Cummings - Ramona (2024)

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Grace Cummings - Ramona - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Grace Cummings - Ramona
Op Ramona, het derde album van de Australische muzikante Grace Cummings, komen haar imposante stemgeluid en de rijk georkestreerde klanken van producer Jonathan Wilson prachtig samen

Het was een paar jaar geleden flink wennen aan het indrukwekkende stemgeluid van Grace Cummings. De muzikante uit Melbourne zingt op Ramona wat minder vaak voluit, maar haar stem blijft indrukwekkend. Het is een stem die dit keer wordt gecombineerd met een behoorlijk volle productie van Jonathan Wilson, die zich met name heeft laten inspireren door muziek uit de jaren 50, 60 en 70. Het is af en toe wat bombastisch, maar het past ook perfect bij de unieke stem van Grace Cummings, die wederom diepe indruk maakt als zangeres. Ik moest er op de vorige twee albums vooral aan wennen, maar op het prachtige Ramona valt echt alles op zijn plek.

De Australische muzikante Grace Cummings beschikt over een stem om bang van te worden. Ik heb in 2019 echt eindeloos geworsteld met haar debuutalbum Refuge Cove, waarop een aantal prachtige folk- en countrysongs staan. Grace Cummings zingt ze echter met orkaankracht en dat is op zijn minst even wennen, zeker als je normaal gesproken een voorliefde hebt voor verleidelijke fluisterstemmen. Het intrigeerde me hopeloos, maar in 2019 was ik nog niet klaar voor de power van Grace Cummings.

Ook het helemaal aan het begin van 2022 verschenen Storm Queen was een album waar ik flink aan moest wennen, maar de schoonheid van de songs en de muziek op het album won het dit keer van de angst voor de krachtige stem van Grace Cummings. De muzikante uit Melbourne doseerde de vocale kracht op haar tweede album ook wel wat meer, waardoor het zeker niet alleen stormde op Storm Queen.

Deze week keert de Australische muzikante terug met haar derde album, Ramona. We weten inmiddels wat we moeten verwachten van Grace Cummings, waardoor de eerste kennismaking met Ramona een stuk makkelijker verloopt dan de eerste kennismaking met haar muziek in 2019. De muzikante uit Melbourne koos destijds voor behoorlijk sobere klanken, maar pakt op Ramona in muzikaal opzicht direct flink uit, met een geluid waarvoor Jim Steinman zich niet zou hebben geschaamd.

De man achter het pompeuze geluid van Meat Loaf is niet meer onder ons, maar er zijn meer producers die van wanten weten. Grace Cummings nam haar derde album op in Los Angeles, waar ze samenwerkte met multi-instrumentalist en producer Jonathan Wilson, die eerder mooie dingen deed voor onder andere Margo Price, Angel Olsen, Father John Misty en Sam Burton. Jonathan Wilson zat ook achter de knoppen bij het opnemen van Storm Queen, maar hield zich toen behoorlijk in. Samen met arrangeur Drew Erickson (Weyes Blood, Mitski, Lana Del Rey) gaat hij echter flink los op Ramona.

Het album is voorzien van een bij vlagen rijk georkestreerd maar ook zeer smaakvol geluid. Het is een wat nostalgisch aandoend geluid, dat je soms flink ver mee terug neemt in de tijd. Het is een opvallende keuze, die er voor zorgt dat Ramona flink anders klinkt dan Refuge Cove en Storm Queen, maar de rijke productie van Jonathan Wilson en de arrangementen van Drew Erickson passen echt perfect bij de stem van Grace Cummings.

De Australische muzikante kan ook op Ramona flink uithalen met haar imposante strot, maar net als op Storm Queen varieert ze ook op haar nieuwe album flink met volume en kracht. Jonathan Wilson en Drew Erickson volgen de dynamiek in de stem van Grace Cummings nauwgezet en zorgen er voor dat de muzikale en vocale spanningsbogen prachtig synchroon lopen.

In muzikaal opzicht is Ramona een fascinerend album met zeer uiteenlopende invloeden, die vooral uit de jaren 50, 60 en 70 lijken te komen. Het klinkt af en toe wat overweldigend en theatraal, maar de stem van Grace Cummings laat zich niet zomaar wegdrukken en imponeert zowel in de naar Burt Bacharach neigende songs als in de songs met een jaren 70 vibe. Bang van de stem van Grace Cummings word ik al lang niet meer. De stem van de Australische muzikante is op Ramona niet alleen imposant, maar ook intens en wonderschoon. Erwin Zijleman

Op voorganger Storm Queen wist Cummings me te veroveren met haar zang. De oerkracht die ervan uitgaat.

Diezelfde kracht is wederom hoorbaar op Ramona, alleen is nu de muzikale omlijsting geheel anders. Het rauwe op Storm Queen, wat zo goed samenging met haar zang, is hier ingeruild voor muziek uit lang vervlogen tijden. Vooral orkestraal. Het verschil met de sobere voorganger kan dus haast niet groter zijn.

Father John Misty deed in 2022 al iets soortgelijks met Chloë & the next 20th Century, en ik hou daar wel van. Toch moest ik er bij Grace Cummings even inkomen, niet vanwege het gebodene, maar meer omdat ik nog zo onder de indruk ben van Storm Queen.

Maar nu ik dat eenmaal heb losgelaten is het wederom genieten van de indrukwekkende orkaan die we ingaan als we Ramona beluisteren. Maar diezelfde orkaan wordt wel aan banden gelegd door de muzikale omlijsting waardoor er een schitterend en boeiend contrast ontstaat en Ramona uiterst genietbaar klinkt en nergens geforceerd, hoe raar dit misschien mag klinken met voorgaande beschrijving.

Ramona is een schitterend album waardoor Grace Cummings zich nog beter op de voorgrond weet te dringen bij mij als artiest om in de gaten te blijven houden.

Haar stem doet me denken aan Nadine Shah. De muziek is net iets minder voor mij. Het doet me wat denken aan Father John Misty zijn platen, door de invloed van Wilson. Live dat vind ik die wel heel goed, maar in het algemeen - voor mij - eis die ook een beetje "erover".

Boh! Ik moet toch wel ff slikken. Zal wel smaak zijn, maar de rijke muzikale omlijsting vind ik dus echt afbreuk doen aan de power van haar stem. Ik vind het debuut echt stukken interessanter en beter. Dat album kwam veel harder bij me binnen. Die stem verzwolg me toen. Opvolger Storm Queen vond ik al iets minder maar bij deze mis ik alle bevlogenheid van weleer. Deze klinkt mij als een soort van coveralbum van een vergeten plaat uit de jaren 50 of zoiets. Beklijft gewoon stukken minder. Jammer.

Luister bijvoorbeeld eens naar dit geweldig klein maar indrukwekkend nummer waar haar stem echt fantastisch uit de verf komt. Vind dat zo veel mooier als wat ik hier hoor. But hey, that’s just my opinion, man.

Ik ben vooral geïmponeerd door de stem, de muziek is hier en daar wel dik aangezet (hier en daar moest ik denken aan de Amy Winehouse sound waarbij de blazers ook sterk aanwezig waren) maar het stoort me nergens.