Dog Unit - At Home (2024)

Jazzy zonder ook maar iets met jazz te maken hebben, funky bij momenten, heel atmosferisch, soms etherisch, modest meanderend zonder saai te worden, voorzichtig rockend, zonder écht te ontploffen, of toch… Met voldoende spanning en intensiteit om je bij de les te houden, gepaard gaand met hypnotische ritmiek en mooie melodielijnen. Lieflijke, intimistische gitaarscapes ruimen soms baan voor heerlijke noise, steeds met subtiele bassen als backbone, soms hier en daar wat keys, steevast vergezeld van hectische drumpatronen.

Of hoe je At Home, het verkwikkende debuut van het Londense kwartet Dog Unit kan pogen te omschrijven. Daders zijn Henry Scowcroft (gitaren), Sam Walton (gitaren, omnichord en piano), James Weaver (bas) en Lucy Jamieson (drums), versterkt door Heather Roche (basklarinet in The Dogs Are Barking Again). Op het volledig instrumentale At Home gaan pure pop hand in hand met geweldige grooves en voorzichtige noise.

Burt Bacharach maar ook The Strokes worden genoemd als uiteenlopende invloeden maar ook Tortoise en Stereolab. En ook lijkt het plausibel dat de bandleden goed geluisterd hebben naar bands als Reiziger, Pony Club, Fuck en True Love Always of nog de instrumentale en/of meer experimentele nummers van The Police. Misschien stond er ook al eens een jazzplaat op ten huize van? Het resultaat van dat al die (vermoedde) invloeden klinkt redelijk enorm indrukwekkend, sfeervol en groots, in een glasheldere mix door Robert Winter, Mark Estall en Sam Walton.

Eigenlijk laat At Home zich nog het best luisteren als één geheel, niet zo verwonderlijk dan dat composities als Concrete Barges On The Banks Of The Thames en Lab Coats naadloos en haast onopgemerkt in elkaar overvloeien.

Schattig hoe Concrete Barges On The Banks Of The Thames lieflijk, haast kinderlijk opent. Dat gitaartje, die harpklankjes! En wat een sfeerzetting. Wanneer de drums dan invallen, gevolgd door een instant aanstekelijke riffje, blijkt Lab Coats ‘en stoemmelings’ op gang getrapt. Bijzonder melodisch met een fraaie ritmiek en een instant lentegevoel dat je overvalt. Na een goede drie minuten ontploft de boel dan heel eventjes in heerlijke noise, eens weggedeemsterd niét ontdaan van spanning en intensiteit.

In When Do We Start Fighting? sluipt zowaar bloedhete, witte funk binnen. Dansbaar en groovy, gezegend met glasheldere gitaarlijnen, hectische ritmiek, dreigend met lichte distorsie, toewerkend naar een catharsis die nooit lijk te komen, maar toch! Naar het einde toe waaieren de gitaren rijkelijk en komt het net niet tot een Sonic Youthiaanse disonante uitbarsting. Net niet, meesterlijke plagerij dus.

Ook We Can Still Win This draagt een funky vibe met zich mee en klinkt bij momenten ook behoorlijk jazzy. Een soort van logische verderzetting van When Do We Start Fighting?, maar dan met wat meer weerhaakjes. En verassende wendingen: De ingebouwde valse eindes leiden net niet tot een mindfuck-gevoel.

In A Magic World, Then Yes kan me iets minder overtuigen. Niet dat dit een slechte compositie is, verre van. Allicht te hoge verwachtingen dankzij de andere composities op de plaat die net iets meer avontuur bevatten. Zoals bijvoorbeeld John X Kennedy, startend met een repetitieve hi-hat, ons al snel in een bad dopend vol groezelige gitaarlijnen, met in een ander laagje fijnere gitaarpartijen. Sterke melodielijnen lopen doorheen de zich traag voortslepende compositie, soms stilvallend, met dan gitaarmuurtjes die weer zachtjes aanzwellen.

Consistent Effort presenteert zich op een gouden dienblad als erg aanstekelijke swingende postrock, waarbij het op minuut vier echt wel deftig ‘ontploft’. Ook hier een mooi huwelijk van een groezelige gitaarpartij terwijl die andere gitaarlijn de hemelse melodie speelt.

A Home besluit met The Dogs Are Barking Again, misschien wel dié ene sterk ingetogen song die Thurston Moore net nooit uit zijn pen geperst kreeg, of het zou qua klankkleur even goed op New Adventures In Hi-Fi van R.E.M. kunnen staan, toch? Bijzonder sfeervol, en met de fraaie bijdrage Heather Roche wiens basklarinet de compositie extra kleur geeft.

Favorieten van de plaat opsommen is niet evident. Op dit moment zijn dat misschien Lab Coats, When Do We Start Fighting?, John X Kennedy, We Can Still Win This en Consistent Effort. Ei zo na alles dus. En eigenlijk is dit alles van grootse kwaliteit, toch? Zoals gezegd: eigenlijk luister je dit eerste werkstuk van Dog Unit best als één geheel. Een consistente, verrukkelijke intense trip van 42 minuten dus.

Een debuut dat kan tellen, Dog Unit zet zich hiermee mooi op de kaart met hun unieke blend van en/of variant op postrock, jazzrock en wonderlijke gitaarpop.

Deze review kan je ook lezen, in lichtjes andere versie, op Luminous Dash:
* DOG UNIT – At home (Brace Yourself Records) – Luminous Dash BE - luminousdash.be

Voorzichtig laat het Londense Dog Unit je aan hun instrumentale breed opgezette geluid wennen. Het luie zomerse Concrete Barges on the Banks of Thames laat je rustig aan de rand van die rivier settelen. Het zijn vier muzikale kunstschilders die met hun penselen wilde lijnen neerzetten en daaroverheen hun ideeën projecteren. Soms drukt Henry Scowcroft zijn compagnon Sam Walton wat naar de zijkant, waarna die vervolgens dringend zijn plek opnieuw opeist. Deze twee gitaristen hebben beide een voorliefde voor Amerikaanse noiserock, maar houden net zo goed van de avantgardistische elektropop waarmee het Stereolab gezelschap naam maakt.

Het wegdromende twinkelende en zeker net zo misleidende Concrete Barges on the Banks of Thames symboliseert At Home. Daar aan de oever laten ze zich door het langskomende waterverkeer en de stadse drukte inspireren. Het London Eye reuzenrad als stille getuige, dit megagrote amusementsattractie kijkt goedkeurend toe. Eigenlijk bouwt Dog Unit daar dus aan hun eigen kunstwerk. Lucy Jamieson legt haar vrouwelijke kracht in haar indierock wijze van drummen. Dienend, maar met een zachtheid waarmee ze haar collega’s dwingt om zoveel mogelijk binnen de lijntjes te kleuren. De gitaarecho’s verzanden in een aantrekkelijke zwoele ruis, het is bassist James Weaver die er een afkoelende donderwolk boven plaatst.

In het experimentele Lab Coats komen Lucy Jamieson en James Weaver op stoom. Als een grovende eenheid begeleiden ze de gitaren en vermengen deze met een postrock drive en freejazz kunstzinnigheid. Een gedurfde twist waarin de Sonic Youth erfenis als een sneltrein doorheen dendert. Melodieuze riffs en destructief gitaargeweld wisselen elkaar af, uiteindelijk komen de berustende momenten als winnaar uit de strijd en straffen ze de harde tussenpassages af. Verwacht je vervolgens een jammende funksessie die zich zo in de Madschester summer of love gekte kan plaatsen? Natuurlijk niet, maar het hypnotiserende When Do We Start Fighting? zorgt wel voor die kentering in het geluid. Een heerlijke dansbare groove waar voor mij geen einde aan mag komen. Bassist James Weaver brengt niet alleen mij in extase, hij trekt het swingende Dog Unit ook die nachtelijke clubfeestjes binnen. Mooi hoe de dromerige lang uitgerekte Simple Minds achtige new wave verwijzingen het vervolgens uitluiden.

Dog Unit laat zich dus niet rangschikken. De essentie van hun eigen muziekbeleving staat voorop, en die laat zich niet door anderen leiden. We Can Still Win This start met toegankelijke swingende baslijnen op, waarna het viertal de postpunk grijsheid opzoekt. Tot een escalatie komt het echter niet, op dat moment volgt de abrupte onderbreking gevolgd door harde noise explosies en de repeterende herhaling van het zich hier niks van aantrekkende gitaarsubtiliteit. Bijzonder hoe hier de twee gitaristen zo het duel aangaan, alsof ze zich beide in een andere studio bevinden en los van elkaar de partijen inspelen. Uiteindelijk komt het allemaal kloppend samen, met de vreemde onderbrekingen is dit wel het lelijke eendje op At Home, niet iedereen zal die transformatie tot prachtige zwaan zo ervaren.

Bij de spirituele In A Magic World, Then Yes psychedelica mijmeren we weer aan de oever van de Thames weg. Alsof het melancholische Darklands van The Jesus and Mary Chain door Jason Pierce (Spacemen 3, Spiritualized) onder handen genomen wordt. Een typische zorgeloze retro laat jaren tachtig track met verwijzingen naar het aankomende decennium. Het potige John X Kennedy is stukken spannender. Echt een voorbeeld van de hedendaagse bluesrock die begin deze eeuw vanuit het Amerikaanse vasteland de rest van de wereld verovert. Het is net geen hardrock, de zuiverende psychedelica spoelt al het geweld weg. Met jankend stoner fuzzwerk herpakken de gitaristen zich waarna de song als een kernreactor op gang komt, zuigt, zoemt en in zakelijk wanorder zichzelf overwint.

Het verademende Consistent Effort heeft een jazzy funkende ondertoon die gedurende de track steeds meer op de voorgrond treedt. De gitaarpartijen memoreren aan het kenmerkende van Vini Reilly, al legt Dog Unit er wel hun eigen flow in. Fraai hoe ze vervolgens nog even met postrock stoeien, op die verwijzing zat ik de hele plaat al te wachten. Basklarinetspeelster Heather Roche reist de hele wereld rond en ondanks dat ze zich veelal tussen klassiek geschoolde conservatorium muzikanten bevindt, zorgt ze in het afsluitende in bijtende spanning opbouwende The Dogs Are Barking Again voor een treurstemmige sfeer. At Home is een waanzinnige overrompelende geweldige debuutplaat, uniek in zijn eigenzinnigheid.

Dog Unit - At Home | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com