Camera Obscura - Look to the East, Look to the West (2024)

Die stem van de lead zangeres doet me altijd relaxen. Ik ga deze zeker checken.

Ik ook. Altijd een zwak gehad voor deze band.

De titel doet me dan toch wel denken aan een verkeersexamen...

Is er gevaar, of ontplooiing?

Wat een leuke plaat. Niet hemelbestormend maar gewoon echt leuke, mooie ontspannende muziek. Baby huey is tot nu toe mijn fav. Het doet me wat t denken aan Belle and Sebastian. Ik ken ze niet echt, is de rest ook zo?

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Camera Obscura - Look To The East, Look To The West - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Camera Obscura - Look To The East, Look To The West
Het is elf jaar stil geweest rond de Schotse band Camera Obscura, maar met Look To The East, Look To The West levert de band rond Tracyanne Campbell een album af dat niet onder doet voor de parels uit het verleden

Camera Obscura is een band uit Glasgow, die in muzikaal opzicht nauw is verbonden met stadgenoten Belle And Sebastian. Dat is geen probleem, want net als Belle And Sebastian stond Camera Obscura in het verleden garant voor albums van een bijzonder hoog niveau. Het is, mede door het overlijden van de toetseniste van de band, heel lang stil geweest rond Camera Obscura, maar met Look To The East, Look To The West is de band gelukkig helemaal terug. Het nieuwe album van de Schotse band klinkt wat ingetogener dan de albums uit het verleden, maar staat nog altijd garant voor bitterzoete popsongs met een hoofdrol voor de prachtige stem van Tracyanne Campbell.

De Britse band Camera Obscura trad aan het begin van dit millennium in de voetsporen van stadgenoten Belle And Sebastian, die net in een, overigens kortdurend, dipje zaten. Camera Obscura vulde de leegte met twee zeer memorabele albums (Biggest Bluest Hi-Fi uit 2001 en Underachievers Please Try Harder uit 2003).

Het zijn albums die vol staan met rijk georkestreerde en bitterzoete popsongs die meedogenloos verleiden met zonnestralen, met een veelkleurige instrumentatie met onder andere blazers en strijkers en met de betoverende stem van Tracyanne Campbell. Het was onmogelijk om naar deze albums te luisteren en niet aan Belle And Sebastian te denken, maar de albums van Camera Obscura hadden absoluut bestaansrecht en ik vond ze persoonlijk beter dan de albums die Belle And Sebastian helemaal aan het begin van dit millennium maakte.

Dat het nog beter kon liet Camera Obscura horen op het in 2006 verschenen Let’s Get Out Of This Country, waarop de songs van de band uit Glasgow nog wat onweerstaanbaarder waren, de instrumentatie nog wat mooier en de stem van Tracyanne Campbell nog wat verleidelijker. Sindsdien was Camera Obscura helaas niet heel productief meer. Na het uitstekende My Maudlin Career uit 2009 volgde in 2013 alleen nog het wat mij betreft net wat mindere Desire Lines, maar sindsdien was het stil rond Camera Obscura.

Het laatste levensteken rond de band kwam in 2018, toen zangeres Tracyanne Campbell samen met Danny Coughlan (Crybaby) een album uitbracht onder de naam Tracyanne & Danny. Na de dood van toetseniste Carey Lander in 2015 leek het doek definitief gevallen voor Camera Obscura, maar deze week duikt de band uit Glasgow toch weer op met een nieuw album.

Het zaadje voor dit album werd geplant toen Belle & Sebastian de band een paar jaar geleden uitnodigde voor een rondreizend festival en dit zaadje groeide uit tot het prachtige Look To The East, Look To The West. Voor de productie deed Tracyanne Campbell een beroep op Jari Haapalainen, die ook Underachievers Please Try Harder en Let's Get Out of This Country produceerde.

Ik begon met bescheiden verwachtingen aan de eerste beluistering van Look To The East, Look To The West, want hoeveel bands keren na lange afwezigheid terug met een album dat er echt toe doet? Deze bescheiden verwachtingen maakten al snel plaats voor diepe bewondering, want Camera Obscura heeft een werkelijk prachtig album gemaakt.

Ook op Look To The East, Look To The West betovert de Schotse band met honingzoete melodieën, bitterzoete songs, zwoele klanken en de prachtige stem van Tracyanne Campbell, maar het nieuwe album borduurt zeker niet fantasieloos voort op de albums uit het verleden. De band doet dit keer nauwelijks een beroep op strijkers en blazers, wat zorgt voor een meer ingetogen geluid, met hier en daar een countryimpuls. Piano en gitaren nemen de vrijgekomen ruimte in en doen dit met prachtige klanken, die nog steeds goed zijn voor flink wat zonnestralen, al overheerst dit keer de melancholie, ook in de geweldige zang van Tracyanne Campbell.

Ik was zeer gesteld op het oude geluid van Camera Obscura, maar na meerdere keren horen vind ik Look To The East, Look To The West nog wat mooier dan die fantastische albums uit het verleden. Een comeback na meer dan tien jaar afwezigheid is weinig bands gegeven, maar de comeback van Camera Obscura is een glorieuze. Erwin Zijleman

Mooie plaat zeg , de laatste twee nummers en denon zijn nu even favoriet . We’re going to make it in a mans World vind ik iets te repetitief. Blijft van uitstekende kwaliteit wat deze band uitbrengt

Wat een heerlijk frustrerend rommeltje was dat laatste Belle & Sebastian-album, Late Developers, toch ook. Met naast enkele fascinerende mislukkingen ook een paar ware pareltjes, die zomaar bijgeschreven mochten worden aan hun ellenlange lijst van klassiekers. Het country-achtige 'When the Cynics Stare Back from the Wall' viel wel het meest duidelijk in die tweede categorie, mede dankzij die prachtige zoetig weemoedige vrouwenstem. Zo vertrouwd, zo lang niet gehoord. Het was Stuarts ex-geliefde Tracyanne Campbell – geen familie van die andere ex - en wat kreeg ik meteen ook weer zin in muziek van haar eigen zalige bandje.

En hier is die dan eindelijk, de eerste Camera Obscura in elf jaar tijd. Na het overlijden van belangrijk bandlid Carey Lander, heeft de band zichzelf opnieuw moeten uitvinden. Erg duidelijk lijkt dat niet te horen, oppervlakkig beluisterd is dit zesde album een logische voortzetting van de vijf voorgangers. Vele malen consistenter dan die laatste paar B&S-platen, maar ook minder verrassend of opvallend.

Toch bevat Look to the East, Look to the West wel degelijk de nodige subtiele verrassingen, die laten horen dat de band zich zeker wel ontwikkeld heeft. De band wist voor mij in vele losse nummers perfectie te bereiken, maar nooit eerder vond ik de band een album lang zo krachtig klinken. Werkelijk elk nummer hier kent een verleidelijke melodie, pakkend arrangement, en passende tekst, drie kwartier lang strak balancerend op dat magische koord tussen melancholie en euforie. De kracht van deze band blijft echter dat ze zo belachelijk vanzelfsprekend klinkt, zo volstrekt niet probeert te imponeren, dat je te makkelijk aan de unieke genialiteit van dit alles voorbij zou kunnen gaan. Maar dit is een band die niet voor zich mag spreken, die steeds opnieuw ontdekt moet worden. En op dit album is er meer dan ooit te ontdekken, om je heel dicht tegenaan te drukken, draaierig van verlegen verliefdheid.

"Look to the East, Look to the West" van Camera Obscura is een album waar ik met gemengde gevoelens naar heb geluisterd. Het album, uitgebracht in 2024, begint niet spectaculair, maar kent gelukkig wel een paar hoogtepunten.

Het eerste nummer "Liberty Print" is een gewoon prettig indiepop liedje, maar het mist diepte. Het is niet slecht, maar ook niet bijzonder. Het is een degelijke opener, maar ik had gehoopt op iets wat meer indruk zou maken.

"We're Going to Make It in a Man's World" volgt en is vergelijkbaar met de opener. Het heeft een aangename melodie, maar mist de bite die het echt zou laten opvallen. Ik had gehoopt op iets meer energie en pit.

"Big Love" blijft ook tam. Soms hoor ik een vleugje country, wat wel een interessante toevoeging is, maar het nummer slaagt er niet in om me echt te grijpen. Het lijkt alsof er iets ontbreekt om het compleet te maken.

Met "Only a Dream" blijft de tamheid van het album voortduren. Het is een dromerig nummer, maar het slaagt er niet in om een blijvende indruk achter te laten. De melodie is prettig, maar ik mis de bezieling die de muziek naar een hoger niveau zou tillen.

"The Light Nights" brengt een welkome verandering. Het is iets vlotter, wat het een prettig nummer maakt om naar te luisteren. Het vleugje country wordt duidelijker, wat het een frisse sound geeft in vergelijking met de eerdere nummers.

"Sleepwalking" doet zijn naam eer aan. Bij dit nummer krijg ik echt het gevoel dat ik aan het slaapwandelen ben. Het is niet slecht, maar het mist dynamiek en energie. Tot nu toe is het album tegenvallend.

Gelukkig komt er met "Baby Huey (Hard Times)" een omslag. Dit is tot nu toe het beste nummer op het album. De melodie is leuk en blijft hangen. Het heeft meer karakter en weet mijn aandacht vast te houden.

"Denon" spreekt me ook wel aan, al mis ik nog steeds de bezieling die het echt bijzonder zou maken. Het is een degelijk nummer, maar het blijft op de oppervlakte drijven zonder echt diep te gaan.

"Pop Goes Pop" is prettig en vlot, ondanks dat de titel anders doet vermoeden. Het heeft een catchy melodie en zorgt ervoor dat ik weer wat meer energie krijg tijdens het luisteren.

Met "Sugar Almond" zijn we weer een beetje terug bij af. De titel verraadt het al: het is zoet, maar niet veel meer dan dat. Het mist de scherpte en variatie die ik zoek in een goed nummer.

Het slotnummer "Look to the East, Look to the West" is een fijne afsluiter. Ik merk hier eindelijk een beetje meer van de zo nodige bite. Het is een sterke titeltrack die het album toch nog een waardige afsluiting geeft.

Conclusie: ik vind het geen echt bijzonder album. Met name de eerste helft kom ik moeilijk doorheen. Het is te lief allemaal en mist diepgang. De tweede helft is wel aardig en bezorgt het album een kleine voldoende. Vooral de eerste drie albums van de band zijn wat meer mijn kopje thee. "Look to the East, Look to the West" zal ik niet vaak opnieuw opz

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl