Abigail Washburn - Song of the Traveling Daughter (2005)

Een bijzonder interessante muzikante, Abigail Washburn. Na haar studie in Amerika ging ze naar China. Bijzonder geïnteresseerd in de cultuur van dit land verbleef ze daar een tijd. Toch besefte ze dat ondanks het leren van de taal en studies naar cultuur en historie ze toch alijd enigszins een outsider zou blijven. Een 5 daagse retraite in een Boeddhistisch centrum maakte bijzonder veel indruk. Haar eerste vriend van haar was Blue Grass speler en ook zelf kon ze redelijk over weg met de banjo. Ze was verbaasd over het enthousiasme van de Chinezen toen ze een keer wat speelde. Mede door dit ales besloot ze zich meer te gaan verdiepen in haar eigen traditie en muziek. Daarbij was de banjo het belangrijkste instrument. Terug in haar land had ze contact met wat oudere folk/country muzikanten. Ook was ze een tijdje lid van de groep Uncle Earth. Al snel kreeg ze en contract om een plaat op te nemen, onder productie van Bela Fleck, haar huidige echtgenoot. Naast het banjo spel van Abigail zijn er nog andere folk muzikanten aanwezig, zodat ook de viool, cello, gitaar, accordion etc te horen zijn. Het is een intense plaat, het is veel ruimer dan enkel blue grass. De Chinees invloed is ook te horen op 2 nummers, gezongen in het Chinees met duidelijke aspecten uit die cultuur.
Al met al een prachtig folk/americana album, met schitterend banjospel.