Verwoed - The Mother (2024)

Het derde album van Verwoed neemt je opnieuw mee op reis vol enigszins abstracte blackmetal aangevuld met wat post-, gaze- en progelementen. In de verte moet ik soms wat denken aan wat Amenra placht te doen. Al zit de wereld van Verwoed een stuk minder intens in elkaar. Ook de latere Enslaved lijkt van invloed te zijn op het totaalgeluid van Verwoed. Gelukkig wel gespeend van diens gezapige Opethimitaties.

De algehele mystieke uitstraling vind ik zeer aantrekkelijk. Daarnaast meanderen de fijnzinnige muzikale lijnen op intrigerende wijze langs je hoortoestellen waardoor je dikwijls op het puntje van de stoel zit. De opbouw naar al dan niet uitblijvende uitbarstingen is heel sterk gedaan.

Ook de spaarzame doch opdringerige melodielijnen zijn heel sterk aanwezig waardoor al snel houvast ontstaat. Tel daarbij op de stevige geluidsbalans en je hebt een album om je een kleine drie kwartier in onder te dompelen.

Had gistermiddag nog maar een 1/2 uurtje *, dus nog niet helemaal af kunnen luisteren, maar het nam me wel direct mee en nodigt zeker uit tot verdere beluistering.

*: o.a. omdat ik ook de split van Throwing Bricks & Ontaard - Oud Zeer (album toevoeging hier in behandeling) net had geluisterd, een van de zoveelste interessante recente NL releases binnen ons geliefde genre...

Throwing Bricks & Ontaard - Oud Zeer inmiddels ook vrijgegeven in de MuMe dBase. Misschien ook interessant voor ABDrums en Apollo ...?

Is dit een tag waarmee je twee vliegen in een klap wil slaan, ProGNerD?

De hoes en het enthousiasme van Edwynn erbij maken Verwoed op het oog interessanter. Ik heb blijkbaar in 2020 voor het laatst iets van Verwoed gehoord. De bands van de split zeggen mij niets. Zal zodadelijk beginnen met Verwoed.

Ik ga mee met de omschrijving van Edwynn dat het om abstracte post-black metal gaat met wat tinten prog in de mix. Er hangt iets in de lucht op dit album waar ik de vinger niet op kan leggen, en dat bevreemdende gevoel oefent een hypnotiserende aantrekkingskracht uit. De wijze waarop de nummers als een voortvloeiende compositie worden gepresenteerd ondersteunt die aantrekkingskracht. De muziek laat je geen moment los. Vooral de opbouw van het eerste nummer tezamen met 'The Mother' en het middenstuk vanaf 'The Madman's Dance' tot aan het einde van de rit vind ik erg overtuigend.

De latere Enslaved hoor ik echter niet terug. Ik vind de sfeer van de latere Enslaved te afwijkend van wat Verwoed laat horen, maar dat is een kwestie persoonlijke beleving. Om zelf een naam te laten vallen: Ulcerate. En dat zeg ik met name vanwege de manier waarop de zang zijn intrede maakt op de lange composities. Dat doet mij direct aan Ulcerate denken.

Zoals ik het versta loopt er een samenhangend concept door het album. De songtitels wijzen die kant uit, maar ook de teksten (te vinden op de bandcamp) kan ik interpreteren als een doorlopend verhaal. Nu heb ik mij hier nog niet zo in vast kunnen bijten na twee luisterbeurten, maar het biedt wel een extra laag aan de muziek.

Als ik een puntje van kritiek mag noemen dan heb ik het gevoel dat er nog wat meer intensiteit in de vocalen zou kunnen zitten. Zoals de zang zijn intrede maakt is heerlijk, maar voor de rest komt het niet altijd even zwaar op mij over.

Als ik de bandcamppagina erop nalees heeft geestesvader Erik Bleijenberg ook een poosje zitten broeden op dit album. Nou, ik vind het resultaat zeer geslaagd. En nogmaals: gave artwork van Joost Vervoort, zanger van Terzij de Horde.

Bedankt voor de tip! Op naar 'Oud Zeer' van 'Throwing Bricks & Ontaard'.

Nog een beetje achtergrond erbij: Verwoed; De kracht van vrijheid, instinct en ongeremdheid | Addergebroed

Inmiddels enkele luisterbeurten verder sluit ik me aan bij de observeringen van Apollo en Edwynn:

Die mysterieuze, "onderlaag" (repeterende riffs) in de muziek sleept je op een of andere manier echt mee en houdt je geboeid terwijl er in de melodie en tekst daar bovenop niets super spectaculairs of complex gebeurt, maar wat er gebeurt is wel raak en passend in de flow. Typisch een luisteralbum dat je als geheel moet ondergaan...

Aanrader van eigen bodem !

Vergeet niet deze in je schema voor Roadburn op te nemen EvilDrSmith !
(tipte hij lichtelijk jaloers... )

Haha, dank voor de tip. Staat ook wel op de planning. Ik heb net het headbangzweet van White Ward van me afgeschud: dat was bloody fokking awesome! Zelfs met een bandlid minder (die ervoor koos om het Oekraïne leger te versterken).

Dit album krijgt mogelijk een award voor de meest consistente waardering op MuMe aller tijden.
Ik ben de tiende stemmer en het is de tiende 4*.

Ik zie nu hierboven dat ik al eens op deze pagina had gereageerd. Laat ik enigszins verlaat dan toch inhoudelijk op je reactie reageren, ProGNerD
Dit was mijn verslagje van hun optreden op Roadburn.
"Ik was na Habitants alweer terug naar The Terminal gesneld, want deze zondag staat die zaal vooral in het teken van Nederlands(talig)e blackmetal. Na Laster is het nu de beurt aan Verwoed en zij hebben stevige concurrentie te duchten van de Main Stage, want daar staat samen met Die Wilde Jagd het Metropole Orkest. Toe maar! Toch kies ik voor een bezoekje aan mijn stadsgenoten (Utrecht), want ik heb ze nooit gezien. Zelfs nauwelijks (goed) geluisterd, ondanks dat ze inmiddels al wat ep’s en een lp uit hebben. De band presenteert deze middag hun tweede studioplaat ‘The Mother’. Net als Laster en Fluisteraars (die later op de avond op dit podium staat) stoeide de band op hun eerste lp met Nederlandse songtitels, alleen was dat een ludiek gebbetje, want er werd gewoon in het Engels gezongen/gebruld. Dat gebbetje hebben ze op dit nieuwe album achterwege gelaten.

Met veel rook en blauw tegenlicht (foto’s maken was onbegonnen werk) laten de mannen een sterk atmosferische, ietwat abstracte, maar vooral psychedelische en een repetitieve vorm van hallucinerende, niet al te extreme, maar melodieuze blackmetal met nadrukkelijke postmetalinvloeden horen. Zo voldoende bijvoeglijke naamwoorden? Eigenlijk een mooie overgang van Habitants, want net zo geestverruimend, maar dan op de avant-blacks. Boeiende kennismaking, die ik helaas voortijdig “moet” afbreken, want de band die ik op deze zondag het dikst met een rode marker heb omcirkeld staat op het punt van beginnen." (dat was Neptunian Maximalism)