Kirk Whalum - In This Life (1995)

In berichtjes op deze site heb ik een enkele keer wel eens aangegeven dat ik de stem van een zanger/zangeres niet prettig vond. Pure subjectieve beoordeling uiteraard.
Op deze CD van saxofonist Kirk Whalum is er sprake van het andere uiterste: ik vind de vocalen van alle performers geweldig, of eigenlijk GEWELDIG!

Kirk Whalum is niet een heel bekende saxofonist. Hij heeft zich qua soloprojecten een tijdje beziggehouden met gospels en daar is maar een kleine markt voor. Ik vind het geluid dat hij voortbrengt echter zeer plezierig voor het oor. Whitney Houston vond dat blijkbaar ook, want hij trad jarenlang met haar op. De solo op I Will Always Love You is van Whalum.

Dit album is geplaatst in de categorie Jazz en het is, zoals zo vaak, discutabel of het ook inderdaad tot die muzieksoort behoort. Smooth Jazz zou beter zijn of, om het in de moerstaal te zeggen, suikerzoete muziek die wat raakpunten met jazz heeft.

Is het dan een minder goed album? Voor mij niet. Ik heb de CD eind jaren negentig van de vorige eeuw gekocht en nog zeer regelmatig, bijvoorbeeld nu op een rustige zondagochtend, blijft het plezierig om te beluisteren.

Album opent met het titelnummer, fraai piano intro van Matt Rollings, zacht blazende Kirk en dan de stem van Mike Reid, de componist van het nummer.
Ik heb de moeite nu niet genomen, maar een paar jaar geleden ben ik op het web gaan zoeken naar info over Reid. Het blijkt een countryzanger en voormalig Football speler.
Wat een stem! Nogmaals, volkomen subjectief, maar ik vind het prachtig.
De tekst van het nummer, zoals hiervoor al benoemt: mierzoet.

‘Till i get it right is al in 1972 uitgebracht op het tweede album van country zangeres Tammy Wynette. Op dit album wordt het nummer soulful gezongen door Vaneese Thomas. En ja, we zitten nog steeds in de mierzoete hoek. Maar lekker!

Drowning in the Sea of Love is in 1971 uitgebracht door Joe Simon een Amerikaanse Soul en R&B muzikant. Op In this Life wordt het nummer gezongen door Teresa James. Had ik al gemeld dat ik een liefhebber ben van de vocalen op deze CD? Overigens, naast de sax die uiteraard dominant op ieder nummer aanwezig is, een heerlijk orgeltje.

Peaceful Hideway is het eerste volledig instrumentale stuk. Speciale gast op dit nummer: Larry Carlton op gitaar.

Op I Wouldn’t Be A Man is Mike Reid weer de zanger.

Living for the City is een nummer van Stevie Wonder (album Innervisions). Kirk Whalum maakt er een instrumentale versie van. Fraai vioolspel van Mark O’ Connor.

My Father’s Hope is eveneens instrumentaal. Acoustische gitaar Larry Carlton.

When the night rolls in, zangeres Teresa James. Later heeft Rita Coolidge het nummer niet onverdienstelijk opgenomen, maar ook mevrouw James weet van wanten.

I Turn to You, wederom met de zang van Reid. Zo bijzonder dat een countryzanger dit geluid voortbrengt…….. (niets ten nadele van countryzangers, maar dan verwacht ik een andere sound).

Na het instrumentale Reck’n So, met wederom Carlton op gitaar, volgt The Way I Need You Now, van en met Mike Reid.

Het album eindigt zoals het begint, met het nummer In This Life, maar dan Franstalig (Dans Cette Vie) en met nieuwe vocalen, dit keer van Vaneese Thomas en derhalve Franse tekst met een Amerikaanse tongval.

Nog steeds, bijna 30 jaar na de verschijningsdatum, een heerlijk zondagochtend album.