John Martyn - The Church with One Bell (1998)

Een binnen een week opgenomen mooi en sfeervol album vol covers van Martyn dat helaas vaak over het hoofd gezien wordt, misschien juist omdat het geen origineel materiaal bevat, ik weet het niet. Het verdient hoe dan ook meer aandacht.

Ik moet bekennen dat ik lang niet alle originele versies van de nummers die Martyn hier onder handen neemt ken, maar hij verdient wat mij betreft bij voorbaat al lof voor het uitkiezen van sommige, nou niet bepaald voor de hand liggende songs (Dead Can Dance, Ben Harper, Portishead). Dat het niet altijd even goed uitpakt is dan het risico dat erbij hoort.

"Small Town Talk" (een nummer van Rick Danko en Bobby Charles), de klassieker "Strange Fruit", Elmore James' "The Sky Is Crying" en "Death Don't Have No Mercy" (van Reverend Gary Davis) komen het best uit de verf, Martyn slaagt er wonderwel in die songs zich eigen te maken.

Hij gaat ook aan de haal met Portishead's "Glory Box", en dat pakt iets minder goed uit, gewoon omdat het hem, net als bijvoorbeeld Randy Newman's "God's Song (That's Why I Love Mankind)" niet zo ligt, hij worstelt ook wat met de teksten, en het lukt hem dan ook niet om er z'n eigen draai aan te geven.

Zeker de moeite waard, alleen al vanwege de goede nummers die ook écht goed zijn, "Strange Fruit" bijvoorbeeld is fantastisch.

Ben al enige tijd bezig de verzamelde werken van John Martyn in m'n bezit te krijgen. Veel op vinyl, nodige op cd en hier en daar wat uit de lucht geplukt Via de remaster van Solid Air voor deze artiest en zijn prachtige stem gevallen. Met name zijn werk uit de 70's is van eenzame klasse. Boeiend persoon deze John. THE Church with One Bell is een album vol covers. Een behoorlijk aantal zijn mij onbekend en kan ook geen vergelijk met het origineel maken. Ik heb overigens niets tegen een coveralbum mits smaakvol en voorzien van een originele touch. Voor mij is dit wederom een prima JM album met mooie composities. Die stem hè. Je hoort overigens bij John door de decennia het 'ouder' worden van zijn stem. Fragieler is de juiste omschrijving vind ik. Kan er geen genoeg van krijgen.

een beetje onderschat dit cover album van John Martyn, want er staan een groot aantal mooie cover versies op, o.a. "He's Got All the Whiskey" (Bobby Charles) en "Small Town Talk" (Bobby Charles/Rick Danko), "God's Song" (Randy Newman), een bloedstollend mooie versie van de klassieker "Strange Fruit" met een prachtige piano partij van Spencer Cozens, een geweldig gezongen "Excuse Me Mister" (Ben Harper) waar later een nog betere live versie van zou verschijnen op "Transatlantic Sessions series 2, volume 2" (2013).

ook de cover versies van "Death Don't Have No Mercy" van gospel blues zanger Reverend Gary Davis en "The Sky Is Crying" (James/Robinson/Lewis) zijn fraai.

een 3-tal tracks "How Fortunate The Man With None" (muziek, tekst Dead Can Dance/Bertolt Brecht/Kurt Weill), "Glory Box" (Portishead) en "Feel So Bad" van country blues zanger/gitarist Lightnin' Hopkins, willen minder beklijven.

het afgebeelde kerkje op de hoes van dit album stond in het Schotse dorp Roberton en kocht John Martyn destijds en verbouwde hij tot een opname studio.

Album werd geproduceerd door Norman Drayton en John Martyn
Recorded at Ca Va Sound Studios, Glasgow

John Martyn: vocals, guitar
John Giblin: bass
Spencer Cozens: piano, keyboards
Arran Ahmun: drums, percussion

Wat een mooi verhaal van dat kerkje! Bestaat die studio nog?

Het kerkje werd als bedankje voor het opnemen van dit album door het label Independiente gekocht voor Martyn, die het al jaren in de smiezen had, maar nooit genoeg geld had om het aan te werven.

Je kunt de kerkklok overigens horen op How Fortunate the Man with None en Death Don't Have No Mercy.

Geen idee of de studio nog bestaat.