Blue Öyster Cult - Ghost Stories (2024)
mijn stem
13 stemmen
Verenigde Staten
Rock
Label: Frontiers
-
Late Night Street Fight (3:26)
-
Cherry (2:38)
-
So Supernatural (5:55)
-
We Gotta Get Out of This Place (3:58)
-
Soul Jive (2:58)
-
Gun (4:27)
-
Shot in the Dark (3:26)
-
The Only Thing (4:04)
-
Kick Out the Jams (2:22)
-
Money Machine (2:43)
-
Don't Come Running to Me (3:27)
-
If I Fell (2:16)
-
Roadhouse Blues *
toon 1 bonustrack
totale tijdsduur:
41:40
1
geplaatst: 8 februari 2024, 18:12 uur
Schrok even van So Supernatural, lang zo goed niet als de vorige plaat! Klonk meer als een leftover uit begin jaren 80 .... maar dat is het dus ook. Jammer dat ze hierna geen nieuwe albums meer opnemen. Toch blij met deze titel in het vooruitzicht, van BÖC heb ik nooit genoeg.
0
geplaatst: 13 februari 2024, 09:45 uur
Ben een groot BOC fan, wist niet hoe snel ik het vorige album moest kopen. Wat een plaat! En dan krijg je dit nummer (So Supernatural) te horen, wat een afknapper...
0
geplaatst: 5 mei 2024, 11:03 uur
Voor een album met heropgewarmd tweede- of derderangsmateriaal, vind ik Ghost Stories verrassend vermakelijk. Dit zijn songs, ideeën die niet eens de b-kantje of bonusnummerfase hebben gehaald.
So Supernatural en Don't come running to me klinken als typische jaren 80-songs, stevig leunend op eindeloos herhaalde refreinen - best catchy. Verder hoor je duidelijk de sixties-roots van deze band, smeuïge rock in het straatje van Steppenwolf, The Doors, Alice Cooper. Soul jive gaat het ene oor in en het andere uit en ook If I fell is een niemandalletje. Gun en Late night street fight groeien er na een paar keer draaien bovenuit.
Meer dan drie sterren zou overdreven zijn, al neig ik naar drie-en-een-half. Toch wel een minpunt: het boekje is in kleur en bevat alle teksten, maar veel liever had ik meer informatie gelezen over de oorsprong van de opnames, en hoe ze uiteindelijk op dit album terecht zijn kwamen. Een gemiste kans.
So Supernatural en Don't come running to me klinken als typische jaren 80-songs, stevig leunend op eindeloos herhaalde refreinen - best catchy. Verder hoor je duidelijk de sixties-roots van deze band, smeuïge rock in het straatje van Steppenwolf, The Doors, Alice Cooper. Soul jive gaat het ene oor in en het andere uit en ook If I fell is een niemandalletje. Gun en Late night street fight groeien er na een paar keer draaien bovenuit.
Meer dan drie sterren zou overdreven zijn, al neig ik naar drie-en-een-half. Toch wel een minpunt: het boekje is in kleur en bevat alle teksten, maar veel liever had ik meer informatie gelezen over de oorsprong van de opnames, en hoe ze uiteindelijk op dit album terecht zijn kwamen. Een gemiste kans.
0
geplaatst: 7 juli 2024, 19:37 uur
Arjan Hut schreef:
Schrok even van So Supernatural, lang zo goed niet als de vorige plaat!
Schrok even van So Supernatural, lang zo goed niet als de vorige plaat!
En nog vals gezongen ook...daar had BOC wel vaker last van trouwens maar goed.
Na The Symmbol Remains is dat wel een afknapper. Helaas...
0
geplaatst: 10 juli 2024, 11:03 uur
Je had in de jaren negentig van bijv. Uriah Heep en Nazareth verzamelaars als Empty the vaults of From the vaults, met bijelkaar geschraapte b-kantjes en outtakes. Ik denk dat je Ghost stories meer met dat soort uitgaven kunt vergelijken, en niet zozeer met The Symbol Remains, een studio-album met nieuwe titels waar lang aan gewerkt is. In vergelijking met die soms dubieuze 'restjes'- verzamelaars, komt Ghost stories beter voor de dag, er is in ieder geval een poging gedaan om het maximale uit de oude opnames te halen.
* denotes required fields.
* denotes required fields.