Marcus King - Mood Swings (2024)

Super lekker album moet ik zeggen. Het is de R&B kant van Marcus en is goed gelukt wat mij betreft. Met een hele rits aan goede hulp van, o.a. Chris Dave en Corey Henry. En een productie van Rick Rubin. Damn, klinkt super! Maar mis dan wel af en toe een lekkere dikke gitaarsolo.

Zoals Formule 1-coureur Max Verstappen opgroeide in de paddock tussen motoren en bandenwarmers terwijl zijn vader aan het racen was, zo groeide de Amerikaanse zanger en gitarist Marcus King op tussen barkrukken en whiskeyglazen terwijl zijn vader bluesgitaar speelde op het podium. Verstappen heeft zich ontwikkeld tot een van de beste coureurs aller tijden. Die status heeft King niet in zijn metier. Zijn nieuwste album Mood Swings biedt wel aanknopingspunten om te vermoeden dat dit op termijn anders wordt.

Mood Swings is Kings derde album als soloartiest. Bij de albumpresentatie liet hij optekenen dat hij aan de hand van de legendarische topproducer Rick Rubin zijn eigen geluid heeft gevonden. Dat geluid bestaat uit een ongebruikelijke combinatie van soul, blues, southern rock en jazz. Het meest kenmerkende aan King is zijn stem met een opvallende warmte, diepte en een natuurlijke schorheid, die een gevoel van doorleefde levenservaring overbrengt. Daarbij heeft hij ook nog eens een indrukwekkende controle over die stem, waardoor hij moeiteloos nuance en expressie kan toevoegen aan zijn liedjes. Albumopener en titeltrack Mood Swings is daar direct het fonetische bewijs van.

Hoewel, voordat King zijn stem laat gelden is er een kort en belangrijk fragment te horen uit de documentaire The faces of depression: a phenomenological approach to the depression syndrome (Robert Anderson, H.E. Lehmann, 1959). King zelf heeft een verleden met mentale gezondheidsproblemen, wat onder andere leidde tot het gebruik van verdovende middelen. ‘Veel mensen hebben redenen om niet over hun geestelijke gezondheid te praten. Ik probeer het stigma te doorbreken door mijn songteksten’, aldus King In een interview met Glide Magazine. Titeltrack Mood Swings windt daar inderdaad geen doekjes om. Het lied gaat over deze innerlijke strijd en hoe waardevol het is om je veilig en geaccepteerd te voelen bij je geliefde, ondanks emotionele ups en downs.

In schril contrast met deze eerste van elf tracks, is het tweede lied doordrenkt met misère. In F*ck My Life Up Again vindt King zichzelf geluk en vrede onwaardig en streeft naar pijn en vernietiging. Een ongemakkelijke song door het schrijnende gevoel dat je bekruipt bij het luisteren. Even verderop op Mood Swings wordt de klank van de liedjes lichter van toon. Er is ruimte voor progressieve jazz-invloeden, her en der klinkt een beetje Prince-funk, maar thematisch blijft King uit dezelfde vijver vissen.

Absoluut hoogtepunt van dit driekwartier durende album is Hero. Mavin Gaye-waardige soul, gezongen met een stem die het midden houdt tussen Amos Lee, Chris Stapleton en Josh Teskey (The Teskey Brothers). Hero is een lied waar je heerlijk in kunt kruipen als in je oude, versleten en veel te grote lievelingstrui terwijl buiten de regen tegen de ramen slaat.

Hoe ervaren hij ook mag zijn, toch maakt producent Rubin meerdere vreemde (lees: storende) keuzes die King als muzikant niet ten goede komen. De gitaarsolo’s in Delilah en Inglewood Motel (Halestorm) bijvoorbeeld zijn voorzien van een soort overdub met aangedikte distortion en voelen onnatuurlijk. In het lied This Far Gone gebeurt iets soortgelijks, maar dan met de bassdrum en refreinzang. Even vreemd is het lied Bipolar Love. Het is niet zozeer de tekst over hoe liefde soms verandert en vervaagt en de relatie wordt gekenmerkt door onvoorspelbaarheid en tegenstrijdige gevoelens. Nee, het zijn de overmatige hoeveelheid strijkers met als uitsmijter ook nog een xylofoon tussendoor die Bipolar Love een onsmakelijke suikerspinzoetheid meegeven. Na een shot gospel (dat kon er ook nog wel bij) in Me Or Tennessee, sluit Mood Swings af met het nummer Cadillac; een track waar je verder weinig aan mist als je deze overslaat.

Zoals Marcus King al eerder aangaf, heeft hij op Mood Swings zijn eigen geluid gevonden. Op twee van de drie elementen die daarvoor zorgen heeft hij het gelijk aan zijn zijde. Zowel op het gebied van zang als tekstbenadering laat King het beste van zichzelf horen. Waar het op spaak loopt is het derde element: de productie. Dat King zich in vele stijlen thuis voelt, voorziet producent Rubin van een palet aan mogelijkheden waar hij vrijelijk mee speelt. Met als gevolg dat het talent van King op deze manier verwordt tot een devil in disguise. Als King daar meer sturing en focus op aanbrengt, leidt dat enerzijds tot een meer congruent album en zorgt dat anderzijds voor verdieping in plaats van verbreding van zijn metier. Mood Swings is daarmee vooral een uithangbord van Kings talent. Nu nog het passend vehikel erbij vinden, zoals Max Verstappen vond in zijn RB19.

Marcus King - Mood Swings - nieuweplaat.nl

Deze keer wat meer oriëntatie op soul en gospel. En beduidend minder blues. Met die stem kun je natuurlijk alle kanten op.

Ik had deze werkelijk fantastische plaat van Markus King nog niet geluisterd vanwege de wat lage beoordeling hier op Musicmeter. Hoe onterecht is dat zeg! verm1973 geeft Markus zelfs een onvoldoende, onder meer vanwege de productie van Rick Rubin. Dit album zou geen coherent geheel zijn? Ik dacht het wel. Ik hoor veel samenhang tuseen de nummers en een coherent mooi en helder geproduceerd geluid op dit fraaie soulful blues album van Markus. Het is gevuld met fraaie songs, natuurlijk schitterend gezongen en uitstekend uitgevoerd. Mis deze plaat vooral niet als je ook maar iets om soul en blues geeft.

west, naar aanleing van enkele live-in-the-studio-vidro:s op youtube (Cardboard-sessions, zoek maar op) ben ik in elk geval al nieuwsgierig. Nu was King ooit meer een bluesrockartiest en is nu meer richting de soul opgeschoven. Misschien dat dat mensen teleurstelt.

Marcus King uit South-Carolina zegt zelf geïnspireerd te zijn door The Allman Brothers Band, bluespuristen als B.B. King, Albert King en een singer-songwriter als Merle Haggard.
Wie een rauwe blues plaat verwacht zal bedrogen uitkomen. Marcus King is van het romantische soort, mierzoete soulsongs, veelal akoestisch en arrangementen om bij weg te zwijmelen. Hier en daar wat country invloeden en zie daar een plaat die op de achtergrond zijn rondjes kan draaien, bij welke bezigheid dan ook. Daar zit hem voor mij ook de crux, kleur eens buiten de lijntjes zou ik zeggen.
Het is mij allemaal veel te gezapig, nergens worden de grenzen opgezocht en daarnaast zoekt hij vaak de hoogte op qua zang, dat is niet altijd een plezier.
Als je bekend bent met zijn platen kun je Mood Swings blindelings aanschaffen. Ik zou de beste man weleens willen horen in een setting, waar moddervette blues gespeeld wordt en het broeierige klimaat van zijn geboortestaat zich vertaald in een muzikale orgie van genres. Een score laat ik achterwege, slecht is het allerminst maar mij weet het nergens te raken.

milesdavisjr, ik kwam King via deze video op het spoor: https://youtu.be/X7VsYCezPms?si=1WvzjGokx0p9Errj

Tot nog toe ben ik bij de studioplaten van King nog niet altijd erg enthousiast, om de redenen die jij noemt.

Toch ga ik deze plaat wel proberen. Maar ik vermoed wel dat ik hem ook wat te glad ga vinden. Maar wie weet.

Dit album overtuigd me niet. De productie en mix in handen van Rick Rubin is voortreffelijk maar het songmateriaal overstijgt de middelmaat vrijwel nergens. Fuck my life up again is het prijsnummer en een van de toptracks van 2024 wat mij betreft.
Verder kan ik weinig uitschieters ontdekken. Het wordt nergens echt slecht, maar je hebt het gevoel dat je dit allemaal al eens gehoord hebt, en ook beter.

Ik heb Fuck My Life Up Again weliswaar aangevinkt als favoriet, maar ik moet zeggen dat heel wat nummers op dit album in de buurt van het niveau van dat nummer komen. Ik vond het juist lastig om maar 3 vinkjes te mogen zetten. Verder is het opvallend dat jij, net als ik, de productie van Rick Rubin zo goed vindt, terwijl anderen dat juist weer minder vinden. Zo schieten de meningen hier over deze plaat soms alle kanten op.

Ik heb niet echt klachten over de productie, het klinkt prima voor een doorsnee pop-plaat. De songs zijn kort, missen alle spanning, bouwen op nergens naartoe, en zijn iedere keer afgelopen voor je er erg in hebt. Perfecte muziek voor de radio, op de achtergrond. Het is absoluut één van de saaiste platen die ik in tijden heb gehoord, maar slecht is het niet. King zingt ook wel goed, maar lijkt qua geluid teveel op Cee-Lo, en dat is op een gegeven moment erg vermoeiend.

Qua productie is er trouwens wel wat af te dingen hoor, zo klinkt de plaat nergens puur, en leunt alles teveel op studio-trucjes. Dieptepunt is wel 'Delilah' met die vreselijk klinkende gitaarsolo (of is het een synthesizer-solo?)

Onvoldoende scoort de plaat niet, maar het is mij te veilig, saai en vooral wat slaapverwekkend. Ik vond Marcus King Band wel goed, maar tot nu toe stelt elke soloplaat van King mij erg teleur.

Marcus King kwam opeens tegen in een afspeellijst waardoor mijn interesse gewekt werd. Ik weet verder niet zoveel van Marcus King, maar dat maakt het op zich natuurlijk geen probleem naar de muziek te luisteren. Opener Mood Swings doet mij wat denken aan de muziek van de Teskey Brothers. Marcus heeft mooie, lichte, heze stem en het heeft allemaal wat bluesy vibes. Het daardopvolgende F*ck My Life Up Again is lekker sfeervol en heel fijn nummer. Het lieflijke en frivole Soul it Screams zorgt dan voor een tegenstelling op het voorgaande. Save Me en Hero zijn daarna gewoon prima en vooral die fijne stem houdt het overeind. Delilah is dan weer kaler met die piano en Inglewood Motel is juist weer wat meer funky. Iets minder wordt het met This Far Gone en met het wat tamme Bipolar Love. Me or tennesse is dan juist weer wat rauwer en heeft wat gospel. Afsluiter Cadillac is dan weer wat minder. Al met al een prima kennismaking met Marcus King.