Sue Foley - One Guitar Woman (2024)

Hier ben ik wel benieuwd naar.

Erg sympathieke plaat, waar (zie titel) Sue Foley zichzelf alleen begeleidt met een akoestische gitaar. Haar stem is wat vergelijkbaar met de betere dagen van Stevie Nicks. Een beetje schel, maar met een rafelig randje. Niet per sé een bluesstem, maar wel doorleefd. Ze speelt vooral erg goed gitaar. Alle songs zijn gespeeld op een nylonstring gitaar (zoals een spaanse gitaar) wat de sound erg warm maakt.

Op enkele composities na zijn de songs covers van oude bluessongs van vrouwelijke bluesartiesten zoals Memphis Minnie en Elizabeth Cotten. De twee instrumentale songs zijn het meest indrukwekkend, een daarvan is een bewerking van een Paganini-stuk, het andere een bewerking van de Cubaanse componist Ernesto Lecuona, en neigt meer naar de Flamenco.

Deze plaat zou best wel eens Sue's beste plaat kunnen zijn. Het is puur, authentiek en klinkt gewoon prachtig, met als hoogtepunt Romance in A Minor en het gospelnummer My Journey to the Sky.

Deze plaat werd mij getipt door de vorige spreker, zijn tips neem ik altijd met graagte aan want ik heb hierdoor al de nodige mooie albums mogen ontdekken.

Ik vind 't het leuk dit album eens gehoord te hebben maar het behoort niet tot mijn meest waardevolle tips ooit. Het klinkt wel aardig allemaal maar het is allemaal wel redelijk veel van het zelfde waardoor het toch best een redelijk lange zit is.

Dan had ik verkeerd gegokt. Ik had 'm van de week weer op staan, en was nog steeds onder de indruk. Ik houd ook wel van muzikale geschiedenislessen en ben een sucker for the blues.

Dat kan gebeuren, de volgende keer is het vast wel weer raak