Dean Martin - Forever Cool (2007)

Als ik het kon, ging ik op een enorm hoge berg staan om tegen de hele wereld te schreeuwen dat ze die dode artiesten eens met rust moeten laten. Mocht een artiest nog een album hebben liggen, vooruit, dat kan. Mocht een artiest jong zijn overleden en nog materiaal hebben liggen dat de moeite waard is, oké, maar niet meer dan één of twee albums. Niemand zit te wachten op een album met vierderangs materiaal van een derderangs artiest of andersom.

Dat laatste is een belediging voor Dino. Naar mijn bescheiden mening is Dino verreweg de meest interessante zanger van zijn generatie. Deze man straalde met elke vezel van zijn lichaam coolness uit en had volgens mij nog ontspannen geklonken als hij op de bovenste puntje van de Eiffeltoren had gestaan en een beruchte seriemoordenaar hem daar met een mes had bedreigd: "Zing alsof je leven er van afhangt!"
Dat is ook het probleem met de gastartiesten. Ze zijn van een compleet andere generatie. Dino klonk goed met artiesten van zijn eigen generatie, soms een generatie jonger, maar dit is een totale mismatch. Mensen als Robbie Williams (lijkt me een leuke kerel om een keer een biertje mee te drinken, hoor) en zeker Joss Stone (lijkt me een leuke meid om een keer een ontbijtje mee te eten, hoor ) hebben geen slechte stem, maar ze zijn hier niet op hun plaats.
En dan die titel 'Forever Cool'. Dean Martin was cool, maar bracht albums uit met titels als 'Dean Martin Sings', 'Dino! Italian Love Songs' en 'A Winter Romance'. Dat zijn veel coolere titels dan 'Forever Cool'. Als je cool bent, hoef je dat ook niet eens te benadrukken, want daarmee kom je in de categorie commerciële gangsta-rappers terecht die allemaal nummers uitbrengen als I'm a G, Let Me Hustle en I Fuck All the Girls (tuurlijk, jochie).
Ook is het dat ik de noodzaak van dit album niet snap. Als het nou echt triest was, artiesten die in hun twintiger jaren overleden zijn enzo, dan kan ik er nog enig begrip voor opbrengen, maar Dean Martin is 78 geworden, ondanks zijn voorliefde voor drank (en vrouwen). Hij heeft een mooi leven gehad, dus er is weinig zieligs aan.

Ik heb dit album helaas moeten aanhoren toen ik in een cd-zaak op zoek was naar cadeaus voor iemand. Het werd de hele ochtend gedraaid, dus ik heb het goed kunnen 'bestuderen', maar ik had dat liever niet gedaan. Voor degenen die dit lezen en een bepaalde vorm van interesse hebben voor Dean Martin, koop allereerst een verzamelaar (die op de site staat uit 1998 is goed) en - voor de kerst - het briljante Christmas with Dino (een 'best of' van zijn (twee of drie) kerstalbums) en verdiep je dan verder in het oeuvre van deze man, maar laat dit album vooral links liggen.