The Church - Eros Zeta and the Perfumed Guitars (2024)

Steve Kilbey en The Church zijn de laatste jaren zeer productief. In 2023 zag The Hypnogogue nog het licht en binnen het jaar ligt er alweer een nieuw album. Maar liefst 1 uur en 13 minuten duurt hun nieuwste en daarmee komt gelijk het grootste manco naar boven, dat is gewoon te lang om de aandacht geconcentreerd te houden. Veel nummers zijn niet goed uitgewerkt en lijken meer experimenten of jamsessies.
Grote uitzondering is het eerste nummer, Realm of Minor Angels, een van de beste Church nummers en had zo op Starfish gepast.

Pleasure & A strange past zijn ook sterke nummers

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: The Church - Eros Zeta And The Perfumed Guitars - dekrentenuitdepop.blogspot.com

The Church - Eros Zeta And The Perfumed Guitars
Maar net bekomen van het ruim een uur durende The Hypnogogue gooit de Australische band The Church er met Eros Zeta And The Perfumed Guitars een minstens even fascinerende luistertrip van vijf kwartier tegenaan

Er zijn niet veel bands die aan het begin van de jaren 80 zijn opgericht en er in 2024 nog steeds toe doen. De Australische band The Church is wel zo’n band. De band rond lid van het eerste uur Steve Kilbey bracht vorig jaar met The Hypnogogue een album uit dat niet onder deed voor het beste werk van de band en komt nu al weer op de proppen met Eros Zeta And The Perfumed Guitars, dat nog eens vijf kwartier muziek toevoegt aan het imposante oeuvre van de band. Het is een album met restmateriaal van The Hypnogogue, maar dat betekent niet dat het materiaal van mindere kwaliteit is. Ook Eros Zeta And The Perfumed Guitars is weer een album dat zich laat beluisteren als een lange luistertrip en het is een buitengewoon fascinerende trip.

De Australische band The Church bracht net iets meer dan een jaar geleden het uitstekende The Hypnogogue uit. Het was al het 26e album van de band die in 1980 werd geformeerd in Sydney en die inmiddels vijf decennia garant staat voor uitstekende muziek. Ook The Hypnogogue kon zich weer meten met het beste werk van de band rond boegbeeld Steve Kilbey, het laatst overgebleven lid van de originele bezetting.

In muzikaal opzicht was er op The Hypnogogue niet zo gek veel veranderd vergeleken met het oudere werk van de band. The Church heeft zich sinds haar beginjaren laten beïnvloeden door de muziek van met name The Byrds, The Velvet Underground, David Bowie en landgenoten The Go-Betweens, maar kan sinds haar beginjaren ook uit de voeten met invloeden uit de 80s new wave en de psychedelica uit de jaren 70.

Het leverde vorig jaar een bedwelmende luistertrip met ruim een uur muziek op. Het is een luistertrip die bij mij nog verrassend vaak voorbij is gekomen en die ik inmiddels schaar onder het beste werk van de Australische band. De pauzes tussen de albums van The Church werden de afgelopen twintig jaar wel wat langer, maar deze week verscheen tot mijn verrassing alweer een nieuw album van de band. Eros Zeta And The Perfumed Guitars bevat maar liefst vijf kwartier muziek en bevat materiaal dat tegelijk met de songs op The Hypnogogue werd opgenomen. Nu is vijf kwartier muziek meestal teveel van het goede en ook het uitbrengen van restmateriaal is niet altijd een garantie op succes. Toch is Eros Zeta And The Perfumed Guitars me zeker niet tegen gevallen.

Het album gaat verder waar The Hypnogogue vorig jaar ophield en ligt ook in het verlengde van al die andere geweldige albums die The Church sinds het begin van de jaren 80 heeft gemaakt. Net als The Hypnogogue is ook Eros Zeta And The Perfumed Guitars een album dat zich laat beluisteren als een lange luistertrip. Het album bevat een aantal songs met een kop en een staart maar de band neemt ook de tijd om te jammen. Daar ben ik normaal gesproken niet zo gek op, maar het nieuwe album van The Church weet de aandacht wat mij betreft redelijk makkelijk vast te houden.

The Hypnogogue is wat betreft de kwaliteit van de songs wat constanter, maar in muzikaal opzicht valt er niet zoveel aan te merken op Eros Zeta And The Perfumed Guitars. Het gitaarwerk van de band is zoals altijd van hoog niveau en ik heb ook nog altijd een zwak voor de stem van Steve Kilbey, die de muziek van The Church een aangename jaren 80 vibe geeft, wat wordt versterkt door de klanken van de synths en de karakteristieke gitaarloopjes.

Het doet me af en toe wel wat denken aan de muziek die Roxy Music aan het begin van de jaren 80 maakte, al zijn de songs van The Church een stuk psychedelischer en experimenteler. Het zijn songs met hier en daar een vleugje progrock, maar Steve Kilbey sleept er op het conceptalbum Eros Zeta And The Perfumed Guitars echt van alles bij, waardoor het album met enige regelmaat klinkt als de spreekwoordelijke omgevallen platenkast.

Het is een album dat het best tot zijn recht komt wanneer je niet op zoek gaat naar catchy songs, maar je volledig onderdompelt in de vijf kwartier durende luistertrip die Eros Zeta And The Perfumed Guitars is. The Church gaat inmiddels een kleine 45 jaar mee, maar presteert nog altijd op de toppen van haar kunnen, wat echt razend knap is. Erwin Zijleman

Psychedelische rock anno 2024 op Song from the Machine Age en A Strange Past. Knap gedaan!

Tsjongejonge, wat een plezierige verrassing dit laatste teken van leven van mijn favoriete jaren 80 band. ik heb er 2 maanden op moeten wachten maar gelukkig is dit de moeite waard geweest. Ik vind 'm nog beter dan de voorganger en die scoorde al lekker hoog. Dit heeft wat meer een 80's vibe met die dromerige sound waar de band (en/of Kilbey) bekend mee is geworden. Het is dat ik weet dat Willson-Piper en Koppes hier niet op meespelen maar anders had dat zo gekund, ook nu weer prachtig gitaarwerk. Het klinkt weer allemaal als vanouds en dat is een groot compliment. Geen herhaling van zetten maar gewoon de vertrouwde Church sound met mooie nummers met een psychedelisch randje. Nee, dit is geen Starfish of Blurred Crusade, daarvoor ligt het tempo lager maar dat is in dit geval geen enkel probleem. Het is ook verbazingwekkend hoe goed Kilbey bij stem blijft, niets te merken van enige sleet. Een meer dan prima album en deze blijft de komende weken nog wel even op de speler liggen.

Inmiddels wat weken verder en ik blijf bij mijn eerdere standpunt. Wat een voortreffelijke worpeling blijft dit, het is een volkomen authentiek Church album wat aan alle criteria voldoet waarom ik The Church een fantastische band vind. Het knappe van dit album is dat het volledig inschaalbaar is in de Church tijdlijn van de afgelopen 40 jaar en dat is echt reteknap.

In mijn zoektocht in de nieuwe releaselijst van 29 maart 2024 stuitte ik op "Eros Zeta and the Perfumed Guitars" door The Church, een Australisch ensemble wiens oeuvre zich uitstrekt tot een indrukwekkende eenentwintig albums.

Deze 21e release, geweven uit de ether van melodische vernuftigheid, begint met "Realm of Minor Angels", een track die je meteen omarmt met zijn harmonische bevlogenheid en ontspannen ritme, alsof het de luisteraar uitnodigt voor een transcendentale reis.

Voortschrijdend naar "Pleasure", wordt de reis voortgezet met een gelijksoortige, doch onmiskenbaar unieke, melodische ontspanning. Hierop volgend, doemt "Amanita" op, een compositie die, hoewel nog steeds verankerd in melodie, een tikkeltje robuuster te werk gaat. Met "2054" keer ik terug naar een staat van serene contemplatie, gedragen door de relaxte tonen die zo karakteristiek zijn voor dit album.

Het vijfde nummer, "Manifesto", ontpopt zich als een oorworm met zijn aanstekelijke wijsje, terwijl "The Immediate Future" een onvoorspelbare twist biedt die het gehoor tart. Bij "Sublimated in Song" merk ik een afname in de eerder ononderbroken stroom van muzikale bekoring, een verschuiving die het album een nieuwe dimensie verschaft.

"Song 18" markeert een terugkeer naar de relaxte ambiance die het begin van de verzameling kenmerkte, hoewel ik wel enigszins vrees voor een eentonigheid die op de loer ligt. Deze bezorgdheid wordt echter terzijde geschoven door "The Weather", dat met een stevigere hand de compositie leidt. "Korea" balanceert op het middelpunt tussen middelmatigheid en melodie, terwijl "Song from the Machine Age" een nostalgische terugblik werpt naar vervlogen tijden.

"Sleeping for Miles" en "Last Melody" doordrenken de atmosfeer met melodische charme en een zweem van melancholie, terwijl "A Strange Past" de muzikale grenzen verlegt, roepend in de muzikale wildernis naar meer avontuurlijke klanken. De echo van deze roep vindt weerklank in "Music from the Ghost Hotel", hoewel deze naar mijn mening overreikt in zijn ambitie, resulterend in een minder overtuigend middenstuk.

De epiloog, "A Strange Past (radio-edit)", voegt nauwelijks iets nieuws toe aan het verhaal, waardoor de conclusie zich aandient: terwijl "Eros Zeta and the Perfumed Guitars" ongetwijfeld baadt in een betoverende sfeer, wordt het uitgestrekte uur een uitdaging vanwege de overvloed aan herhaling.

Zodoende laat dit auditieve landschap een gemengde indruk achter; enerzijds een lofzang op melodische inventiviteit, anderzijds een herinnering aan de waarde van variëteit binnen de muzikale expressie.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Kortom, een beetje langdradige release. Is dat wat je wilt zeggen?

Mijn god...

Haha, ik dacht dat deric raven alleen een patent had op deze dramatiek, maar we hebben een nieuwe winnaar . Pure poëzie!

Net als jorro keer ook ik terug naar een staat van serene contemplatie bij het beluisteren van dit album

Ik zou zeggen, ga recensies schrijven! Ik lees ze in ieder geval.