Crowded House - Gravity Stairs (2024)

Oh Hi is een grappig nummertje. Ben wel nieuwsgierig naar de rest.

HELP

In het rijtje met nieuw materiaal in 2024 heeft nu ook CH binnenkort een nieuw schijfje . We worden echt dit jaar wel verwend met namen als Crowded House, Elbow; Black Crowes, The Smile, Angus & Julian Stone, Villagers, Steve Hackett en ga zo maar door.
De nieuwe single van deze heren klinkt zeker niet slecht .

Ben benieuwd naar de plaat, vind het vrijgekomen nummer aardig maar ook niet meer dan dat.

Teenage Summer

Tracklist correctie ingediend, want de nieuwe single staat er niet bij.

Ik volg de band al jaren niet meer maar dit klinkt wel erg vertrouwd en fijn....

Ben het nieuwe album aan het luisteren en het klinkt super. Gevarieerder dan zijn voorganger. Gelaagde songs die snel blijven hangen. Knap dat deze band zichzelf weer heeft uitgevonden. Een vergelijk met het oude werk gaat mank, want dat was echt een andere tijd. CH vandaag klinkt eigentijds.

All That I Can Ever Own is alvast een puik nummer. Klinkt ook meer als 'de oude' Crowded House.

Dreamers Are Waiting, uit 2021, bleek een plaatje te zijn dat meerdere luisterbeurten nodig had. Ik werd niet direct gepakt door de gelaagde songs, Finn zat met zijn zang wat hoger in de registers en de instap was wat lastiger. Desalniettemin ontvouwde zich na verloop van tijd een fraai muzikaal landschap waarbij opviel hoe Finn gegroeid is als songwriter.
Op zijn soloplaten was dat al goed merkbaar en nu ook op Gravity Stairs. Liefhebbers van Dreamers Are Waiting kunnen dit album blindelings aanschaffen.
De plaat kent wederom een warme productie, is rijk gearrangeerd en enkele verrassende wendingen vullen het geheel mooi aan.
Als je nummers als Some Greater Plan, Black Water, Thirsty en afsluiter Night Song voorbij hoort trekken vallen de vele details op. De transitie halverwege in Night Song is van een schoonheid, de wijze waarop een lieflijk klankentapijtje wordt afgewisseld met een jazzy arrangement waar je voor je gevoel in een nachtclub ben beland, is fraai.
Je zult tevergeefs zoeken naar de melodische oorwurmen waar de band in de jaren 80, begin jaren 90 patent op leek te hebben. Finn heeft zich verder ontwikkeld en het jasje dat hij nu draagt past hem ook uitstekend.
Gravity Stairs is avontuurlijk, gelaagd, rijk gearrangeerd maar bevat vooral veel sterke songs die elke breed georiënteerde muziekliefhebber aan zou kunnen spreken. Finn flikt het weer.

Het is moeilijk voor te stellen dat Gravity Stairs pas het achtste studioalbum is van de Australische band Crowded House die al in 1987 een wereldwijde hit scoorde met het nummer Don’t Dream It’s Over. Evenmin is het voor te stellen dat de Australiërs in Nederland geen enkele keer de nummer één positie bereikten. Sterker nog, van alle albums en singles haalde er slechts een de top tien (precies; Don’t Dream It’s Over). Dat Crowded House door vele muziekdeskundigen wordt vergeleken met The Beatles blijkt dus geen garantie op succes te zijn (als succes wordt uitgedrukt in hitnoteringen). Ook op Gravity Stairs liggen de muzikale vergelijkingen met de fab-four voor het oprapen. En dan hebben we het niet eens over de hoes die een weinig subtiele ode is aan het album Revolver van The Beatles.

Magic Piano bijvoorbeeld, het lied waarmee Gravity Stairs opent, maakt in de songtekst gebruik van poëtische beelden en metaforen waarmee een sfeer van introspectie en emotionele diepgang gecreëerd wordt. Dit is op zich niet typerend voor het werk van The Beatles die hun teksten vaak iets directer adresseerden en minder cryptisch waren. Maar voeg daar aan toe de melodische complexiteit en melodie- en ritmestructuur die in Magic Piano te horen zijn en je waant je plots aan het eind van de jaren zestig. En mocht dit nog niet overtuigen dan trekt de steeds mooier rijpende stem van Neil Finn je wel definitief over de streep.

All That I Can Ever Own laat in de eerste zes seconden een klank horen van een plaat die achteruit gedraaid wordt en klinkt als een samenvoeging van Don’t Let Me Down en Lucy In The Sky With Diamonds. Vervolgens ontvouwt zich een typisch Crowded House-lied over de vergankelijkheid van het leven. In een gesprek met The Irish Times zegt Finn: ‘Je hele leven lang word je omgeven door een element van loslaten, van alles, behalve van de liefde die je voor iemand voelt.’ Of zoals Lennon en McCartney iets puntiger schreven ‘All You Need Is Love’.

Oh Hi is de enige single die voorafgaand aan dit album werd uitgebracht. Oh Hi is een lied met een boodschap (zanger Neil Finn is ambassadeur van de stichting So They Can; een internationale organisatie die kinderen helpt die in armoede leven), elegant geproduceerd en moeilijk om geen waardering bij te voelen. Maar Finn gaat pas echt onderhuids zitten met het nummer Some Greater Plan (For Claire), waarin hij de liefdesrelatie bezingt die zijn in 2019 overleden vader had gedurende de Tweede Wereldoorlog: ‘I’ll sing it if you want, to feel a part of some greater plan/Do you want to heal the heart of this broken man?’ Het feit dat dit het enige lied is op de plaat waarop broer Tim Finn ook meezingt geeft het geheel nog een extra dimensie.

Zo navigeren de elf onmiskenbare Crowded House-songs op Gravity Stairs langs thema’s als de zwaarte en lichtheid van het leven, het vinden van troost en zelfexpressie in muziek, het koesteren van liefde ondanks de aanwezigheid van duistere krachten en vergankelijkheid, hoop en veerkracht. De laatste tracks als Blurry Grass en I Can’t Keep Up With You dansen enigszins om elkaar heen in ongeveer hetzelfde midtempo, waardoor deze langspeler – met uitzondering van het afsluitende Night Song – de aandacht net niet helemaal tot het einde weet vast te houden. En dat is jammer want Night Song krijgt hierdoor niet de erkenning die het verdient. De ritmestructuur in dit lied verschuift in iets meer dan vier minuten van een easy-listening driekwartsmaat naar een Prince-waardige soulfunk vierkwartsmaat en is daarmee een overtuigend slotakkoord op een sowieso al overtuigend album. Nee, Gravity Stairs is niet vernieuwend, maar wel veertig minuten lang sympathiek en kwalitatief sterk. Gewoon Crowded House zoals we ze al bijna veertig jaar kennen eigenlijk, en daar is goedbeschouwd niets gewoons aan.

Recensie | Crowded House - Gravity Stairs | Nieuweplaat.nl

Prima songs en mooie sound, ik vind echter de stem van Finn veel minder herkenbaar, zijn zang is wat vlakker, was altijd uit duizenden herkenbaar
Of ligt het aan mij?

Finn zit de laatste jaren hoger in de registers. Het is dat de beste man een prima stem heeft maar ik hoor hem liever een toontje lager zingen
Het is ook wennen, vreemd genoeg past deze aanpassing wel degelijk bij insteek van de songs.

Aardig plaatje maar overstijgt voor mij nergens de middenmoot

Prima plaat maar voor mij wel de minste worp in de Crowded House geschiedenis.
Normaal gesproken kruipen de liedjes van songsmid Neil Finn bij enkele luisterbeurten onder de huid.
Dat is nu door de wat gelaagde songs en de voor mij nauwelijks herkenbare stem van Neil minder het geval.
The Beatles zijn nooit ver weg wat met de hoes al een duidelijk signaal is.
Bij een nummer als Oh Hi valt het muntje dan weer wel want dat vind ik een fijn nummer.
Begin met een 3.5 al sluit ik een hogere score in de toekomst niet uit.

Gewoon weer een goed crowded house album. Niets meer maar ook niet minder.

Wat een onverwachts lekker en vooral relax album. Stroomt voorbij. Zo naar de hoes kijkend heeft het toch wel wat Beatlesachtoge vibes. Ja, deze gaat nog wel eventjes gedraaid worden.