Kelley Stoltz - La Fleur (2024)

Elke keer dat deze productieve muzikale tovenaar met een nieuw plaatje op de proppen komt, en ik hem opzet, is het eerste wat zich haast onvermijdelijk aan mij opdringt de vraag waarom ik toch niet vaker naar deze Stoltz luister. Op de een of andere manier weet hij zich maar niet aan mijn hoofd vast te hechten, terwijl tijdens het luisteren van zijn muziek hij me juist helemaal in zijn greep heeft. Met dit album lijkt er voor mij toch verandering in te komen, al is het maar dat ik ‘m meerdere keren per dag opzet en met de hoeveelheid fantastische muziek die de laatste tijd verschenen is zegt dat wel een hoop. En Kelley lijkt toch weinig anders te doen dan waar hij altijd al fantastisch in was: liedjes brouwen die enerzijds iets ontwapenend nonchalants hebben en anderzijds vernuftig hypnotiserend zijn. Het zijn liedjes die elk moment uit elkaar lijken te kunnen vallen, maar krachtig stand blijven houden, haast alsof ze van briljant toeval aan elkaar hangen, terwijl er niks minder dan uitgekiende genialiteit achter moet steken. Volstrekt eigenzinnig, maar tegelijk zo heerlijk in ‘t gehoor liggend. Op deze plaat is zijn unieke stijl misschien nog iets meer uitgekristalliseerd dan voorheen, werkelijk elk nummer zit vol verslavende elementen. Het is een plaat om volledig in op te kunnen gaan, maar die ook uitstekend op de achtergrond blijkt te kunnen werken. Ja, die blijft wel beklijven, dat kan niet anders. En zijn oudere werken krijgen zo natuurlijk vanzelf ook weer een kans van mij, maar voorlopig zal ik op deze nog niet uitgeluisterd raken. Ik zou hem gewoon nog een keer op willen zetten, als ik hem niet al op had staan.

Mooi Kaaasgaaf dat het groepje Kelley Stoltz adepten een lid rijker is! Ben echt een long time fan van de man. Heb zelfs een foto van hem aan de kamermuur hangen! Maar over zijn muziek inderdaad niets dan goed. Al jaren garant voor poppareltjes. Mocht je de kans hebben om hem live te zien, zeker doen!