Mahmood - Nei Letti Degli Altri (2024)

Gioventù Bruciata klokte een dik half uur, opvolger Ghettolimpo 50 minuten en het derde album van Mahmood gaat weer terug naar het halve uur.

Tuta Gold had de derde keer San Remo winst kunnen worden en dan ook derde keer Songfestival in relatief korte tijd. Het mocht niet zo zijn. Hij werd zesde en Angelina Mango won en zal Italië dit jaar op Eurovisie vertegenwoordigen.

Ghettolimpo werd snel een lieveling van mij: ik vond de ontwikkeling die Mahmood doormaakte ook interessant. Op dit nieuwe album is die verrassing weg.

Wel klinkt het nu allemaal wat rauwer. Het gepolijste wat je vaak hoort in Italiaanse muziek is hier niet te horen. Ook niet in de rustige, dromerige nummers.... die weten dat rauwe randje ook wel te behouden.
Nei Letti Degli Altri is daarmee een kort, maar zeker interessant album waarmee Mahmood zich bij mij nog steviger op de kaart weet te zetten. Of ik net zo verliefd op dit album ga worden als de vorige betwijfel ik dan wel weer ernstig, daarvoor mis ik net dat kleine beejte meer dat ik op Ghettolimpo wel hoorde.

Ik probeer altijd een album van lokale een lokale artiest te kopen als ik op reis ben. Zodoende het laatste album van Mahmood op de kop getikt tijdens een vrij moment toen ik met leerlingen in Florence was.

Ik kende Mahmood natuurlijk van zijn deelname aan het songfestival met de uitstekende nummers Soldi en Brividi, en daardoor heb ik een beetje op de gok Nei Letti Degli Altri gekocht. Het blijkt een leuk popalbum te zijn. Het album kent een een wat valse start met het rommelige NLDA Intro, al is dat sowieso wel een kenmerk van de Italiaanse r&b van tegenwoordig. Gebleven is de theatrale Italiaanse zang, maar dit wordt gecombineerd met de invloed van Amerikaanse hiphop en r&b, en hiermee gaat soms ook een stukje glans verloren. Want ook Mahmood trapt regelmatig in de val van overdadige autotune en hedendaagse volle productie om zijn soms wat matige melodieën te verbloemen.

Dat klinkt misschien negatiever dan ik het bedoel, want er staan toch nog genoeg mooie momenten op dit album, zoals het het rustige nummer Overdose en het dramatische Paradiso. Het hoogtepunt bewaard Mahmood voor het laatste nummer. Op Stella Cadente klinkt de hedendaagse productie wel fijn, zijn de uithalen van Mahmood sterk en de kleine link/referentie naar Bill Whiter's Lean on Me treffend.
Geen hoogvlieger dus dit album, maar wel verbonden aan een leuke herinnering, en daarom fijn om soms op te zetten.

Zelf vind ik Ghettolimpo net wat sterker vinylbeleving; misschien ook eens naar luisteren.

Zal ik zeker doen!

Ik heb Ghettolimpo nu een paar keer geluisterd, en ik ervaar het precies andersom. Ik vind dit album wat muzikaler en ook wat compacter maar het inloopt elkaar niet veel hoor, als ik Ghettolimpo als eerste had gehoord had ik waarschijnlijk hetzelfde gezegd. Wel echt fijne hedendaagse Italiaanse pop. Is weer eens wat anders dan Laura, Eros of Tiziano.