Ik ben nooit zo dol op kinderen van wereldberoemde ouders, het is het meestal net niet of een slappe imitatie, wat als je de zoon bent van één van de meest populaire en geliefdste artiesten allertijde , John Lennon, en één van de meest gehate artiesten allertijde, Yoko Ono, ik geef het je te doen, Sean Ono Lennon kiest op Asterisms totaal zijn eigen koers, het heeft niets te maken met wat zijn ouders deden, maar laat wel een geërfde muzikaliteit horen die meer naar Frank Zappa loopt dan naar vader John, mooie lekkere jazzy plaat met een eigen smoel.
Hij neigt meer naar Ono dan naar Lennon op deze plaat, en wat een plaat is dit. Je hoort Beach Boys-harmonieën maar dan gespeeld door Coltrane, en daarmee bedoel ik Alice Coltrane. En als je dan toch een Beatles-achtige referentie hoort is het meer Paul dan John, en op voorwaarde dat de andere leden Jorge Ben en Vinicius de Moraes waren. Daarna heeft James Holden zich er op losgelaten. Zo klinkt het toch.
Op het best klinkt het dan ook echt opwindend, goed, interessant, maar het blijven wat schetsen. Het klinkt ruw, en nog wat onafgewerkt. Het verliest zich soms, voor mij, te hard in spielerei maar hier zit wel toekomstmuziek in.
En het is een pak interessanter dan wat Julian ooit gedaan heeft.
De muziek op deze klasse plaat , neigt ook erg naar Frank Zappa. Ik hoor er gewoon ontzettend veel Zappa in.
En ik ben Zappa fan , dus dan begrijp je het wel.
Heel anders dan zijn vorige werk , dat ook erg goed is , erg gewaagd , maar net als zijn ouders , eigenwijs subliem.