Six by Six - Beyond Shadowland (2024)

Niet een al te mooie hoes, maar daar had de vorige plaat ook last van. Waar deze plaat ook last van heeft is originaliteit. Nu is melodieuze rock niet echt een progressief genre, en worden er zodoende ook niet veel grenzen verlegd. De focus bij dit soort muziek is goede en pakkende songwriting. Een goede sound is ook van meerwaarde.

Niet echt veel klachten over de productie, al vind ik het wel wat doodgeslagen. Het hele gevoel is er uit. Dit is duidelijk een plaat die niet live is opgenomen, maar waar de muzikanten één voor één hun partijen hebben ingespeeld, en dat hoor je in het gebrek aan samenspel. De drums vind ik ook wat saai ingespeeld. De zang vind ik ook nogal mat. Dan blijft het gitaargeweld van Ian Crichton over. En hoe gaaf ik Saga mijn hele leven altijd vond, ik vond Ian altijd een beetje de zwakste schakel van de band. Hij heeft heel vaak geen controle en shredt er vaak nodeloos op los. Hij is zeg maar geen sologitarist die melodieus speelt. Wat ik wel erg vindt tegenvallen aan de productie zijn de 1001 studiotrucjes, die de plaat heel hi-tech maken, maar net als '80's en '90's hitech-platen gaat dat snel vervelen en op den duur zelfs erg gedateerd klinken.

Songmatig vind ik het ook niet erg bijzonder. De band probeert hier en daar flink stoer te klinken, maar het gaat helemaal langs me heen. Ik vind sommige songs zelfs ronduit lelijk met als dieptepunt 'The Arms of a Word', maar zo een nummer als 'Can't Live Like This' werkt me zelfs op de lachspieren.

Ik vind Six by Six als band erg tegenvallen en deze plaat is zo mogelijk nog minder aangenaam als de voorganger. Nu had ik er ook niet al teveel van verwacht. Ik vraag me trouwens af of dit ingedeeld gaat worden bij de progressive rock of melodieuze rock.