Funeral Winds - 333 (2024)

Met het Rotterdamse Funeral Winds is het sinds jaar en dag lekker ongecompliceerd laaiend hellevuur spuien. Lekker niets-aan-de-hand rammelen. Nooit slecht, maar ook nooit totaal overrompelend.

Totdat zeer onverwacht en zeer snel na Stigmata Mali het hagelnieuwe 333 aan het firmament verscheen. In stilistisch opzicht is het niet verrekte veel aan de vervloekingen gesleuteld, maar ditmaal wordt wel uitgepakt met een serie ijskoude songs die anders dan anders direct onder de huid gaan zitten.

Zinderende marsfragmenten wisselen barbaars strijdgewoel af in het vurige Eternal Winds. Als een zwartbemantelde krijgsheer die zijn triomftocht maakt na een bloederige veldslag trekt dit stuk aan de luisteraar voorbij.

Ook het dreigende The Damned Ones Shall Rise grijpt aan met zijn geniepige klanken. Waarin het misselijke stemgeluid van de voorganger in al zijn glorie kan wentelen in zijn kwaadsprekerij. Hierop volgt meteen het episch getinte Forever Cursed And Bound. Het zwartgeblakerde hart blijft maar kloppen.

Als dan afgesloten wordt met de onheilspellende toetsen in de dynamische hekkensluiter Conjuration Of The Blind One, kan ik niet geloven dat ik naar Funeral Winds heb zitten luisteren. Ongecompliceerd zwartmetaal kan nog altijd verrassen. De oudgedienden overtreffen zichzelf.