Beherit - The Oath of Black Blood (1992)

Overdetopblackmetalbraggel.
Zoals mijn ouwe het noemt, 'Stok in een ventilator muziek', en dan in zijn zuiverste vorm.

Een van de grote namen in de black metal scene, maar mij hebben ze nooit kunnen boeien.

Het debuut van Beherit. Na de tonen van het eerste "nummer" krijg je het idee met een grap te maken te hebben. Alsof ze op pannen en deksels aan het slaan zijn terwijl ze inspiratieloos de meest originele ("Metal of Death" kom op...) teksten oplezen.

Nou zijn ze zelf ook niet al te vreden over hun eerste album en beweren ze dat ze genaaid zijn door de studio. Hoe dan ook... waardeloos!

Effe goed graven in mijn memory...yes! Dec. 1990 meende ik. Aarschok/Metal emmer. Beherit bij de demo's, bij de Black/Death/Speed/Thrash rubriek destijds in handen van de legendarische Aardschok medewerker Wim Bealus. Hij besprak de demo van Beherit. De demo heb ik destijds niet in mijn beschimmelde klauwen kunnen krijgen, maar niet veel later de cd: the Oath of Black Blood wel! Black Metal maakte destijds een wederopstanding mee en begon zo aan z'n 2e leventje, nadat een half decennium ervoor bands als Venom, Hellhammer, Bathory en de oude Sodom de wegen naar de hel al min of meer aangelegd hadden. Thrash en Death bands als Slayer, Possessed en iets later bijv. Morbid Angel en Deicide vlogen harder, sneller en vooral strakker over de door de oude goden aangelegde wegen naar Satan's huis. In de 2e helft van de jaren 80 leek het zowat definitief voorbij met het kwaad in de metal, maar...in de underground broedde er iets: Scandinavië, Zwitserland en Latijns Amerika zaten stiekem toch al een paar jaartjes zwaarder dan ooit te voren in de metal de liefde te bedrijven met het kwaad, lees: Satan en zijn hel! En rond 1990: het Noorse Mayhem stak weer gemeen zijn kop omhoog gevolgd door kwaadaardige apostelen, Samael uit Zwitserland deed het ook niet onverdienstelijk, Zuid-Amerika was niet anders gewend dan te flirten met brutaal blasphemisch gedrag, Canada had het onreine verschijnsel: Blasphemy, en tot slot: Finland sprak dus ook een woordje mee in de vorm van bijv. Belial, Impaled Nazarene en het wel zeer vunzige satanische Beherit. Er zat te veel duidelijke harde Thrash in m'n hoofd waarschijnlijk waardoor ik destijds bij aanschaf van The Oath of Black Blood teleurgesteld was door het slappe geluid. Toch naarmate de jaren, de decennia erna zelfs vorderden ben ik dit debuut van Beherit meer en meer gaan waarderen. Compromisloos en méér underground dan underground. De gitaren klinken, zeker bij bepaalde fantastische ideeën en riffs, zo ongelooflijk ruig en gemeen...ik moet wel op mijn knieën hiervoor. In de snelle stukken wordt het mij ook soms te gortig en wordt het me te vaag en één tering bende en geluidsbrij. Maar de wat tragere stukken zijn simpel, maar ozo doeltreffend en geniaal. Hoe bijv. het nummer Witchcraft onheilspellend begint; ik snap in één klap dan weer waarom ik ooit de oude Black en de oude Death Metal etc. ooit zo aanbad en nog steeds heftig aanbid. Beherit doet het in dat soort stukken, onder uit een grafkelder of bij een heuze heksensabbat, magnifiek! Underground en fucking evil! Kun je er niet tegen> Blijf dan ver weg bij dit Satan's product waar kerkhofmist regelmatig regeert en de fysieke bewegingen van het kwaad begeleid worden naar de troon van de duisternis. Deze schijf staat wél in mijn rijtje underground releases en is mijn inziens legendarisch. Overigens zie ik hierboven een gekleurde ietwat opgeknapte platen/cd hoes; ik heb de oer versie met witte geraamtes waar de lijkenstank al een eeuwigheid opgedroogd is.

Ik werd benieuwd gemaakt naar dit album door Edwynns bijdrage in het topic Essentiële Albums voor je Eigen Muzikale Reis. En ik weet eigenlijk niet zo goed wat ik ervan vind.

Op een bepaalde manier klinkt het nergens naar: de zanger laat een reeks boeren, toen de gitaren werden opgenomen werd de houten hut waarin dit is opgenomen net gestofzuigd en de drummer heeft een paar plastic dozen gebruikt als drumstel. Hierop pogen ze dan de meest demonische muziek te maken die met de middelen mogelijk is. Zo klinkt dit.

Maar ergens vind ik de lompe sfeer best wel vet, eigenlijk. Ik ga dit dus nog maar een paar keer opzetten om tot een definitief oordeel te komen.

Damn wat krijgt dit album een slechte waardering hier.
Ik snap wel dat het allemaal erg rommelig en ongepolijst klinkt. Sterker nog, dat is het ook en ik vind het heerlijk! Dit is toch wel heerlijke primitieve black metal. Heerlijk rauw.