Kaia Kater - Strange Medicine (2024)

Gelukkig ontdekte ik de Canadese singer-songwriter Kaia Kater bij de release van haar debuutalbum Sorrow Bound. Mijn voormalig Johnny’s Garden collega Hans Jansen schreef er destijds voor zijn blog Folk Lantern deze recensie over. Hans schreef toen : “Met Sorrow Bound verankert zij zichzelf binnen de traditionele muziek. Toekomstig wil zij echter de grenzen verder verleggen.”. Heel toepasselijk stond de toen nog piepjonge Kater bij de recensie afgebeeld met een stapel reiskoffers. Sindsdien is Kater zich vanuit haar traditionele achtergrond, die in de Appalachen en old time music ligt, verder gaan ontwikkelen.

Haar vierde album Strange Medicine is haar meest avontuurlijke geworden, waarop ze haar folkmuziek met de nodige andere genres laat samenvloeien. Kater liet zich inspireren door minimale klassieke muziek, jazz- en filmmuziek. Het album kwam tot stand na een periode van diepe zelfreflectie en heruitvinding. Samen met Joe Grass (Elisapie, Barr Brothers) produceerde ze Strange Medicine. Het album viert de macht van vrouwen en onderdrukte mensen door de geschiedenis heen, terwijl ze ook meditaties over haar eigen leven deelt.

Kater kon rekenen op de hulp van onder andere gastmuzikanten als Aoife O'Donovan in de heerlijk voort meanderende opener The Witch, waarin de blazers de kers op de taart zijn. Alison Russell zingt mee in In Montreal, de geboorteplaats van Kater. En bluesgigant Taj Mahal is te horen in Fédon. Kater nam zes jaar de tijd voor Strange Medicine, maar het resultaat is er dan ook naar, avontuurlijke prachtplaat! Gelukkig komt ze in het najaar hier naartoe voor optredens, mis haar niet!

Kaia Kater live :

04-10 PERWEZ (B) : Cultural Centre “Le Foyer”
06-10 DEN HAAG : GR8 (gelegen pal naast Paard)
19-10 UTRECHT : Ramblin Roots Festival
20-10 GRONINGEN : Der Aa-Theater

Bron : Music that needs attention - musicthatneedsattention.blogspot.com

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Kaia Kater - Strange Medicine - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Kaia Kater - Strange Medicine
Kaia Kater klinkt op haar derde album Strange Medicine nog wat veelzijdiger en nog wat overtuigender dan op haar terecht geprezen eerste twee albums en levert een onbetwist vijfsterrenalbum af

De Canadese muzikante Kaia Kater maakte in kleine kring al behoorlijk wat indruk met haar eerste twee albums. Haar debuutalbum Nine Pin liet zich vooral beïnvloeden door Appalachen folk, terwijl opvolger Grenades een veelzijdiger rootsgeluid liet horen. Beide werelden komen samen op Strange Medicine, dat zich niet laat beperken door de grenzen van muzikale hokjes. In muzikaal opzicht steekt het derde album van Kaia Kater nog wat knapper in elkaar dan zijn twee voorgangers en ook de zang van de Canadese muzikante klinkt mooier. Met haar derde album sluit Kaia Kater definitief aan bij grote muzikanten als Rhiannon Giddens, Leyla McCalla en Allison Russell.

Nine Pin, het debuutalbum van de Canadese muzikante Kaia Kater, kwam in 2016 bij mij op de radar nadat het gerenommeerde Britse muziektijdschrift Uncut superlatieven tekort kwam bij de bespreking van het album. Op Nine Pin maakte Kaia Kater inderdaad indruk met soms uiterst sober en soms ook voller ingekleurde songs, die zich nadrukkelijk hadden laten inspireren door de stokoude folk uit de Appalachen, maar die ook open stonden voor invloeden uit onder andere de soul en de blues. Kaia Kater liet op haar debuutalbum horen dat ze uitstekend uit de voeten kan op de banjo, maar ze maakte ook indruk met een krachtig en soulvol stemgeluid.

Nine Pin werd in 2018 gevolgd door Grenades, dat duidelijk anders klonk dan het debuutalbum van Kaia Kater. Op haar debuutalbum liet de Canadese muzikante zich vooral inspireren door de tijd die ze doorbracht in de Appalachen, maar Grenades liet een veelzijdiger en ook toegankelijker rootsgeluid horen. Het tweede album van Kaia Kater kreeg helaas aanmerkelijk minder aandacht dan haar debuutalbum, maar het was wederom Uncut dat het album, met enige vertraging, onder de aandacht bracht.

Na een lange stilte keert Kaia Kater deze week terug met haar derde album Strange Medicine, dat gelukkig ook in Nederland flink onder de aandacht wordt gebracht. Dat is terecht, want ook op haar derde album laat de muzikante uit het Canadese Toronto horen dat ze veel te bieden heeft. Strange Medicine klinkt weer anders dan zijn twee voorgangers, maar raakt in muzikaal opzicht zowel aan Grenades als aan Nine Pin.

In de openingstrack krijgt de stem van Kaia Kater gezelschap van de Amerikaanse muzikante Aoife O’Donovan en worden de twee stemmen ondergedompeld in een tijdloos Laurel Canyon folkgeluid. In de tweede track horen we in eerste instantie vooral de stem van Kaia Kater en haar banjo, maar wanneer fraaie bijdragen van blazers en drums opduiken laat de Canadese muzikante horen dat ze invloeden uit de Appalachen folk inmiddels fraai heeft geïntegreerd in haar geluid.

Het is een geluid waarin zeer uiteenlopende invloeden welkom zijn. Strange Medicine bevat uiteenlopende invloeden uit de folk, maar ook invloeden uit de jazz spelen een voorname rol op het album. Dat laatste hoor je ook in de zang, die mooier, warmer en jazzier klinkt dan op het debuutalbum van Kaia Kater. Het is een stem die zich hoorbaar thuis voelt in het zowel rijke als subtiele klankenpalet op het album.

Net als bijvoorbeeld Leyla McCalla, Rhiannon Giddens en Allison Russell slaagt Kaia Kater er op Strange Medicine in om een breed palet aan invloeden uit de Amerikaanse rootsmuziek te combineren met invloeden uit andere windstreken en hierbij invloeden uit het verre verleden samen te laten vloeien met invloeden uit het leden. Strange Medicine loopt over van muzikaliteit, maar Kaia Kater is de aansprekende songs niet vergeten en slaat op bijzondere wijze bruggen tussen uiteenlopende genres en tussen haar vorige twee albums.

Strange Medicine valt zeker op door gastbijdragen van Aoife O’Donovan, Allison Russell, Taj Mahal en de prachtige strijkers van de veelgevraagde Rob Moose, maar Kaia Kater is zelf de ster op het album en het is een ster die nog wat feller fonkelt dan op de vorige twee albums van deze fascinerende Canadese muzikante. Erwin Zijleman