Bored at My Grandmas House - Show & Tell (2024)

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Bored At My Grandmas House - Show & Tell - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Bored At My Grandmas House - Show & Tell
Onder de opvallende naam Bored At My Grandmas House brengt de Britse muzikante Amber Strawbridge met Show & Tell een zeer aangenaam klinkend, maar zeker ook interessant en veelzijdig debuutalbum uit

Show & Tell van Bored At My Grandmas House is de afgelopen week nog niet overladen met aandacht, maar dit is wat mij betreft een album dat je maar beter niet kunt missen. Amber Strawbridge schrijft immers zeer aansprekende songs met persoonlijke teksten en het zijn ook nog eens songs die zijn voorzien van een aantrekkelijk geluid vol mooie gitaarlijnen en van minstens even aansprekende zang. Het knappe van Show & Tell is echter vooral dat de Britse muzikante zich door meerdere genres laat beïnvloeden en alle inspiratie aan elkaar smeedt in een eigen geluid. Het levert twaalf songs op die onmiddellijk overtuigen, maar die ook verrassen en verbazen.

Ik geef eerlijk toe dat mijn interesse voor het album Show & Tell van Bored At My Grandmas House in eerste instantie vooral werd gewekt door de bijzondere bandnaam en vervolgens door het opvallende artwork. Pas hierna kwam de muziek aan bod, maar ook in muzikaal opzicht stimuleerde Show & Tell van Bored At My Grandmas House al snel mijn nieuwsgierigheid en interesse.

Achter Bored At My Grandmas House gaat de Britse muzikante Amber Strawbridge schuil, die haar debuutalbum opnam met drummer Niall Summerton en bassist Alex Greaves. Laatstgenoemde produceerde het album ook en dat deed hij op fraaie wijze. Show & Tell is voorzien van een mooi geluid dat vooral gevuld wordt met de gitaren en synths van Amber Strawbridge.

De volle klanken en met name het fraaie, melodieuze en ruimtelijke gitaarwerk op het album riepen bij mij in eerste instantie herinneringen op aan de hoogtijdagen van de dreampop. Die herinneringen werden nog wat duidelijker door de strak spelende ritmesectie en de dromerige stem van Amber Strawbridge. Inhibitions, op Spotify met afstand de meest beluisterde track van Bored At My Grandmas House, nam me onmiddellijk mee terug naar de hoogtijdagen van een band als Lush en vervolgens naar alle andere bands die de dreampop in de jaren 90 kleur gaven.

Nu heb ik alleen de afgelopen weken al flink wat albums beluistert die de inspiratie zoeken en vinden bij de dreampop pioniers en de meeste van deze albums kunnen niet tippen aan de albums van de grote voorbeelden uit het verleden. Amber Strawbridge blijft op het debuutalbum van haar project Bored At My Grandmas House echter zeker niet hangen in het inmiddels zo bekende stramien van de dreampop.

De songs van de muzikante uit Leeds schuiven makkelijk op richting 90s indierock, verwerken hier en daar op fraaie wijze invloeden uit de 80s new wave en vinden ook verbazingwekkend makkelijk aansluiting bij de indiepop en indierock van het moment en zijn bovendien niet vies van invloeden uit de bedroom pop. Het zijn allemaal bekende invloeden, waardoor Show & Tell van Bored At My Grandmas House direct bij de eerste kennismaking makkelijk in het gehoor ligt.

Amber Strawbidge voorziet al haar songs van aantrekkelijke gitaarlijnen en dromerige synths en beschikt bovendien over een aansprekende stem, die haar songs voorziet van nog wat extra verleidingskracht. Het zijn songs die door de verschillende invloeden die worden verwerkt misschien bekend in de oren klinken, maar ik vind de songs van Bored At Grandmas House voldoende onderscheidend en ook voldoende eigenzinnig, wat na de bijzonder mooie en aangename klanken en zang een bonus is.

Het verbaast me dan ook niet dat met name de Britse muziekpers behoorlijk enthousiast is over het eerste wapenfeit van Bored At My Grandmas House. Het Britse Far Out Magazine slaat wat mij betreft de spijker op de kop wanneer het stelt dat Amber Strawbridge er niet alleen in slaagt om goede en zeer persoonlijke songs te schrijven en deze op fraaie wijze te vertolken, maar bovendien een album heeft gemaakt dat steeds weer een net wat andere weg in slaat, waardoor je nieuwsgierig blijft naar iedere volgende song. Ik ken inmiddels alle twaalf de songs op Show & Tell en vind ze alle twaalf goed. Best een ontdekking dus en dat dankzij die opvallende naam. Erwin Zijleman

Ik volg haar al wat langer en de vorige singles zijn stuk voor stuk ook erg de moeite waard. (Skin!)

Bored at my Grandmas House is een intrigerende Britse band die zich onderscheidt door hun eigenzinnige en melodieuze muziekstijl. Hun geluid is een mengeling van dromerige indie-pop en intieme, introspectieve teksten,. De band, geleid door de getalenteerde Amber Strawbridge, weet met hun muziek een gevoel van nostalgie en melancholie op te roepen dat veel luisteraars zal aanspreken.

Show & Tell, het nieuwste album van Bored at my Grandmas House, is een waar muzikaal genot. Vanaf het eerste nummer word je meegenomen op een reis door een scala aan emoties en muzikale landschappen. De openingstrack, simpelweg getiteld Intro, zet meteen de toon met een veelbelovende en pakkende melodie die nieuwsgierigheid opwekt.

Het tweede nummer, Inhibitions, weet met zijn aanstekelijke melodieën en prachtige gitaar riffs echt indruk te maken. De zang van Amber is hier op haar best, helder en vol emotie, wat het nummer een extra dimensie geeft. Dit wordt gevolgd door het titelnummer Show & Tell, dat een licht dromerige sfeer heeft. De melodie is heerlijk en de tekst is duidelijk en meeslepend, waardoor het een van de hoogtepunten van het album is.

Friendship Bracelets is een ander sterk nummer met een meeslepende melodie die in je hoofd blijft hangen. Het is een perfect voorbeeld van de kracht van de band om eenvoudige, maar effectieve liedjes te maken die echt impact hebben. Heavy Head begint ingetogen maar bouwt op naar een geweldig refrein en een stevige apotheose, wat bewijst dat de band ook een meer krachtige kant heeft.

How Do You See the World? is iets ingetogener en mist misschien de aanstekelijkheid van de voorgaande nummers, maar biedt toch een introspectieve blik die goed past binnen het geheel van het album. I Like What You Bring Out in Me is harmonieus en laat zien hoe goed de band in staat is om alle elementen van hun muziek samen te brengen tot een samenhangend geheel.

Don't Do Anything Stupid valt op door de prachtige balans tussen de instrumenten en de stem van Amber. Het nummer Imposter Syndrome klinkt wat steviger en biedt een frisse variatie binnen het album, terwijl Moving Slow een relaxte, melancholische sfeer heeft die perfect past bij een rustige luisterervaring.

We See the World in the Same Way kabbelt voort op een sfeervolle manier en werkt toe naar een majestueus einde. Het afsluitende nummer, Hide & Seek, sluit het album sfeervol af en laat de luisteraar met een voldaan gevoel achter.

Kortom, Show & Tell is een album dat een breed scala aan emoties en muzikale stijlen biedt. Elk nummer is zorgvuldig samengesteld en draagt bij aan het algehele gevoel van nostalgie dat Bored at my Grandmas House zo goed weet te creëren. Het is een indrukwekkend werk dat volgens mij menigeen zal bekoren..

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Gedacht en gehoopt dat dit wel wat meer zou gaan doen in 2024. Inhibitations is toch wel zo'n fijn nummer!

Luistert lekker weg, maar meer ook niet. Misschien moet ik deze plaat nog eens opzetten als het echt lekker zomers weer is.