Mission of Burma - Vs. (1982)

Goede plaat hoor dit....post-punkerige en ook, maar toch vooral punk-rockerige plaat die het vooral moet hebben van enkele songs met op kop 'Trem Two' en dan 'Dead Pool' en 'Einstein's Day'.
De rest van de songs mag er ook wezen behalve misschien 'Train' dat een een beetje verveelt op den duur...

* * * *

In het begin had ik wat moeite met dit album. Het klonk me allemaal nogal eentonig in de oren. Na een paar luisterbeurten begon ik de nuances echter steeds meer te ontdekken. Ik ben het er trouwens niet mee eens dat een paar nummers er ver boven uit steken. Dit is een vrij constante plaat.

Een grote aanrader voor mensen die houden van Gang of Four en dergelijke.

4*

Ik ben dat intussen ook niet meer meet mezelf. Hoe meer je deze plaat luistert, hoe briljanter ie wordt. Keiharde punk/rock met genoeg experiment om een luisteraar lange tijd zoet te houden. Weidse gitaarlijnen, feedback, slow/fast pace.. Luister maar eens naar opener Secrets, heerlijke noisy rockmuziek en de weirde trip die Einstein's Day is..
Of de rechttoe/rechtaan punk van The Ballad of Johhy Burma en That's How I Escaped My Certain Fate.
De heerlijk hypnotische, aanzwellende gitaar in Trem Two.
Eigenlijk heeft iedere song wel iets speciaals wat je telkens ontdekt tijdens luisterbeurten.

Onmiskenbaar is deze band terug te horen in de oude Sonic Youth of een Hüsker Dü....

Echt een heel erg goede plaat.
Zo een plaat waarvan je eerst vindt dat ze heel hermetisch is, maar waarbij je al na een paar beluisteringen met ontbloot bovenlijf headbangend op de keukentafel staat.

Deze was moeilijk te kraken, maar eens door het wat steriele en platte oppervlak is gebroken, blijkt deze plaat barstensvol te zitten met aanstekelijke melodieën en catchy wendingen.

Het is in feite een mengelmoes van punk (That's How I Escaped..., The Ballad of Johnny Burma), pop (Trem Two, Dead Pool) en een streepje no-wave hier en daar (Weatherbox, New Nails), zeer rommelig gespeeld en lo-fi opgenomen, met springere gitaren, verrassende songstructuren en onvaste, drammerige vocals. En die combinatie klinkt verdomd lekker. Beste nummers volgens mij: Weatherbox, That's How I Escaped... en het schreeuwerige Learn How.

Mogelijks de beste post-punk-plaat die ik ooit hoorde.

Kan ik erg waarderen. Bij Trem Two ben ik vanaf de eerste noten, of ik het wil of niet, on board en laat me vervolgens niet meer los. Dat nummer mag dan van mij tot het einde der tijden door gaan.

Toffe en eigenaardige plaat die wat luisterbeurten nodig heeft om echt te raken. Het springt, knarst, ontspoort en gruist. Maar vol melodie, gave ritmes en werkelijk elk nummer heeft een eigen smoel en een uniek element.
Noise, (no)wave, punk, postpunk, indie rock, lofi. Al deze genres worden ergens aangeraakt.
En inderdaad Trem Two is een geweldige song met hypnotiserende melodie, ritme en feeling.