Rhapsody of Fire - Challenge the Wind (2024)

Ah, een nieuw album. Er zullen vast geen nieuwe wegen worden ingeslagen, maar ik heb er wel zin in!

Maar ik mis Fabio Lione en Luca Turilli wel.

Desondanks klinkt de nieuwe single wel weer enorm lekker.

Er staan dit najaar twee concerten gepland van Rhapsody of Fire: in Uden en in Heerlen.

Misschien zegt het al iets: blijkbaar voor een beperkt publiek. Dat is deze symfonische metal sowieso wel denk ik. Velen gruwen van de bombast. Ik word er wel euforisch van en zo ook van Challenge the Wind, het derde album met Giacomo Voli. Toetsenist Alex Staropoli is het enige bandlid uit de begindagen onder de naam Rhapsody. Luca Turilli's Rhapsody is inmiddels ook niet meer.

Challenge the Wind is deel drie in de Nephilim-saga en klinkt zoals je het kunt verwachten: een hoop bombast met filmische en barokke invloeden. Zelfs qua hoes weet je onderhand wel hoe de wind waait.

Dat geeft allemaal niks. Het is voer voor Rhapsody (of Fire) adepten en ook nu zullen ze weinig extra potten gaan breken. Dat is goed. Van mij mogen er nog vele van dit soort albums van dit Italiaanse gezelschap volgen.

'Challenge The Wind'is eigenlijk opnieuw alles wat ik bij vorige afleveringen uit het oeuvre al schreef. Het is veel van hetzelfde maar toch uiterst sympathiek en kleurrijk. Kleurrijk is ook het verhaal weer. Deel drie uit een nieuwe saga. Voor wie wel eens fantasy leest, is dit buitengewoon geinig.

Giacomo Voli lijkt zich enorm te ontwikkelen als zanger. De vele dubbelingen vind ik daarom onnodig. Als hij naturel te horen is, klinkt het het beste. Hij doet me dan soms een beetje denken aan een kruising tussen John West (Royal Hunt) en Toby Hitchcock (Pride Of Lions). Alleen de zwartmetalen screams mag hij wel achterwege laten. Dat past totaal niet bij de lichtvoetige majeure akkoordenreeksen die op je afgevuurd worden.

Je kunt niet alles hebben.

Uiteindelijk ben ik meer dan gevallen voor de herboren Rhapsody Of Fire. Op Challenge The Wind staan buitengewoon gave instrumentale passages waarin opperhoofd Staropoli de strijd aan gaat met de gitarist van dienst. Uiteindelijk draait het om de songs zelf en die zijn dik in orde en rete-afwisselend.

Eigenlijk een beetje gek waarom ik de Staropoli-Rhapsody uit het oog ben verloren, puur omdat ik de Turilli-Rhapsody beter vind, want het blijft Rhapsody. Deze nieuwste worp stelt dan ook zeker niet teleur. Catchy nummers, fraaie productie, goed gebruik van koren. Vertrouwd, maar toch niet té omdat er genoeg creatieve en subtiele elementen in zitten om het boeiend te houden. 'Challenge the Wind' is daar wel een goed voorbeeld van, die heeft ondanks alle Rhapsody-clichés toch iets eigens, het klinkt bijna als een soort vrolijk volksliedje. Een stuk beter dan pakweg 'Dark Wings of Steel', terwijl die nog met Lione was.