Josienne Clarke - Parenthesis, I (2024)

In het verleden schreef Josienne Clarke al de nodige persoonlijke, breekbare songs, waarbij geregeld het thema twijfel voorbijkwam. Zoals bijvoorbeeld over de grote nervositeit die ze voor optredens had en de eraan gekoppelde twijfels of bezoekers überhaupt geïnteresseerd waren in haar verhalen. Ze bezong dat bijzonder fraai in haar lied Bathed in Light, afkomstig van het “make or breakalbum” Seedlings All met Ben Walker. Op datzelfde album bezong ze ook haar twijfels of ze ooit moeder zou willen worden in het liefelijke Maybe I Won’t :

“I thought a mother’s hands would grow on my arms somehow
I thought I’d know
Thought I’d have days and days to decide
But maybe I don’t
Maybe I won’t”

Haar nieuwe album Parenthesis, I is Josienne’s meest persoonlijke album tot nu toe geworden. Sleutelsong is voor mij Forbearing, wat er bij de luisteraar diep in hakt. Het duikt diep in thema’s als mislukking, zelfmoord en miskraam. Tussen 2020 en 2022, in een tijd waarin haar muziekcarrière aanzienlijk van koers veranderde, kreeg Clarke een reeks miskramen, waardoor ze zich suïcidaal en zonder doel voelde. "Ik dacht dat ik niets had om te laten zien dat ik bestond", zegt ze. “Op je laagste punt zijn, waar je je situatie niet langer kunt verdragen, is een plek van waaruit je het opgeeft of de manier waarop je over jezelf, het leven en de ruimte die je jezelf daarin geeft fundamenteel verandert”, vervolgt ze. Gelukkig werd ze in 2022 alsnog moeder van zoon Sphé, die intussen bijna twee is.

Het album vertelt het verhaal van haar persoonlijke groei, zelfontdekking en vooral veerkracht, waarbij ze zichzelf bijzonder kwetsbaar opstelt. Ook een belangrijke song is het reeds vrijgegeven Most of All. Het vat in vijf coupletten het levensverhaal van Josienne samen. “It is a licking of wounds and counting of blessings, taking stock and setting straight in my head,”, aldus Josienne. Omdat het zo’n persoonlijk lied is had ze moeite om het live te brengen. Diverse keren stond ze op het punt om het van de tracklist af te halen, maar het bleek uiteindelijk een favoriet van haar publiek. De versie die op de definitieve tracklist staat is de originele demo die Josienne heeft opgenomen, alleen haar stem en gitaar, lo-fi en eerlijk.

Gelukkig heeft Josienne ook weer haar saxofoon en klarinet uit de kast gehaald, Looking Glass behoort dan ook tot mijn favoriete songs van het album, het had van mij wat langer mogen duren. Al in de schitterende, voort meanderende opener Friendly Teeth blijkt het relaxte, sobere pianospel van Matt Robinson een verrijking van de songs. Naast van Robinson kreeg Josienne alleen nog hulp van manlief Alec op bas en jazz drummer Dave Hamblett. De uitdrukking “what doesn't kill you makes you stronger” is zeker van toepassing op Josienne Clarke. Parenthesis, I toont Josienne op haar meest eerlijke en kwetsbare wijze.

Bron : Music that needs attention - musicthatneedsattention.blogspot.com

Hier een link naar een recensie, die muzikaal gezien dieper op het album ingaat : Josienne Clarke – Parenthesis, I - KLOF Mag - klofmag.com

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Josienne Clarke - Parenthesis, I - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Josienne Clarke - Parenthesis, I
De Britse muzikante Josienne Clark levert sinds 2019 geweldige albums af en ook het even subtiele als complexe Parenthesis, I is weer een album dat in muzikaal opzicht sprankelt en in vocaal opzicht betovert

Josienne Clark maakte op mij een onuitwisbare indruk met haar vorige vier albums, waarvan ik Now & Then uit 2022 het mooiste vond. Die onuitwisbare indruk maakte de Britse muzikante ook bij de eerste beluistering van haar nieuwe album Parenthesis, I. Het album houdt het enorm hoge niveau van zijn voorgangers moeiteloos vast en fascineert met bijzonder fraaie klanken en natuurlijk met de bijzonder mooie stem van de Britse muzikante. Josienne Clarke maakt ook op haar nieuwe album weer muziek met veel invloeden uit de Britse folk, maar ze geeft er wederom een spannende, complexe en zonder uitzondering wonderschone draai aan. Parenthesis, I is een volgend hoogtepunt in het fascinerende oeuvre van Josienne Clarke.

De Britse singer-songwriter Josienne Clarke maakte in 2011 een soloalbum en maakte vervolgens tussen 2011 en 2018 vier albums met de eveneens Britse muzikant Ben Walker. Het zijn allemaal albums die opvielen door een subtiele maar bijzonder mooie instrumentatie, maar het zijn vooral albums die imponeerden door de bijzonder mooie stem van de Britse muzikante. Het zijn albums die ik inmiddels zeer kan waarderen, maar destijds klonk de Britse folk van Josienne Clarke en Ben Walker me net wat te traditioneel in de oren. Het is een kwalificatie waarmee ik de albums van de twee zeker geen recht doe, maar als ik de albums vergelijk met de albums die Josienne Clarke vanaf 2019 in haar eentje maakt, gaat mijn voorkeur absoluut uit naar haar recentere werk.

In 2019 maakte Josienne Clarke een nieuwe start nadat haar relatie op de klippen was gelopen. Ze verruilde de blinkende lichten van Londen voor een ruig eiland aan de Schotse kust en sloeg ook in muzikaal opzicht nieuwe wegen in. Op het album In All Weather liet ze zich nog steeds beïnvloeden door traditioneel klinkende Britse folk, maar de instrumentatie op het album was bijzonder spannend en complex en kleurde, net als de prachtige zang op het album, buiten de lijntjes van de Britse folk van weleer.

Dat deed Josienne Clarke ook op het in 2021 verschenen A Small Unknowable Thing, waarop de prachtige stem van de Britse muzikante werd gecombineerd met wat zwaarder aangezette gitaarlijnen, smaakvolle elektronische impulsen en opvallende ritmes. Het geluid van Josienne Clarke werd vervolgens geperfectioneerd op het in 2022 verschenen mini-album Now & Then, dat zowel in muzikaal als vocaal opzicht imponeerde en fascineerde en wat mij betreft moet worden gerekend tot het mooiste dat in het betreffende jaar werd gemaakt.

Vorig jaar moesten we het doen met herbewerkingen van vroeg werk van de Britse muzikante op Onliness, maar ook dit album was prachtig en deed niet onder voor de albums die er aan vooraf gingen. Josienne Clarke vervolgt haar weg deze week met haar nieuwe album Parenthesis, I. Het kan na de prachtige muziek van de afgelopen jaren eigenlijk alleen maar een topalbum zijn en dat is het dan ook.

Josienne Clarke deed bijna alles zelf op haar nieuwe album, want ze schreef de songs, tekende voor het overgrote deel van de instrumentatie, was uiteraard verantwoordelijk voor de vocalen, maar nam ook het opnemen en produceren van het album voor haar rekening. In muzikaal opzicht is Parenthesis, I wat minder uitgesproken dan zijn voorgangers, maar het is wederom een spannend en soms wat complex album, waarop veel meer gebeurt dan je in eerste instantie waarneemt.

De bijdragen van de elektrische en akoestische gitaren en de saxofoon en klarinet van Josienne Clarke zijn vooral subtiel maar ook razend knap en dat geldt ook voor de toegevoegde bijdragen van piano en keyboards en de vaak wat jazzy spelende ritmesectie. De instrumentatie is ook dit keer bijzonder smaakvol, maar staat in dienst van de prachtige stem van Josienne Clarke.

De Britse muzikante blijft ook op haar nieuwe album in de buurt van de Britse folk, maar Parenthesis, I klinkt, net als de vorige albums van Josienne Clarke, avontuurlijker en door de zeer persoonlijke en indringende teksten ook emotioneler dan de meeste andere muziek in het genre en schuwt bovendien uitstapjes richting met name de jazz niet, zonder de authentiek klinkende folksong volledig uit het oog te verliezen.

Ik heb de afgelopen jaren een ongelooflijk zwak ontwikkeld voor de muziek van Josienne Clarke, wat me al vier albums opleverde die me inmiddels zeer dierbaar zijn. Ook haar nieuwe album Parenthesis, I is weer prachtig, met een flink aantal uitstapjes richting opzienbarende schoonheid. Zeer warm aanbevolen dit fantastische album. Erwin Zijleman

Prachtige nieuwe ontdekking deze artieste. Prachtige stem, mooi breekbaar ingekleurde liedjes; helemaal niets mis mee. Er komt alleen zoveel moois en nieuwe muziek uit en ik moet keuzes maken. Ik weet niet of dit een blijvertje is, of dat het weg zakt in de vergetelheid. We gaan het zien. In ieder geval een 4* album voor mij.

Kruipt onder mijn huid...wat een bloedmooi album! Stem verhoogd en waar eindigt het?

Ook onder mijn huid. Wat een prachtige albums maakt deze vrouw toch. Eerst in samenwerking met Ben Walker en nu al weer even solo.

Ik heb Parenthesis, I pas drie keer gehoord maar nu al ben ik blij dat Josienne Clarke het experimentele pad heeft verlaten en gewoon weer muziek maakt die lekker in het gehoor ligt. Volgens mij is dat eigenlijk ook moeilijker om te maken. Dit is voor mij eindelijk een waardige opvolger van "In All Weather".
In het verhaal van Lura lees ik trouwens over de ellendige tijd die ze de afgelopen jaren heeft doorgemaakt. Ik wist daar niets van, en het verbaast me dat ze desondanks zo'n enorme hoeveelheid muziek heeft weten te maken. Op Bandcamp en Soundcloud vind je daarnaast ook nog eens veel outtakes, demo's en zo. Ze loopt over van de ideeën, dat is duidelijk. En dan nog touren, op de koop toe. Ik heb in februari 2024 haar concert in Nijmegen bijgewoond, toen speelde ze Fear of Falling en Dead Woman's Bones al. En zoals altijd waren haar aankondigingen humoristisch en vol zelfspot. "This is a new song..... if that means anything to you"

Hèhè, gisteren viel dan eindelijk de cd op de mat. De LP is volgens mij al een half jaar uit. De muziek is heerlijk (favoriet op dit moment: Double-Edged Sword), maar de verpakking is wel erg sober. Ik had gehoopt op een tekstvel, een cd-boekje of zoiets. Maar het gaat natuurlijk om de inhoud.
Ik moet bij Friendly Teeth steeds denken aan Hazey Jane II van Nick Drake.

... heeft wel iets weg van: