Daniël Lohues - Nou (2024)

Hij had de gewoonte ieder jaar een nieuwe plaat uit te brengen. Inmiddels lijkt Daniël Lohues dat tweejaarlijk te doen, maar zijn productiviteit is daarmee nog altijd prijzenswaardig. En niet eens enkel omwille van de hoeveelheid nieuwe muziek waarmee hij op de proppen weet te komen, maar met name om de garantie voor kwaliteit die hij daarbij weet te bieden.

Nou is er dus Nou, een goed gevuld album waarop hij zijn veelzijdigheid eens te meer laat horen. Vooral in muzikaal opzicht weet hij het altijd mooi levendig te houden door verschillende instrumenten met elkaar af te wisselen. En waar ik als luisteraar van nature vaak de neiging heb gitaarmuziek op te zoeken, is op dit album vooral het pianospel me bijzonder goed bevallen.

Daarbij komt dat het schrijven van zijn teksten de komende jaren niet zomaar even door artificial intelligence zal worden overgenomen. En niet alleen vanwege de taal waarin hij ze schrijft. 't Is immers vooral zijn nuchtere kijk op de meeste zaken die niet zomaar zal kunnen worden nagebootst. Over de meest uiteenlopende onderwerpen kan hij zijn ei kwijt zonder in clichés te vervallen.

Afgelopen vrijdag heb ik met plezier in het theater gehoord in welke context sommige van de nummers zijn ontstaan of kunnen worden geplaatst. Maar tegelijkertijd spreken de nummers allemaal voor zich. Of het nu gaat over het pareltje waarmee dit album begint of de eerste single, die op het eerste gehoor niet veel meer doet dan getuigen van iemands liefde voor olifanten, maar dat dan weer op zo'n manier doet dat je er toch geboeid naar zit te luisteren.

Gezien het opdoen van inspiratie voor dhr. Lohues nauwelijks een probleem lijkt te zijn, mogen we onszelf regelmatig gelukkig prijzen met nieuwe muziek van deze grote kleinkunstenaar. En zo bewijst hij met dit album maar weer eens dat hij een van die zeldzame artiesten is die langer dan een kwarteeuw bovengemiddelde muziek weet te produceren zonder daarbij ooit bij de grens van de middelmaat in de buurt te komen. En da's op zijn zachtst gezegd een heel unieke prestatie.

Het is inderdaad áltijd goed, een album van Daniel Lohues. Van lichte pop tot Bach-esque melodieën. Heb hem ook een paar keer in het theater gezien en dan krijgen de nummers vaak wel een extra laag door de context. Is alweer lang geleden, dus ik doe het even zonder context en dan blijft het nog steeds geweldig. Mooi al die op het oog kleine observaties in zijn teksten; alsof je door een raam met hem meekijkt. Die manier van schrijven is moeilijker dan het lijkt. Inmiddels zit ik al een week over een olifant te neuriën.

Een heel kleine 3,5*. Vooral door het prachtige Mien Kamertie en ook het uptempo nummer er na is erg sterk kan ik het afronden naar boven. Helaas zijn dat dus niet alle nummers even goed, ’t Komp de Hondsrug Niet Over vind ik zelfs erg matig.

Voor mij één van zijn mindere albums.

Daniël Lohues kan bij mij weinig fout doen, maar vind dit toch een van de mindere albums.
Trouwens, voor wie het nog niet was opgevallen: Zingen Is Twee Keer Bidden is in het Nederlands gezongen, wat een unicum is op zijn solo-albums voor zover ik weet.
3,5*

Relatief zwakke eerste helft, gelukkig gevolgd door een sterker tweede gedeelte.

Merk wel dat ik enigszins Lohues-verzadigd ben, deze plaat "moest" ik nog luisteren en die van 2025 ook nog.