Paraorchestra with Brett Anderson and Charles Hazlewood - Death Songbook (2024)

Jarenlang uitgekeken naar deze release! Prachtige covers. Brett Anderson levert opnieuw. En het Paraorchestra is geweldig!

Het Paraorkest, Brett Anderson, Charles Hazlewood en Gwenno hebben elkaar gevonden in een voortreffelijke verzameling liedjes van iconen zoals Echo and the Bunnymen, Skeeter Davis, Japan, David Bowie / Jacques Brel en Suede.

Versterkt door de diversiteit van Paraorchestra-muzikanten en met nieuwe arrangementen van componist Charlotte Harding, herinnert Death Songbook ons eraan dat muziek onze grootste vriend is in de donkere tijden waarin we vandaag de dag leven.

Ik had wat meer electronische invloeden verwacht maar Het Paraorkest omarmt op Death Songbook een overwegend akoestisch geluid. Je hoort een veelvoud aan stijlen, stemmingen en texturen door een ongebruikelijke combinatie van instrumenten – van de gehamerde dulcimer tot de Wurlitzer-piano.

Charles Hazlewood is de artistieke directeur van Paraorchestra – een in Bristol gevestigd ensemble van gehandicapte en niet-gehandicapte professionals. Ze worden vergezeld door de zanger van Suede, Brett Anderson, en de veelzijdige, door Mercury Prize genomineerde muzikant Gwenno.

Ondersteuning komt van het boeiende Manchester folk duo The Breath.

Ik zag dat het Nadine Shah (trouwens ook genomineerd vr een Mercury prize) als feature had en die haar stem is to die for. Holes is, bijna, beter dan het originele. Zoek de live versie op YT.

Holes is echt een wonderschone cover.

Ook een bijzonder fraaie versie van Unsung.

Helaas kreeg deze plaat veel te weinig aandacht, want er staat zoveel moois op.
Brett Anderson klinkt hier fantastisch, en de orkestrale omlijsting van zijn nummers, en die van anderen, past er wonderwel goed bij.

En dat openingstrio is meteen het hoogtepunt van het album. The Killing Moon is mooi uitgevoerd, een wat voor de hand liggende cover van Echo & the Bunnymen, dat wel. Maar dan Brett's solo nummer 'Unsung', mijn god, dat moet toch wel een van de mooiste nummers zijn van dit jaar. Een nummer van een weinig bekend solo album (Black Rainbows), maar deze versie klinkt echt groots. En dan weer gevolgd door 'Holes' van Mercury Rev, waarop Nadine Shah meezingt, ook zo ontzettend mooi en sfeervol. Hier hoor je de meerwaarde van het Paraorchestra, onder leiding van Charles Hazlewood.

Dit niveau weet de plaat helaas niet vast te houden, maar er komt nog genoeg moois voorbij. Mooie covers van Japan ('Nightporter') en Depeche Mode ('Enjoy the Silence') bijvoorbeeld. Een versie van Suede b-kant 'He's Dead' en hun recentere 'She Still Leads Me On', twee van de meer rockende nummers hier. De versie van 'Wonderul Life' is ook goed gedaan. De laatste twee nummers vind ik dan weer niet zo bijzonder ('My Death' van Brel/Bowie) en 'Brutal Lover' (volgens mij van Brett zelf).

Dus, afgezien van het mindere einde, een heel mooi album, zeker voor Suede fans.