Alice Russell - I Am (2024)

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Alice Russell - I Am - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Alice Russell - I Am
Het is heel lang stil geweest rond de Britse muzikante Alice Russell, maar op I Am laat ze horen dat haar indrukwekkende soulstem alleen maar mooier is geworden, wat ook geldt voor haar ijzersterke songs

Ik moest bij de naam Alice Russell heel diep graven in het geheugen. Dat is ook niet zo gek, want ik kende haar tot voor kort alleen van haar album My Favourite Letters uit 2005. Op dat album maakte de Britse muzikante indruk als zangeres en songwriter en trok ze bovendien de aandacht met een verrassend veelzijdig geluid. De afgelopen elf jaar was het stil rond Alice Russell, maar met I Am is ze weer helemaal terug. Haar stem is in al die jaren alleen maar soulvoller geworden en ook in muzikaal opzicht vind ik het nieuwe geluid van Alice Russell interessanter dan in het verleden. Alle reden dus om I Am van Alice Russell te omarmen als een van de betere soulalbums van het moment.

De Britse muzikante Alice Russell trok in 2005 flink de aandacht met het in alle opzichten geweldige My Favourite Letters. Op haar tweede album maakte de Britse muzikante indruk met een uitstekende stem en met een aangename mix van soul, funk, jazz, pop, disco en hiphop. Het album viel bovendien op door de knappe instrumentatie en productie en door de veelzijdige songs van de Britse muzikante. Menigeen voorspelde Alice Russell op basis van My Favourite Letters een prachtige toekomst in de muziek, maar negentien jaar later is ze helaas nog altijd vrij onbekend bij het grote publiek.

Ik moet eerlijk toegeven dat ik Alice Russel zelf ook volledig uit het oog ben verloren na My Favourite Letters. De Britse muzikante heeft in de jaren na haar zo goed ontvangen tweede album echter zeker niet stil gezeten. Ze maakte albums met The Quantic Soul Orchestra, als Quantic & Alice Russell en bracht ook onder haar eigen naam ook nog twee albums uit, Pot Of Gold in 2008 en To Dust in 2013. Sinds 2013 was het echter wel stil rond de Britse muzikante.

Deze week keert Alice Russell terug met een nieuw album en I Am laat horen dat de muzikante uit Brighton het maken van hele goede albums gelukkig nog niet is verleerd. I Am is niet alleen een heel goed, maar ook een zeer persoonlijk en indringend album. Alice Russell vierde de geboorte van haar twee kinderen, maar kreeg op hetzelfde moment te maken met de dood van haar vader en de strijd met een aantal trauma’s uit haar jeugd. Het heeft er niet alleen voor gezorgd dat I Am lang op zich heeft laten wachten, maar het heeft ook als resultaat dat de Britse muzikante met nog wat meer gevoel zingt dan op haar vroegere albums.

De zang is sowieso een van de sterkste punten van I Am, want Alice Russell beschikt over een geweldige soulstem, die de afgelopen elf jaar alleen maar aan warmte, kracht en doorleving heeft gewonnen. De Britse muzikante weet de kracht in haar stem bovendien te doseren, wat in de soulmuziek van het moment helaas meer dan eens wordt vergeten.

In vocaal opzicht is het smullen, maar ook in muzikaal opzicht maakt I Am makkelijk indruk. Het samen met TM Juke (Alex Cowan) gemaakte album is wat minder veelzijdig dan My Favourite Letters uit 2005, maar laat hierdoor ook een wat consistenter geluid horen. Het is een geluid dat wat oneerbiedig kan worden omschreven als blue-eyed soul(pop), maar de soul van Alice Russell komt recht uit het hart.

I Am is voorzien van een redelijk ingetogen geluid, dat naast invloeden uit de soul ook invloeden uit de jazz en R&B en wat subtiele invloeden uit de triphop bevat. Het is een eigentijds geluid dat makkelijk een groot publiek aan moet kunnen spreken, maar het is ook een geluid dat iets toevoegt aan de soulmuziek van dit moment.

I Am is een album dat makkelijk indruk maakt door de uitstekende soulstem van de Britse muzikante, maar het is ook een album dat de tijd verdient om te groeien. Ik vond I Am bij eerste beluistering vooral aangenaam klinken, maar ik hoor steeds veel moois in de verzorgde maar ook subtiel klinkende songs van de muzikante uit Brighton. Het is mooi dat Alice Russell de draad weer op heeft kunnen pakken na een lange stilte, maar hopelijk brengt I Am haar ook het succes dat ze in 2005 al zo verdiende. My Favourite Letters blijft een geweldig album, maar ik vind I Am nog een stuk beter. Erwin Zijleman

Ik kan het mij nog goed herinneren hoe jaren geleden kennis maakte met Alice Russell. En dan vooral met de stem van Alice Russell. Het was het nummer A Fly in the Hand en dat kwam nogal binnen. Wat een vocale kracht heeft deze dame. Kracht is dan leuk, maar die kracht moet je als zangeres dan ook nog kunnen kanaliseren/onder controle kunnen hebben. Dat toont zij op opener Agreement. De inslag is bluesy, licht duister en wat ingetogen. De controle over haar stem is gigantisch. Gravity valt ook vocaal op, maar dan juist meer door het samenspel met de backings. Ook weer een ingetogen nummer, bijna sereen door de violen. Square is intiem en wordt volledig gedragen door haar stem. Productioneel pakt het gaandeweg steeds iets meer uit, maar het blijft allemaal best ingetogen. De titeltrack I Am heeft dan een andere sfeer door de aanwezige elektronische product. Stem staat natuurlijk nog steeds als een huis, maar is hier meer in dienst van de productie. Verder met I See You, waarop een totale vocale kracht ten toon wordt gespreid. Rain is een heerlijk nummer. Relaxed, intiem, ingetogen en wederom fantastische gezongen. Things is heel mooi en heeft iets sereens, iets gevoeligs. Sinner biedt meer warmte. Een sterke, krachtige en toch ook breekbare song. Dan nog Light, een mooie passende afsluiter van een heel sterk album van de hand van Alice Russell.

Ik vind haar beter op echt soulvolle of funky producties, op dit album vind ik het een stuk minder.
Misschien is het even wennen, heb het net even geluisterd maar zoverre vind ik het nogal teleurstellend.