Hentai - Death Women Vol. 1 (2003)

Toen ik eens op zoek was naar meer informatie over Death Women, één der meest verachtelijke death films op de markt, stuitte ik al op dit plaatje. Pff, dacht ik, fijne serie om je album aan op te hangen. Death Women werd namelijk vermeld in het weinig opmerkelijke maar verder vermakelijke Eros in Hell: Sex, Blood and Madness in Japanese Cinema, waar het hoofdstuk over Ultraviolence (e.g. Guinea Pig, Fuji Kikaku seppuku films) werd afgesloten met een redelijk uitvoerige beschrijving van de inhoud van deel 1, enkele onsmakelijke screenshots en een veelzeggende boxshot (en deprimerend afsluitend citaat: "Eight volumes of Death Women have been issued to date").

Desalniettemin was mijn interesse evengoed gewekt. Hoe onsmakelijk ook, en hoezeer mondo en death films niet aan mij besteed zijn, heb ik wel degelijk een interesse in het genre en, vooral, de voor mij onverklaarbare morbide curiositeit er aan ten grondslag ligt om het soort films te maken, ze te kijken en er een plaat aan op te dragen. Evengoed, de titels lijken zowel op Death Women zelf gebaseerd te zijn als op elders; Shojo No Harawata is bijvoorbeeld een redelijk bekende eroguro film, het type (Japanse) cult dat op klungelige maar vermakelijke en onschuldige wijze seks en horror combineert. In theorie kan daar toch een plaat uitrollen die zeer de moeite waard is. Zorg voor een duistere en gruizige basis, plak er wat even duistere en ongemakkelijke samples overheen, en klaar is uw death noise.

Bij Hentai werkt dat spijtig genoeg wat anders. Ik neem aan dat de films in kwestie veelal als bronmateriaal gediend hebben (het geheel is ook (te) duidelijk een digitale creatie), maar spijtig genoeg is het materiaal vaak niet als dergelijk herkenbaar. Blijft overig een weinig opmerkelijke en ook weinig harshe plaat, die erg ritmisch is, veelvuldig gebruik gemaakt van loops en zelfs (zeer basic) beats. Audio Punishment (Remix) is de vreemde eend in de bijt, maar dan wel op de goede wijze. Een ontzettende gruizige, krakerige, noisy basis als van een brakke videoband (zet meteen de goede sfeer neer) en daaroverheen en onderdoor ongemakkelijke samples (moraalridders opgepast: schreeuwende vrouwen en kermend grut). Vast allemaal erg politiek incorrect en onsmakelijk, maar 't werkt als een tierelier. Had de hele plaat zo geklonken, dan was 't een klein juweeltje geweest, nu is het iets te grove middelmaat met één geweldige uitschieter. Krappe 3*.