Lee Morgan - Cornbread (1967)

Morgenvroeg cornbread als ontbijt.

De docu van Lee Morgan was indrukwekkend op NetFlix. Dat smaakt naar meer.

Ik heb de Tone Poet versie van dit album. Een waar genot en wat is Lee Morgan de laatste tijd toch gaan behoren tot mijn favoriete jazz-artiesten. Albums waar ik enorm van geniet. Elke keer weer.

Soulvolle jazzplaat van Lee Morgan. McLean en Mobley staan hem bij op saxofoon, Herbie Hancock bespeelt de piano met veel schwung, Ridley en Higgins zorgen voor de vruchtbare basis.

Heel egaal ook, geen enkele compositie springt er voor mij meteen uit. Of het moest het titelnummer zijn. Sowieso valt het me op dat rrn Lee Morgan-album vaak met een absolute knaller opent!

4 sterren

Ik vind deze niet zo spectaculair als bijvoorbeeld Sidewinder of Tom Cat.

Maar het nummer (speciaal) geschreven voor Higgins is wel echt weer een ritmisch feest. Echt fantastisch zijn ridewerk, en dan die drumsolo aan het eind. Erg gaaf.

Ceora is mooi romantisch met wat smakelijke pianopartijen van Hancock.

Met: Lee Morgan (trompet); Jackie McLean (altsax); Hank Mobley (tenorsax); Herbie Hancock (piano); Larry Ridley (bas); Billy Higgins (drums)

Prima plaat, al denk ik dat er Lee Morgan-platen uit deze periode zijn die ik vaker ga draaien in de toekomst. Met het titelnummer wordt gezorgd voor de dansbare opener volgens de Sidewinder-formule, en daarna wordt er prettig afgewisseld: een nummer met een postbop-feel en een hoofdrol voor de drummer, een ballad, een standard, en weer wat zonnige hardbop als afsluiter. Het is bijna of je luistert naar een blauwdruk van een Blue Note-plaat uit die periode, wat zeker niet betekent dat er veel negatiefs over is te zeggen.

De meerwaarde zit vooral in de keuze van de manschappen. Met Morgan en twee saxofonisten met een wezenlijk andere stijl zit de voorhoede sowieso wel snor, maar het is de ritmesectie die hier uitblinkt en zorgt dat alles lekker blijft swingen (dit album is een uitstekend voorbeeld van de supernatuurlijke gave van Herbie Hancock om precies het juiste toe te voegen op het juiste moment).

Ik heb deze nu als Tone Poet. Nu zie ik wel dat ik deze slechts 3,5* punten heb gegeven. Ik zal deze goed bestuderen, want ik hoop niet dat ik in mijn impulsiviteit een miskoop heb gedaan.

Toch duidelijk dat ik deze een volle punt te laag had beoordeeld. Klasseplaat.

De Tone Poet versie is inmiddels alleen voor flink veel geld te koop, maar ik vond nog één betaalbaar exemplaar uit de 75 Blue Note serie. Daar stond bij dat deze uitgave wel een uitstekende geluidskwaliteit zou hebben. Dit in tegenstelling tot sommige andere uitgaven uit die serie begreep ik (ook hier op MusicMeter). Ik kan bevestigen dat dit helemaal klopt: deze 2014 US LP klinkt werkelijk geweldig.

Een van de allerbeste albums van Lee Morgan wat mij betreft, met (op Ill wind na) alleen eigen composities. Hiermee bewees Morgan zich definitief als een van de grote jazz componisten van zijn tijd.