Cloven Hoof - Heathen Cross (2024)
mijn stem
3 stemmen
Verenigd Koninkrijk
Metal
Label: High Roller
-
Benediction (0:47)
-
Redeemer (3:52)
-
Do What Thou Wilt (4:02)
-
Last Man Standing (4:19)
-
Darkest Before the Dawn (4:38)
-
Vendetta (3:47)
-
Curse of the Gypsy (4:47)
-
Frost and Fire (4:26)
-
Sabbat Stones (5:33)
-
The Summoning (6:04)
0
Sir Spamalot (crew)
geplaatst: 16 augustus 2024, 11:26 uur
Het Britse Cloven Hoof werd opgericht in 1979 om vanaf 1990 tot 2001 stil te liggen. De oudere Metalheads onder ons zullen hen vooral kennen van het gelijknamige debuutalbum uit één der heilige Metal jaren 1984, de jongere Metalheads worden nogmaals uitgenodigd.
Eén muzikant van de beginjaren speelt hierop nog mee, bassist Lee Payne. Eén muzikant zal wellicht ook een belletje doen rinkelen, dit album is het Cloven Hoof debuut voor de Amerikaanse zanger Harry Conklin, bekend van Jag Panzer, The Three Tremors, Titan Force, Tyrant enzovoort).
Zwom het debuutalbum nog in de vijver van de NwoBHM, dan is men sindsdien geëvolueerd naar Power Metal / NWoBHM, dankzij de stevige nummers met fikse gitaarlijnen en gitaarsolo's. Er zijn keyboards aanwezig maar eerder ter inkleuring, nergens wordt de broodnodige melodielijn uit het oog verloren.
De iets langere nummers bevallen mij het meest en doen mij terugdenken aan de langere krakers van het debuutalbum (neem daar maar eens een kijkje). Mooie verrassing, zo hoor ik nog graag mijn Metalen klanken. Darkest Before the Dawn is hierop mijn favoriet, de afsluiter is nog mijn twijfelaar hierop. Dikke vier voor een puik album met enkele knipogen naar dat roemrucht tijdperk.
Eén muzikant van de beginjaren speelt hierop nog mee, bassist Lee Payne. Eén muzikant zal wellicht ook een belletje doen rinkelen, dit album is het Cloven Hoof debuut voor de Amerikaanse zanger Harry Conklin, bekend van Jag Panzer, The Three Tremors, Titan Force, Tyrant enzovoort).
Zwom het debuutalbum nog in de vijver van de NwoBHM, dan is men sindsdien geëvolueerd naar Power Metal / NWoBHM, dankzij de stevige nummers met fikse gitaarlijnen en gitaarsolo's. Er zijn keyboards aanwezig maar eerder ter inkleuring, nergens wordt de broodnodige melodielijn uit het oog verloren.
De iets langere nummers bevallen mij het meest en doen mij terugdenken aan de langere krakers van het debuutalbum (neem daar maar eens een kijkje). Mooie verrassing, zo hoor ik nog graag mijn Metalen klanken. Darkest Before the Dawn is hierop mijn favoriet, de afsluiter is nog mijn twijfelaar hierop. Dikke vier voor een puik album met enkele knipogen naar dat roemrucht tijdperk.
* denotes required fields.
* denotes required fields.