Willem - Spuug van God (2024)

'Er is een kant van mij die niemand kent,' zingt Willem aan het begin van deze plaat. Dat valt te bezien: de kant die hij hier van zichzelf belicht - alle crises in zijn hoofd, de somberte, de zwaarte - heeft hij op zijn solodebuut natuurlijk ook al zo overtuigend en minutieus centraal gesteld. Is dat erg? Niet per se. Hij borduurt hier gewoonweg voort op het geluid van 'Man in nood'. Het voelt iets minder urgent en nijpend aan dan het op dat moment was, misschien gewoonweg iets minder vernieuwend, maar het is nog steeds een sterk, indringend eigen geluid.

Fijne plaat. Moest hem even een paar keer luisteren maar over het geheel toch heel sterk. De muziek is in mijn ogen nog meer ondergeschikt aan de lyrics op deze plaat ten opzichte van zijn vorige album. En erg fijn om meegenomen te worden in de grillen van Willem.

Featurings zijn niet echt van toegevoegde waarde voor mijn gevoel (wat ik op Man In Nood wel het geval vond).

Geniale plaat, wederom!

Het album had even tijd nodig om op mij te groeien. Net zoals de eerste single 'in mijn ritme' dat deed en uiteindelijk uitgroeide tot één van mijn favoriete nummers van het afgelopen jaar. Toen ik Willem vorige week live heb gezien in de Oosterpoort viel alles toch wel goed op zijn plek. Alle nummers kwamen live sterk naar voren en laten zijn verschillende kanten zien. Als groot contrast met de vooral lang leve de lol muziek van the opposites, staan deze twee solo platen symbool voor de coming of age van Willem.
Waar hij op het vorige album vooral zingt vanuit het perspectief van 'een man in nood', lijkt hij nu meer reflectief naar zijn struggles in het heden en verleden te kunnen kijken.
Ik verwacht wel dat the opposites binnen enkele jaren weer met nieuwe muziek zullen komen. Ik ben erg benieuwd hoe dat eruit gaat zien.