néomi - Somebody's Daughter (2024)

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: néomí - somebody's daughter - dekrentenuitdepop.blogspot.com

néomí - somebody's daughter
De lat lag na de uitstekende EP’s Before en After erg hoog, maar néomí gaat er op haar uitstekende debuutalbum somebody’s daughter verrassend makkelijk overheen en levert een album af vol internationale allure

De Nederlands-Surinaamse muzikante Neomi Speelman werd een paar jaar geleden néomí en liet met twee uitstekende EP’s horen dat ze veel in haar mars heeft. De belofte van deze EP’s wordt meer dan waar gemaakt op het debuutalbum van néomí, somebody’s daughter. Het is een album waarop ze wederom samenwerkt met de Britse producer Will Knox, die tekent voor een gloedvol geluid. Het is een geluid waarin de prachtige stem van néomí uitstekend tot zijn recht komt. Het is een stem die al indruk maakte op de eerder verschenen EP’s, maar de zang op somebody’s daughter is nog veel mooier. Het levert in combinatie met de persoonlijke songs een uitstekend debuutalbum op.

néomí, het alter ego van de Nederlands-Surinaamse muzikante Neomi Speelman, debuteerde in de zomer van 2022 met de EP Before. De vijf songs op deze EP liepen wat mij betreft over van de belofte, want néomí liet op Before niet alleen horen dat ze beschikt over een bijzonder mooie stem, maar liet ook horen dat ze aantrekkelijke en persoonlijke songs kan schrijven. De songs op Before bewogen zich op het snijvlak van indiefolk en indiepop en lagen niet alleen lekker in het gehoor, maar lieten ook de enorme muzikaliteit van néomí horen.

De zes songs op de in het voorjaar van 2023 verschenen EP After maakten nog wat makkelijk indruk en lieten horen dat néomí zowel in vocaal als in muzikaal opzicht flink was gegroeid. After deed niet onder voor het allerbeste dat in 2023 in de indiefolk en indiepop werd gemaakt en maakte niet alleen indruk door de prachtige stem en de persoonlijke teksten van néomí, maar ook door de fraaie klanken van de Britse producer Will Knox (die overigens ook op Before al van de partij was).

Met name After heeft er voor gezorgd dat ik met bijzonder hooggespannen verwachtingen begon aan de beluistering van het debuutalbum van néomí en dat album is deze week verschenen. Ook somebody’s daughter is weer geproduceerd door Will Knox, die het album heeft voorzien van een mooi en warm geluid. Het is een geluid dat uitstekend past bij de stem van néomí, die de meeste zangeressen in de indiefolk en indiepop van het moment makkelijk de baas is.

De Nederlandse muzikante beschikt over een aangenaam warme stem, maar het is ook een stem met veel gevoel en een stem die zich soepel beweegt door haar veelzijdige songs. Het zijn songs die, zeker op het eerste deel van het album, wat meer invloeden uit de pop dan uit de folk laten horen en net wat lichtvoetiger klinken, maar op de tweede helft van het album laat néomí een intiemer geluid horen.

De muziek van néomí past nog altijd in het hokje indie, maar vergeleken met de meeste indiefolk en indiepop albums van het moment klinken de songs van de Nederlandse muzikante tijdlozer. Wanneer néomí haar stem slechts omringt met piano en strijkers klinkt ze als een singer-songwriter van lang geleden, maar wanneer de elektronica zijn intrede doet in haar muziek vind ze makkelijk aansluiting bij de indiepop van het moment.

Dat is een genre waarin het momenteel stevig dringen is, maar somebody’s daughter doet echt niet onder voor de muziek die momenteel in de Verenigde Staten en het Verenigd Koninkrijk wordt gemaakt. De stem van néomí is wat mij betreft veel mooier dan die van de meeste grote popsterren van het moment en ook de productie van Will Knox kan zich meten met die van de grote producers van het moment, die kunnen beschikken over aanzienlijk ruimere budgetten.

De songs van néomí liggen zoals gezegd lekker in het gehoor, maar naarmate het album vordert stopt ze ook steeds meer bijzondere accenten in haar songs en durft ze ook steeds meer gas terug te nemen. In de meer ingetogen songs op het tweede deel van het album, die wat melancholischer klinken dan de openingstracks, vind ik de stem van néomí nog veel mooier dan in de wat meer uptempo en met invloeden uit de pop ingekleurde songs en ook het persoonlijke karakter van haar songs komt in de meer ingetogen songs beter uit de verf.

Het zorgt ervoor dat somebody’s daughter, dat net als de EP’s de bijzondere wegen van de liefde en ‘coming of age’ als centrale thema's heeft, nog mooier eindigt dan het album begon en naarmate ik het album vaker hoor steeds meer imponeert. De bijna als een demo klinkende slottrack is overigens van een bijna pijn doende schoonheid. Dat néomí moet worden gerekend tot de grootste talenten binnen de Nederlandse popmuziek en ver daarbuiten zal inmiddels duidelijk zijn. Erwin Zijleman

Met haar adembenemende verstillende folkpopliedjes maakt de Surinaams-Nederlandse singer/songwriter Neomi Speelman al de nodige indruk. Onder het meer exotisch klinkende Néomí brengt ze twee prachtige klein gehouden intieme EP’s uit, Before en After, die begrijpelijk op elkaar aansluiten. Before is net wat avondschemeriger dan de After ochtendglorie. Twee prachtige eindproductresultaten waarmee ze zich in de kijker van de muziekliefhebber speelt.

Somebody’s Daughter, haar eerste volwaardige plaat,wordt net als haar eerdere werk door PIAS uitgebracht. Alleen is het accent wat meer naar de popsongs met een postpunk-raamwerk verschoven. Het indiefolk-verleden heeft ze niet helemaal afgesloten, in het broeierig voortkabbelende I’m Not Afraid of Dying zijn de naweeën nog tastbaar aanwezig. Het is net wat toegankelijker en meer op de mainstream radio luisteraar gericht. Als je gezegend bent met het talent van néomí is dit een logische ontwikkeling. De single Your Girl bereikt niet alleen de nationale zenders, maar wordt zelfs door het Britse BBC Radio 6 opgepakt.

Laten we dan maar gelijk met die albumtrack aftrappen. Your Girl is dromerig zweverig met een drukkende vroeg jaren tachtig postpunk gitaaromlijsting. In alles blijft het néomí’s liedje. De in Haarlem gevestigde Londense producer Will Knox groeit met de zangeres mee, en ook voor hem is het een logische vervolgstap nadat hij eerder medeverantwoordelijk voor de EP’s was. Onderschat deze bescheiden artiest niet, hij heeft al een wereldhit op zijn naam staan. Samen met Duncan Laurence zet hij de grote lijnen voor Arcade uit.

Openingstrack Somebody’s Daughter wordt door fabelachtige koortjes en een heerlijke eighties-galm omlijst. néomí heeft een warm randje ontwikkeld. Het is prachtig hoe ze hier bij de relatie met haar moeder stilstaat. Ze accepteren elkaars verscheidende wegen, maar ze hangt wel aan de telefoon om raad te vragen. In de bange dagen wil ze het liefste in haar schoot kruipen, veilig en vertrouwd. néomí is openhartig over haar therapie om de chaos in haar hoofd te ordenen, en dit is een rechtstreeks verslag van deze bewustwording. Een reactie op de pijn van het donkere Your Girl. Eigenlijk vatten deze twee songs het perfect samen, Somebody’s Daughter is een zoektocht met de nodige ups en downs.

Garden is tot het dementieproces te herleiden. Herinneringen vervagen, bekenden worden vreemdelingen. Een koude wintersong over liefde in de breedste zin van het woord. Warm, gevoelig met onrustige strijkers die staan te popelen om de piano te verdringen. Een nerveuze oncontroleerbare welvelwind in iemands gedachtes. De bedarende stem van néomí is het vertrouwde gevoel van thuiskomen, de puzzelstukjes vallen in elkaar. In de I Forgot to Tell You break-up song verdeel je niet alleen elkaars bezittingen, maar ook elkaars vriendschappen. En dan sta je er weer alleen voor, de rugzak aan bagage is in de vuilnisbak verdwenen, vanuit die leegte verzamel je nieuwe memorabele momenten. néomí haalt kracht in het opbeurende Could’ve Been Mine waar ze het verlies als een gemiste kans aan haar voormalige partner terugkoppelt.

Op het eerder uitgebrachte en helaas niet op dit album aanwezige If I Wasn’t Made for Love uptempo folksong staat de singer-songwriter bij haar biseksualiteit stil, in Someone New vervolgt ze haar innerlijke ontdekkingstocht. De complexe breakbeats staan synoniem aan de complexiteit in het hoofd van de zangeres. De postpunk-rockgitaar wakkert de storm aan, zet de track in beweging. Het mechanische met blikken percussie opgesierde So I Let You (15th of June – Evening) sluit hier op muzikaal vlak naadloos op aan. Ik hou van deze retro postpunk benadering, het geeft zoveel meer diepte. Het staat voor een afgesloten periode en wat is er dan mooier dan hier een vintage glans aan te geven. Momenten vasthouden, het lo-fi All You Do Is Leave (15th of June – Night) is een terugblik op deze bijzondere avond.

Talk Shit is een laatste lijmende poging om een relatie te redden. In Low sluit néomí vrede met haar melancholische tragische persoonlijkheid. Eens een zwartdenker, altijd een zwartdenker. Het levert in ieder geval prachtige verstillende liedjes op. Niks ten nadele van het meer folky Before en After, mij spreekt de overgang naar de postpunk invalshoeken meer aan. Somebody’s Daughter is een plaat om oprecht trots op te zijn.

néomí - Somebody's Daughter | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

Wat een heerlijk debuut, zwaarmoedigheid en lichtvoetigheid vonden elkaar niet eerder zo perfect. Popliedjes die je blijft draaien, prachtige stem, kortom: zeker één van de beste Nederlandse platen van 2024.