John Mayall's Bluesbreakers - Life in the Jungle (1992)

Van de sfeervolle sixties-albums van John Mayall en van de periode waarin hij steeds meer jazzinvloeden toeliet (begin jaren 70) krijg ik niet snel genoeg - daarentegen vind ik vele van zijn latere opnames lang niet zo interessant. Dit album bijvoorbeeld, met live-opnames uit 1987 en 1988. Vooral de eerste vier nummers, waarop Mayall niet zingt, maar Coco Montoya en Walter Trout de zangpartijen voor hun rekening nemen vind ik moeilijk om door te komen - hun stemgeluid is namelijk niet erg naar mijn smaak. Help Me van Sonny Boy Williamson en I Ain't Got You van Billy Boy Arnold klinken (voor mij) wel heel erg afstotend, en dat komt ook door het volkomen oninteressante gitaarspel van Walter Trout, dat veel te gespierd is - meer rock dan blues. Dat is in de kern mijn bezwaar tegen dit album: het is een rockalbum, weliswaar met een duidelijke bluesinvloed, maar niet meer dan dat. Ook Joe Yuele op drums stoot me af met zijn saaie spel. Maar anderen zullen dit album misschien heel mooi vinden.

Eind jaren 80- begin 90 had Mayall twee topgitaristen in dienst : Walter Trout en Coco Montoya. De eerste 4 tracks verschenen al een paar jaar eerder op een cd: The power of the blues, live at Germany April 1987.
De laatste vier tracks werden live opgenomen bij de Red Rooster studios. Daar ontbreekt publiek.
Mayall schreef One life to live, over zijn militaire diensttijd, die hij in Korea doorbracht, waar op dat moment een gewapend conflict was. John kwam heelhuids terug, maar anderen lieten het leven op het slagveld.
Het laatste nummer is van Walter Trout en werd de titeltrack van diens debuut album.
Ik ben het met Heartofsoul eens dat de blues hier ondergeschikt waren aan de rockmuziek. Zijn kritiek op drummer Joe Yuele deel ik niet.