Adult Jazz - So Sorry So Slow (2024)

Hey, op een nieuw album van deze band durfde ik eigenlijk niet meer te rekenen. Gist Is blijft voor mij één van de meest ondergewaardeerde alternatieve rockplaten van de jaren '10; Earrings Off mikte hoog en viel plat op z'n bek. Op basis van een eerste paar luisterbeurten weet deze plaat precies het interessante elektronische experiment van de tweede plaat te combineren met de ruimtelijke composities van het debuut. Zal me niet verbazen als dit nog een favoriet wordt, zeker met het geweldige Marquee, misschien wel hun beste nummer. Later meer verslag.

Francis Bacon is momenteel populair bij de ontwerpers van artwork zo te zien.
Ook van dit album

Over de afgelopen week heb ik weinig anders gedraaid dan deze plaat, en ik kan niet genoeg benadrukken hoe ongelooflijk tof ik dit vind. Het is anno 2024 best lastig om een uniek geluid voor jezelf te vinden als rockband, maar Adult Jazz slaagt hier met deze plaat als geen ander in. Het album staat bol van eigenwijze, desoriënterende ritmes en meanderende melodieën, zodanig dat het geheel bij eerste luisterbeurten misschien een beetje vermoeiend kan overkomen. Maar even doorluisteren beloont: al deze muzikale ideeën geven het album een beetje een (adult) jazz-ethos mee, waarin ideeën zichzelf constant vervormen, onstuimiger worden en weer kalmeren. Als Björk, Joanna Newsom en Arthur Russell in een bandsetting zouden werken zou het geluid nog in de buurt komen, maar ritmisch gezien is deze plaat nóg eigenwijzer: luister maar naar de bijna maatloze drums in het openingsnummer en je begrijpt wat ik bedoel.

Het resulteert in een bijzonder ruimtelijk, speels en avontuurlijk geluid, maar niet klinisch: de band laat ruimte voor emotie buiten de experimenteerdrang, wat op voorgangers minder goed lukte. Zo creëert de band in Earth of Worms wanneer de strijkers om de hoek komen kijken bijvoorbeeld een soort melancholie die - vraag me niet hoe - doet denken aan vergeten popballads uit de jaren '90. Suffer One klinkt muzikaal kalm, terwijl de eloquente teksten van Harry Burgess druipen van het verlangen en zelftwijfel. Marquee is daarentegen de kers op de taart. De ernstige pianomelodie waarmee het nummer intrede doet heeft me gegrepen vanaf het allereerste moment: het is het type melodie waarvan je meteen aanvoelt dat het een monumentaal nummer inleidt. De band stelt niet teleur, want hoe de mannen vakkundig toewerken naar het "twisting the knife"-moment is gigantisch ontladend, en heeft het nummer binnen korte tijd naar bovenaan mijn jaarlijstje gekatapulteerd.

In het kort, So Sorry So Slow is compleet uniek, muzikaal retespannend en intelligent, maar ook vervuld van ziel; ongeveer precies wat ik zoek in muziek dus. Het zou kunnen dat ik de enige fanboy ben, aangezien Rateyourmusic ook niet heel erg onder de indruk is en ik van Fantano niet verwacht dat hij dit album probeert nadat hij de voorganger (niet geheel onterecht) het irritantste wat hij dat jaar voorbij had horen komen noemde. Toch raad ik iedereen met een beetje liefde voor voorgenoemde artiesten aan om dit album te proberen, want als het je pakt is het niets minder dan een eindeloos spannende ontdekkingstocht.

Helaas slaat deze niet echt aan bij mij. Marquee, Suffer One en Earth of Worms zijn fijne nummers, maar over de breedte van het album genomen, kiest de band net iets te vaak voor de moelijke weg (om daar dan niet uit te komen). Bovendien staat de autotune mij op een gegeven moment tegen.

Op papier zou dit iets voor mij moeten zijn, zo ook voor aERodynamIC misschien? De stem, de klassieke invloeden. Eerste luisterbeurt enigszins wisselende gevoelens. Hele mooie tracks, maar ook wel wat te "moeilijke" en inwisselbare nummers, zoals de bovenbuurman aangeeft. Deze ga ik de komende tijd zeker een aantal kansen geven, benieuwd hoe het zal rijpen.