61 Cygni - Binaural Beatings (2003)

Zojuist toegevoegd. Ik heb helaas alleen nog maar stukjes gehoord van dit album, maar wat ik heb gehoord klinkt goed! Heeft veel weg van Cocteau Twins. Hier en daar wat steviger. Kwalitatief sterke nummers, geen slappe hap dit...
Ga proberen de clip van Thanks for Nothing toe te voegen hier.

p.s. Voor de zoekers onder ons: er is nog een band met dezelfde naam afkomstig uit Italië, die hele andere muziek maakt!

Heb hem eindelijk helemaal en inmiddels meerdere keren gedraaid en vind hem wel een reviewtje waard.

Dit is het debuutalbum van 61 Cygni, een band uit Houston (VS) die buiten de VS voor zover ik weet geen enkele bekendheid geniet. In mijn ogen onterecht, want hun muziek mag er best wezen en zou niet misstaan op het 4AD label.

Dit album in het genre ambient pop/rock en shoegaze, begint met het nummer Medication Nation waaruit direct duidelijk de passie en het enthousiasme van deze band spreekt. Het klinkt eigenlijk alsof het een live opname is, wervelend gitaarspel, kleurrijke baspartijen en een drummer die er passioneel op los slaat. Er schemeren direct al overduidelijke Cocteau Twins invloeden door, wat ik persoonlijk alleen maar positief vind. De zangeres heeft een mooi zweverig stemgeluid.
In Thanks for Nothing wordt je meegenomen in een dromerige sfeer in de trent van het latere Cocteau Twins werk: prachtige meerstemmige zang met mooie zangmelodieën en een herkenbaar gitaargeluid.
In Evil Mindgames wordt een heerlijke volle spannende, dreigende sound gecreëerd.
The One begint met een muur van geluid waaruit een lekkere drive ontspringt, die uitgesponnen wordt tot we in een shoegazersfeer beland zijn. In de zang klinkt een bepaalde frustratie door.
In Book of Secrets is de rust weer enigszins wedergekeerd.
Lost is een fijn dreampop nummer.
In Prayer zingt de zangeres een stuk lager. Het wordt nu volledig duidelijk dat je deze cd niet zo snel overdag even opzet tijdens het ophangen van de was, maar dat hij het best tot zijn recht komt als je ’s avondslaat met sfeerverlichting of in het donker op de bank gaat liggen.
Het is muziek die erom vraagt je mee te mogen nemen naar dromerige oorden.
In het schitterende Run wordt dat nog duidelijker. Kippevel springt nu spontaan op mijn armen, vooral bij het meerstemmige gedeelte.
Cygnus brengt een spannende mysterieuze sfeer.
Sacrifice Through a Living Suicide is een space-achtig nummer waar ik (nog) niet veel mee kan.
Alles bij elkaar genomen vind ik dit een goede cd, die ik vooral aan zou willen raden aan mensen die Cocteau Twins erg kunnen waarderen en mensen die van wat dromerige sfeervolle muziek houden zoals dreampop, maar dan wel met een stevige bite.

Deze cd is trouwens alleen als import te verkrijgen o.a. bij cdbaby.com

Dankzij Reptile 71 kennis gemaakt met deze duidelijk Engels klinkende band uit Amerika.

Het eerste nummer Medication Nation klinkt zelfs als Courtney Love van Hole die op de Shoegazerstour gaat, maar toch ook wel The Cure tijdens Wish.
Vervolgens Annie Lennox achtige zang in Thanks for Nothing op weer een zweverig geluidstapijt, ook hoor ik hier het geluid van Medicine in terug.
Evil Mindgames klinkt wat dreigender, en neigt zelfs naar The Gathering qua zang.
The One opent heerlijk, lekker alsof je op het strand de golven hoort, klinkt allemaal wat luchtiger, en de zang klinkt nu weer als Patti Smith meets Stevie Nicks.
Met Books Of Secrets en Lost gaat het geluid weer richting Annie Lennox en zoals Paul al vermeldde naar Cocteau Twins.
Prayer heeft zelfs wat weg van Alice In Chains album Jar Of Flies, eigenlijk het meest dreigende nummer, maar dat hoor je pas naar een paar keer draaien. Voor mij wel het hoogtepunt van dit album.
Het begin van Run lijkt op Vienna van Ultravox, maar gaat weer de dromerige kant op, het gitaarwerk lijkt wel veel op dat van Robert Smith.
Cygnus klinkt een beetje als de electronische variant van het intro van A Forest van The Cure.
In Sacrifice Through a Living Suicide hoor je weer heel duidelijk de invloeden van Annie Lennox.


Deze band past inderdaad prima op het 4AD label; en had dus ook zo mee kunnen werken aan de This Mortal Coil projecten.

Met dank aan reptile71 heb ik ook de mogelijkheid een review te schrijven over dit album.

Waar voornamelijk mijn voorkeur uitgaat naar mannenstemmen moet ik toegeven dat op dit album de vrouwenstem beter tot zijn recht komt. Deze toch wel dromerige muziek zet een behoorlijk aardige sfeer neer en is alles behalve slaapverwekkend. Een mooi stuk muziek om op de achtergrond af te spelen tijdens huiswerk of het lezen van een boek bijvoorbeeld. Nou is dat voor mij persoonlijk niet echt een optie sinds ik slechts 2 boeken in de afgelopen 10 jaar gelezen heb.


Medication Nation is meteen een van de betere nummers van het album en kan inderdaad misschien het beste zo omschreven worden als reptile71 eerder zei: “...maar dat hij het best tot zijn recht komt als je ’s avondslaat met sfeerverlichting of in het donker op de bank gaat liggen.”

Thanks for Nothing ligt in het verlengde van het eerste nummer en zet opnieuw een dromerige sfeer neer die je meteen doet denken aan een romatsiche ruimte met kaarslicht.

Bij Evil Mindgames begint de muziek al ietswat vlotter te worden met nog steeds dezelfde dromerige invloeden.

The One doet het romatische kaarslicht toch enigzins uitdoven en de discolampen tevoorschijn toveren. Een meer swingend nummer dan eerder op het album die mij persoonlijk ook doet denken aan de muziek van Madonna.

Book of Secrets is één van de minder nummers van het album, maar dat zegt meer over het album dan over het nummer. Het nummer is nog steeds prettig om te horen.

Lost kan weer in het rijtje geplaatst worden van de eerste 2 kaarslichtliederen van het album.

Prayer is wederom een prachtig dromigerige plaat.

Run vind ik één van de betere nummers van het album. Heerlijke melodie, met dezelfde antastische sfeer.

Cygnus is een 6 minuten durend stukje elektronische ambient. Geen melodie of vocalen, maar puur gemaakt om de sfeer van het album nog een extra tintje te geven.

Sacrifice Through a Living Suicide is het meest extreme nummer van het album. Het zet zowaar een wat ziekelijke sfeer neer. Niet één van m’n favorieten, maar geknipt als afsluitend nummer.


Een album waarvan veel nummers in aanmerking komen voor muziek tijdens een romantisch etentje, een grote berg huiswerk of een spannende boek. Een prima album, met een duidelijke sfeer maar verschillende stijlen.

Voorlopig gaat deze op 4* voor mij.

Ook hier dank aan reptile71 voor de mogelijkheid een review te schrijven over dit album.

Na de 1e luisterbeurt begon ik mij af te vragen waar de neuk ik naar het luisteren was. Saai, eentonig en zeer slaapverwekkende doom muziek. Na een paar dagen de cd toch een kans gegeven en heb daar uiteindelijk toch geen spijt van gekregen.

Opener "Medication Nation" gevolgd door "Thanks for Nothing" en "Evil Mindgames" ademen dezelfde dromerige sfeer uit en hebben iets melangolisch. Jammer dat voor "Thanks for Nothing" niet de tijd is genomen om er een mooi eind aan te breien. Na ruim vijfenhalve minuut lijkt het of men het nummer zat is en een paar tellen later is het afgelopen. Gemist kans. .

Het wat ruigere "The One" doet mij aan Siouxsie denken en “Book of Secrets” heeft een spannende opbouw en is één van mijn favoriete nummers.”Lost” kabbelt lekker dromerig verder op het gevoel van de eerste drie nummers. Met “Prayer” gaat het een versnelling lager en hier verlies ik mijn aandacht. Zang en begeleiding zijn te monotoom om te boeien. “Run” heeft dezelfde sfeer als voorgaand nummer maar pakt mij nu wel door de hogere stem van de zangeres. “Cygnus” en “Sacrifice Through a Living Suicide “ zijn afsluiters die een iets andere sfeer neerzetten dan de andere nummers maar die mysterieus genoeg zijn om te blijven boeien.

Kortom dit is een plaat die ik niet zomaar op zou zetten, maar waarvoor je in de stemming moet zijn. Zoals al eerder gezegd is dit er eentje voor de kleine uurtjes en die je eerste een paar keer beluisterd moet hebben voordat ie begint te leven.

3,5*