Blues Pills - Birthday (2024)

Zou ze zwanger zijn?

"Blues Pills present their fourth studio album, “Birthday”. The album is marked by singer Elin Larsson’s pregnancy during the recordings, which gives the songs a new emotional depth"

Dan heb je goed opgemerkt, maat.

Mijn eerste kennismaking met deze band, en ik denk ook dat ik het erbij moet laten. Ik ben duidelijk niet de doelgroep. De bandnaam bracht me op het verkeerde been, want deze band heeft wel wat bluesrock-invloeden maar bewandelen vooral een mainstream-rockweg, waarbij alle aandacht wordt opgeëist door de zangeres, die overigens een fantastische stem heeft.

Het luistert allemaal erg lekker weg, en als mainstream-rock klinkt als dit, ben ik hoopvol gestemd. Persoonlijk mis avontuur, spanning, zijn de veel te korte nummers veel te snel voorbij zonder dat er echt wat gebeurt en is het instrumentale aspect van de band geheel en al ten faveure van de zangeres naar de achtergrond geduwd. Het had ook gewoon een soloplaat kunnen zijn.

Ik heb weinig behoefte om meer van deze band te ontdekken, en laat het ook echt hier bij. Wel leuk om eens gehoord te hebben, waar iedereen naar luistert, want ik heb echt het idee dat deze band erg groot is. Binnen no time zal mijn bericht ook verdrongen zijn door een stroom positieve berichten.

Gaafste song vind ik 'Like a Drug'.

Geef het debuut eens een kans. Of liever nog het navolgende live-album. Daarop laat de band nog vuur en passie horen. Daarna werd het helaas snel minder met deze band....



Haha, afgaande op de response bij Lady In Gold en Holy Moly! denk ik dat de meeste MuMe-users (waaronder ik) de hoop voor deze band hebben opgegeven.

Ik heb de reviews bij de andere platen niet gelezen. Ik weet nu ook niet of de band in een opwaarste of neerwaartse gang is ten aanzien van de voorgaande platen. Ik zal tezijnertijd eens het debuut proberen, maar ik heb nogal wat platen in de wachtrij gezet. Het is nogal een jaar met veel blues(rock)-releases die veel meer de aandacht de verdienen dan een (in mijn oren) mainstreamrockband (met een goede zangeres niettemin).

Ik ben wel benieuwd naar jouw oordeel over deze plaat. Dan weet ik ook hoe deze plaat zich verhoudt tot voorgaand werk.

Is dat zo? Ik heb echt nog nooit van ze gehoord. Na een eerste vluchtige beluisteren vind ik ze nou ook niet echt bijzonder...

MarkS73, ik zag bij de eerste plaat al 53 stemmen staan, wat ik voor deze site best een hoog aantal heb. Daarbij had ik even wat op internet rondgekeken, en veel webzines besteden aandacht aan deze band. Bovendien zag ik dat ze op wat festivals spelen. Daarmee trok ik een overhaaste conclusie dat ze populair zijn.

Kom ik eindelijk eens een populaire band tegen, kent niemand het, of vindt niemand het goed. Nou ja, zeg.

Niets tegen nadele van RuudC, maar als een vrouw haar hand zo onder haar buik plaatst, is dat meestal een impliciete schreeuw van: 'Kijk, ik doe aan voortplanting!'

Ik houd mijn hand vaak ook zo onder mijn buik met de impliciete schreeuw: 'Kijk, ik doe aan bier!".

Haha, mijn boterham plakt nu in brokken aan mijn scherm.

Blues Pills begon fantastisch! De Bliss EP en Devil Man EP zijn echt de moeite waard. Toen was het ook nog echt BLUES Pills. Daarna verdween opeens de drummer. Het debuutalbum heeft een aantal geweldige nummers, maar ook een aantal pareltjes van die EP’s in een verminkte vorm. Ik vraag me na al die jaren nog steeds af waarom ze Devil Man op dat album zo toegetakeld hebben.

Ze waren echt heel goed in het begin. Ik zag ze nog op Roadburn in 2013. Twee jaar geleden op Graspop was die geweldige Franse gitarist ook al opgestapt en was de bassist doorgeschoven naar zijn positie. Ik denk niet dat ik dit album uberhaupt een kans ga gaven.

Haha, ik heb ook nog steeds trauma's van al die nieuwe versies van Devil Man. Voor mij zijn ze na de eerste EP en de bijbehorende live shows (met inderdaad die fenomenale gitarist!) gewoon gestopt, ik ontken dat ze door zijn gegaan.

Ik heb vanmorgen met moeite de 40 minuten aandacht bij dit album kunnen houden. De nummers zijn op zich best OK, maar zo zielloos gespeeld en gezongen. Poppap zonder krenten, zou André Manuel zeggen. Mijn grootste ergernis is de zang van Elin. Er is in de loop der tijd een vervelend 'maniertje' in haar zang geslopen dat je wel vaker hoort bij wannabe-zangeressen in zangcompetities. Jammer, want ze is een geweldige zangeres.

Instrumentaal klinkt het allemaal nogal belegen, passieloos en braafjes. Gitarist Dorian Sorriaux wordt node gemist, al zette het verval van de band al in met zijn aanwezigheid.