Elvellon - Ascending in Synergy (2024)

Het heeft even geduurd, maar eindelijk na 6 jaar gaat het dan toch gebeuren dat de Duitse symfonische metal-formatie Elvellon de opvolger gaat uitbrengen van hun prachtige debuut Until Dawn. Op 17 mei komt Ascending in Synergy uit en dat gaat één van de metal-albums worden waar ik persoonlijk heel erg naar uitkijk dit jaar.

Elvellon is op het eerste gehoor een band die muzikaal een kopie is van het geluid en de stijl van Nightwish. Zelfs zangeres Nele Messerschmidt lijkt qua stem best veel op Floor Jansen. Sterker nog, ze behaalt met gemak het niveau van Floor!
Ik beschouw het niet eens als kritiek; het is nu eenmaal een feit dat veel bands en artiesten tegenwoordig uit hetzelfde muzikale vaatje tappen. De band compenseert dit echter door met ongelooflijk goed materiaal op de proppen te komen, althans dat geldt absoluut voor hun eerste volledige langspeler Until Dawn. Hopelijk is dat ook het geval met Ascending in Synergy, maar eerlijk gezegd heb ik daar het volste vertrouwen in, getuige de eerste vrijgegeven single middels het prachtige "A Vagabond’s Heart", die naadloos lijkt aan te sluiten op het uitstekende materiaal van het debuut.

Wat mij betreft mag het pad volledig vrij gemaakt en de rode loper uitgelegd worden voor deze geweldige band die op eigen kracht heeft bereikt waar ze nu staan. Respect daarvoor! Hulde voor Elvellon en hopelijk wordt het nieuwe album een groot succes voor ze.

Ik reserveer mijn exemplaar van het album alvast!

Het lijkt alsof de tijd stil is blijven staan en de dame en heren van Elvellon direct na het afronden en uitbrengen van het debuutalbum Until Dawn, meteen maar besloten om de volgende lading nummers op te nemen en uit te brengen. Want zo klinkt de langverwachte tweede langspeler Ascending in Synergy. Aan niets valt namelijk af te horen dat er toch maar liefst zes jaar tussen het debuut en deze opvolger zitten.

Elvellon, bestaande uit zangeres Nele Messerschmidt, gitarist Gilbert Gelsdorf, drummer Maddin Klüners, keyboardspeler Pascal Pannen en bassist Jan Runkel, heeft door diverse omstandigheden, deels noodgedwongen (corona, wijziging her en der van de bezetting binnen de band), enorm de tijd genomen om in ieder geval een top-product af te leveren, aangezien ook dit tweede album vol zit met kwalitatief zeer mooie, symfonische sprookjes-metal, geheel in de stijl van bands als Xandria, Edenbridge, Moonlight Haze, maar vooral ook Nightwish. Is dat erg? Nee, want de muziek is van een hoog niveau. Is het verrassend en origineel? Dat zeker niet, maar tegenwoordig gaat het meer om de kwaliteit van de muziek, dan dat iets origineel of vernieuwend moet zijn. Daarbij komt, dat 'originele' en 'vernieuwende' muziek hedendaags, vaak strontvervelend en vermoeiend klinkt i.m.o.
Is de muziek dan memorabel? Nee, dat is het in dit geval ook niet en dat is stiekem een beetje jammer. Want Elvellon's debuutplaat Until Dawn, vind ik wél memorabel, omdat er werkelijk parels opstaan.
Staan er dan geen parels op Ascending in Synergy? Jazeker, maar deze zijn niet allemaal zo impactvol en indrukwekkend als die op het debuut. Daarbij heb ik het idee, dat dit album uiteindelijk wel eens zou kunnen verzuipen in de stroom van symfonische metal-releases. Onterecht vind ik, want dit album verdient alle lof en het feit dat Elvellon nu op Napalm Records zit, zal de band zeker v.w.b. de promotie voor dit album, goed doen. Want Elvellon verdient dit namelijk zeker.
Maar helaas moet ik bekennen dat ik bij dit album veel te veel de vergelijkingen trek met het debuut en dit komt doordat Elvellon ontzettend leentjebuur speelt bij vooral...zichzelf.
Zo staan er twee nummers op het album die gevaarlijk dicht in de buurt komen van materiaal afkomstig van hun debuut-plaat. Zo lijkt "Ocean of Treason" ontzettend qua stijl op "The Puppeteer" en is de epische ballad "The Aeon Tree" een letterlijk vervolg op "Shore to Aeon", zowel muzikaal als stijl. Wellicht bij laatstgenoemde nogal wiedes, aangezien een deel van de titel ook terugkeert, maar toch...
Het gevolg hiervan is, dat ondanks dat het allesbehalve slechte nummers zijn, maar helaas nét niet zo goed als de nummers van het debuut, ze minder memorabel zijn. En helaas hebben meerdere nummers daar last van.
Zo opent de band ietwat ongelukkig met het wat moeizaam opkomende "Unbound". Wederom is het zeker geen slecht nummer en bevat het verbazingwekkend mooie zanglijnen van zangeres Nele Messerschmidt, maar het verrast als opener niet en beklijft daardoor om de één of andere reden niet helemaal. Als je dit nummer afzet tegenover de majestueuze opener "Spellbound" van Until Dawn en dat ze daarna full force ertegenaan gaan middels "Oraculum", geeft veel meer houdbaarheid aan de nummers dan het half/half klinkende "Unbound". Als opener klinkt "Unbound" ook heel erg inwisselbaar.
Het album eindigt met "Epiphany of Mine" en los dat het een erg fijn nummer is, vind ik het als afsluiter niet de impact bevatten van, daar gaan we weer, Until Dawn's slotnummer "Dreamcatcher".

Gelukkig staan er ook wel degelijk parels op dit album die wel de kracht en impact van het debuut in zich hebben. Zo is het aanstekelijke "A Vagabond's Heart" een oorwurm van zeldzame klasse vol met prachtige zanglijnen van een vol vervoering zingende Nele. Dat zij één van de betere zangeressen binnen het genre is, is allesbehalve een gelogen feit. Ze heeft de kracht en het niveau van Floor Jansen, maar tegelijkertijd heeft haar stem iets hees en breekbaars. Deze combinatie zorgt voor een stemgeluid waar ik continu kippenvel van krijg. Nele is dan ook de kracht binnen Elvellon en dit feit zorgt ervoor dat deze band boven het maaiveld uitkomt.
Andere knallers zijn het prachtige en tegelijkertijd opwekkend klinkende "My Forever Endeavour", wat met afstand één van de mooiste nummers van de band is.
Ook "The Aftermath of Life" getuigt wat voor een geweldige impact de band tentoon spreidt middels hun muziek. Vooral dit nummer laat de buitengewone klasse van de zangeres horen. Zonder enige moeite weet ze de hoge noten te halen en nog belangrijker, vast te houden!
"Last of Our Kind" is een oor-strelende ballad met weliswaar een hoog Nightwish-gehalte, maar het is andermaal prachtig om naar te luisteren.
Het knappe, afwisselende en vrij harde "Into the Vortex" is andermaal een goed voorbeeld waarom Elvellon er als band zeker toe doet. Brute gitaarriffs, sprookjesachtige keyboard-partijen en de veelzijdig klinkende en zichzelf overtreffende Nele, maken dit tot één van de meer donkere en grimmige tracks op dit album.
Het nummer wat het meest in je kop na blijft galmen is het heerlijke "A Legacy Divine". Hierop laat Elvellon horen dat metal en radiovriendelijkheid met gemak samen gaan en zorgen voor een juweeltje. Eigenlijk verbazend dat de band deze niet als eerste single heeft uitgebracht, maar tegelijkertijd is dat ook wel weer eens verfrissend. Is het overigens toeval dat het begin van het couplet lijkt op die van "Circle in the Sand" van Belinda Carlisle? Vast wel !

En zo kan ik concluderen dat ik over het algemeen tevreden ben over Elvellon's tweede langspeler Ascending in Synergy. Maar helaas waren mijn verwachtingen wellicht te hoog, wat deels te maken heeft met het feit dat ik erg heb uitgekeken naar dit album. Until Dawn beschouw ik nog steeds als één van de beste symfonische metal-albums van de laatste jaren en bevat van begin tot eind ontzettend sterke en aanstekelijke nummers. Ascending in Synergy doet dit ook, laat daar geen twijfel over bestaan, maar in iets mindere mate. Doordat dit album ontzettend veel lijkt op de voorganger, maar qua niveau en impact een tikkeltje in de schaduw moet staan, laat bij mij twijfels ontstaan v.w.b. de 'houdbaarheid' van Ascending in Synergy. Ik zal zeker nog vaak teruggrijpen op dit album, maar de band overtreft zichzelf niet hier en mijn gevoel zegt, dat de échte muzikale kracht van Elvellon, zich nog moet gaan prijsgeven op hopelijk een volgend album. Of ben ik gewoon een zeikerd, aangezien de boog reeds al gespannen stond, na het verschijnen van het machtige debuut?

Ascending in Synergy is zondermeer voer voor de liefhebbers van dit soort type muziek en is gelukkig een meer dan perfect zoethoudertje voordat Nightwish (hopelijk) de knaller gaat uitbrengen die die band weer op de landkaart zal zetten.
Geen zorgen, tot die tijd, maar ook daarna, zal Ascending in Synergy zijn rondjes nog veelvuldig draaien in mijn CD-speler. En ondanks mijn kritiek, blijf ik erbij dat Elvellon een dappere tweede plaat hebben uitgebracht en zijn ze als band een goede en belangrijke vertegenwoordiger binnen het genre waarin ze opereren. Persoonlijk hoop ik ze snel live te zien spelen, misschien wel in het voorprogramma van Nightwish? Ik zie het zomaar eens gebeuren!

De zang van Nele doet mij meer denken aan Tarja dan.aan Floor, leuke tip Corvis Christi

Graag gedaan !

En ja de zang van Nele doet ook zeker denken aan Tarja. Het is meer dat ze qua kracht en niveau van haar stem zowaar gelijk is aan Floor Jansen, althans dat vind ik .

goeiedag, lekkere band. Prima vervanger voor de vroegere Nightiwsh. Die van tegenwoordig is wat uitgeblust, klinkt hetzelfde, deze band hier klinkt een stuk frisser!

Redelijk.

Ik beluisterde net een nummer live op YT, maar daar zingt de zangeres niet echt zuiver en de vreselijke buik-vibrato is daar mogelijk nog erger.
Beetje eenzelfde vibrato die bij Nederlandstalige zangers erg in trek is.

https://www.youtube.com/watch?v=tdvkU-wpnqM