Kate Nash - 9 Sad Symphonies (2024)

Leuke, alternatieve popliedjes. Niet veel meer of minder voor mij.

c-moon triggerde mij met zijn beoordeling het te beluisteren en nu ben ik enorm benieuwd waar zijn hoge score vandaan komt. Vond het verrassend, en zonder die score was ik hier nooit naar gaan luisteren. Benieuwd of dit nog wat groeit, want ik denk wel dat dit een fijn zomerplaatje kan worden.

Mooie retrohoes!

Had geen idee da Kate Nash nog bestond, maar ik vind de hoes in elk geval erg interessant, al is dat niet per se vanwege het retrogehalte.

Kate Nash is terug. En hoe. Met 9 Sad Symphonies, het eerste album sinds Yesterday Was Forever (2018), weet de zelden overtroffen en onvermoeibare verhalensprokkelaarster ons moeiteloos te charmeren, verrassen en overdonderen met méér scherpe observaties en vertellingen. Geïnspireerd door Hollywood, vintage musicals en de queeste naar schoonheid in een verdorven wereld, neemt het Britse fenomeen ons mee op een tegelijk donkere, chaotische én hoopvolle cinematische trip. Ze doet dat met wonderlijke melodieën, rijkelijk voorzien van gulle strijkers en ons natuurlijk verwennend met dat fraaie stemgeluid van haar. En weerom veel Britishness.

9 Sad Symphonies is een bijzondere luistertrip met niet negen maar tien liedjes, die de aandacht de volle 39 minuten, weten vast te houden. De prachtige arrangementen, de schandalig mooie composities, de veelal geniale teksten en natuurlijk het vocale festijn waarop Nash je trakteert, helpen daar bij natuurlijk.

Tien liedjes dus op 9 Sad Symphonies, een grapje van Nash, maar ook een ode aan het toch bereiken van je doelen, nét wanneer de creativiteit lijkt te tanen. Van getaande creativiteit is op het plaatje alvast niets te merken. Alle tien goed geldt keihard op dit vijfde album, het eerste dat Nash uitbrengt op Kill Rock Stars, hetzelfde label als haar idolen Eliott Smith en Sleater-Kinney. Voor Nash moest deze plaat én cinematisch én dromerig klinken. Daar is ze wat ons betreft redelijk hard in geslaagd.

“Everything hurts, yeah it hurts so much I eat my diner in the toilets at lunch”, of wat dacht je van “Everything you feel can just come undone and the media supports all the far right scum”, of nog “Everyone is trying so hard, maybe you should try al little bit too”. Millions of Heartbeats is een binnenkomer van formaat en zet meteen de toon voor het album dat bol staat van schoonheid, tristesse, british witt en bombast.

De song kwam tot stand tijdens de pandemie toen de zangeres, die zichzelf een sprankelend persoon noemt, toch even sprankels leek kwijt bleek te zijn. Maar zoals wel meer nummers op de plaat gaat het ook over zoveel meer. Een piano, koortjes, strijkers, het heerlijke stemgeluid van Nash, de scherpe lyriek en de typische britishness… de ingrediënten op dit album, hier al fraai gebald in de albumopener. Het is meteen een eerste van vele hoogtepunt tussen meer moois op dit album. Tongue-in-cheek en toch net niet. Meteen een favorietje, jawel.

Misery - “Misery is out to get you”, klinkt het over een haast lichtvoetige riedeltje, met een fraaie mooie orkestratie. Wasteman start erg melow met de piano die het voortouw neemt, en dan zijn er plots die dance vibes en beats en waan je je in een club. Check zeker ook de mooi geregistreerde video die bij deze song hoort. Het plaatje klopt dan helemaal.

Abandoned is misschien de enige échte ballad op de plaat. Ei zo na een beetje melig toch, maar dus eigenlijk net niet, en Nash komt er sowieso mee weg. Een vergelijking met Lilly Allen werd vast al eerder gemaakt, vooral qua stemtimbre en accent dan. Alleszins zeer goed te horen in deze fraaie plakker, rijkelijk voorzien van strijkers weerom.

Strijkersgepluk, het klinkt werkelijk als een paard in galop, nog meer strijkers, een akoestische gitaar, verder weinig instrumentarium maar in alle glorie Nash’s stem die zacht zalvend over de muziek wordt gelegd. Een bescheiden drumtrack komt erbij, wat meer bombastische strijkers, en de vocalen die meerlagig klinken. Redelijk prachtig deze Horsies, nog een favoriet op dit lekkere plaatje van de Britse!

Erg theatraal klinkt My Bile, hier hoor je heel goed hoe Nash haar inspiratie bij die musicals haalde. Vocaal een hoogstandje, met Nash’s stem die je werkelijk overal, op de voorgrond en in de koortjes hoort, zingend en declamerend, weerom mooi omgeven door strijkers. Is dat een harp die we horen? Echt knap! Veel dramatiek in These Feelings, met zware strijkers en de nodige bombast.

Space Odyssey 2001 klinkt een beetje kinderlijk en lieflijk, maar eens je de videoclip erbij gezien hebt, die bij de eerste beelden spontaan aan een iconische scene van Stephen King doet denken, krijg je toch een ander gevoel. Het lied is eigenlijk een romantische ode aan hoe ze haar huidige partner leerde kennen, maar het gaat ook over (foute) filmkeuzes. Het is allerminst een sneer naar 2001: A Space Odyssey, ”Maar het is de verkeerde film voor een date”, verzekert Nash.

De zangeres heeft naar eigen zeggen een voorliefde voor horror en die duikt al wel eens vaker op, hoe lieflijk het lied ook mag klinken. In de video zie je een bebloede Nash die gered wordt door een half-man/half-ezel, een inspiratie die -naar eigen zeggen – ze bij Shakespeare gehaald heeft. Maar terug naar de muziek! Het refrein is hoogzwanger van barok en bombast en klinkt ronduit machtig, enfin de hele song. Maar misschien hoorde je dit juweeltje zelf al want het is de single die nog maar net uit is. Wat een tekst ook weer: “Don’t die yet, I won’t forget the look on your face when we first met”. Ook een favorietje? Wat denk je?

“Tick tick in my head, do I really wish that I was dead, I’m coming back from all the things I said and it’s my birthday (…) I’m back. Now I’m in the hospital again, this time I get through it with my friends that I met online; yeah they seem really cool an I know that they like me”, waarop Nash de luisteraar verzekert dat ze een zonnestraaltje kan zijn. En zo gaat dit ronduit prachtige gezongen Ray dat rond die ene akoestische riff draait, met subtiele pizzicato op de strijkers, guitig verder. Guitig? Nou ja. Simpel en geniaal, dat sowieso. Favorietje? Check!

Vampyre de tiende compositie van de 9 Sad Symphonies, klinkt wat ruwer en minder gepolijst, alhoewel ook fraai geproducet en royaal voorzien van strijkers. Een beetje een buitenbeentje, dan kan je dat misschien als extra bij de negen parels die al voorafgingen beschouwen. Maar op zich ook weer een schot in de roos, toch wel. Overduidelijk.

Blij dat Kate Nash terug is. Het lange wachten loont. Met dit plaatje zijn we bijzonder opgetogen, dat had je ondertussen al wel geraden. Uitkijken naar hopelijk aan te kondigen EU-tour dates nu!

Deze recensie publiceerde ik eerder, in lichtjes andere versie, op Luminous Dash:
• KATE NASH – 9 Sad Symphonies (Kill Rock Stars) – Luminous Dash BE - luminousdash.be

Je vraag heb ik beantwoord met mijn review

Heerlijk als mensen enthousiast zijn en er zelfs 5* voor over hebben

Door oprecht je eigen gevoel te volgen, blijft de puurheid intact. De Britse Kate Nash is een muzikale veelvraat die schaamteloos haar liefde voor de alternatieve grungescene naast de meer popgerichte tieneridolen legt. Met deze veelzijdigheid valt ze al snel in de love it or hate categorie. De goed bevriende Lily Allen benut alle kansen om haar te promoten, en zo belandt Kate Nash Made of Bricks debuutplaat in 2007 bovenaan de albumcharts. Toch loopt de kritische pers niet helemaal lovend met haar onnavolgbaarheid weg waardoor ze bij elke daarop volgende schijf moeite moet doen om zich te bewijzen.

De zangeres doet het rustig aan, Haar vijfde album 9 Sad Symphonies verschijnt na een stilte van zes jaar. Natuurlijk speelt de pandemie onderbreking hier een grote rol in, verder bouwt Kate Nash tevens een veelbelovende filmcarrière in de vintage eighties worstelserie Glow op. Als politiek bewust feministe strijdt ze voor gelijke rechten ongeacht iemands seksuele geaardheid. Provoceren doet ze vooral met haar doordachte teksten, toch neemt men haar niet altijd serieus. De gespeelde maniertjes en het lichtelijk overdreven Londense accent werken ook niet geheel in het voordeel. Ik beschouw het als een vorm van zelfspot en hou wel van dat aangedikte in de theatrale gesproken voordracht. Lekker eigenzinnig onorthodox, een schijt aan de wereld punkattitude, maar dan wel met die typische Britse beleefdheid.

Millions of Heartbeats heeft een hoog folkloristisch Glee musical sitcom gehalte. Het is de angst dat je niet meer meetelt, de angst voor een writer’s block, de angst dat het vlammende vuurtje dooft. Kate Nash smeekt om aandacht en legt alle emoties in de song. Elk hart bezit dezelfde passie om iets van het leven te maken. Elk hart bezit gepassioneerde hartkloppingen die in een vlaag van paniek in een andere context geplaatst worden. Het is de complexe corona onzekerheid, de maak het verschil houding die de singer-songwriter als buitenbeentje buitensluit. Een vervelende bewustwording die gemeen steekt. 9 Sad Symphonies dus, blijkbaar aangevuld met een optimistisch nummer, en misschien zit dat sprankje hoop nou juist in de openingstrack.

Na het beladen Millions of Heartbeats toetsenwerk en de vrolijke strijkers volgt de slagvaardige Misery voortzetting. Het accent verschuift van de lenteviool naar de starre winterse cello. Een klassieke symfonie met ritmische percussie. We overleven de puinhoop door deze een stap voor te blijven, maar rennen hierdoor onszelf wel voorbij. Wasteman voedt zich met de gedeelde depressies. Een leger aan gelijkgezinden, sentiment van het uitschot van de maatschappij. We bewapenen ons met een overdosis aan zelfmedelijden, kanaliseren de woede in de soundtrack van het hedendaagse bestaan.

9 Sad Symphonies voelt hierdoor als een melancholisch surrealistisch sprookje aan. Kate Nash acteert in haar geschreven liedjes en geeft er een sepia polaroid rolprent twist aan. Het is niet meer dan een nare droom, morgen ontwaak je en vergeet men dat we slaapwandelend de dagen bewonen. Het gebrek aan geluk wordt in de wrange jaren tachtig Abandoned postpunkvlagen aanvaart. Eenzaam in zichzelf gekeerd sjokt Kate Nash zich door Horsie heen. Het gebrek aan warmte isoleert de gesloten slaapkamergordijnen, drank verdoofd de pijn, slechts de kunstmatige neonverlichting geeft verlichting. De schoonheid van de leegte, omgezet in woorden.

De maatschappelijke afhankelijkheid compenseert ze met haar sociale onafhankelijkheid. In My Bile rekent ze met haar voormalige minnaars af. Uiteindelijk werkt die eigen intuïtie in het voordeel. Het is een lange afstand incalculeren, rustig afwachten en vervolgens in een eindsprint het strijkorkest inhalen. These Feelings voegt er een tikkeltje bevlogen new age aan toe. Het luchtige moment dat je weer iemand in je leven toelaat, deelt, ja, zelfs weer opnieuw verliefd wordt. Toch drukt die twijfel als een loden last op de zangeres. Een rugzak gevuld met stenen, die voorheen nog de zwaarte in haar buik veroorzaken. Ray helpt Kate Nash door een noodgedwongen ziekenhuisopname heen. Steun van de anonimiteit in kunstmatige oprechte warmte.

Hoopvol wegzweven in het op de toekomst gerichte pompende Space Odyssey 2001 liefdessong, waar het jeugdige verleden als nieuw ijkpunt genomen wordt. Het cruciale moment tussen vriendschap en verliefdheid. Het besef dat er meer is, meer speelt, je meer voelt. De countryfolk romantiek verdringt de demonen in Vampyr en laat ze in het glimlachend zonlichtlandschap exploderen. Soms is het allemaal zo eenvoudig als een goedkope goed aflopende film. Soms moet je enkel de eenvoud toelaten. Kate Nash gebruikt haar luchtige visie om te relativeren. 9 Sad Symphonies is niet door triestheid overmand, het lichtpuntje wint het van de treurnis.

Kate Nash - 9 Sad Symphonies | Pop | Written in Music - writteninmusic.com

Ik kende Kate Nash niet, maar wat werd ik aangenaam verwacht. Nu is het geen mix tussen Suzanne Vega, Alanis Morisette en Lily Allen, maar aan de andere kant hoor ik dezelfde stijlen als genoemde dames terugkomen in de verschillende liedjes.

Voor mij een aangename plaat die zeker vaker op zal komen te staan.