Penny Arcade - Backwater Collage (2024)

De ervaren Britse muzikant James Hoare brengt onder de artiestennaam Penny Arcade zijn solodebuut Backwater Collage uit. Hoare kreeg vooral bekendheid met bands als Veronica Falls, The Proper Ornaments en Ultimate Painting. Voor de opnames verhuisde hij vanuit Londen terug naar zijn geboorteplaats in West-Engeland. De opener Jona was de eerste song die Hoare schreef voor Backwater Collage en het zou het vertrekpunt gaan vormen voor het geluid van de rest van het album.

"Jona was first song recorded for the album. Written late at night in my garage studio post lockdown. It has a subterranean feel and centres around a fictional character. The whole song was written very quickly around a simple guitar riff. I tried to capture the twilight feel of the initial idea on the actual recording, keeping everything simple, stripped down and to the minimal of takes. The song became a touchstone for the album and helped shape the overall sound of the tracks that followed.", aldus Hoare.

Bij deze song Jona had ik meteen twee associaties. Bij titel moest ik meteen denken aan de uitstekende singer-songwriter Jona Lewie, die lang geleden hits scoorden met You'll Always Find Me in the Kitchen at Parties en Stop the Cavalry. Bij de fluisterzachte zang van Hoare was de associatie met Elliott Smith voor de hand liggend. Het album bevat een elftal sobere songs. Hoare kreeg alleen hulp van Nathalia Bruno (subtiele vocalen) en zijn goede vriend Max Claps droeg toetsenpartijen bij en Toby Kidd speelde gitaar op Don’t Cry No Tears. Naast de in de persinfo genoemde inspiratiebronnen Syd Barrett en The Velvet Underground, zou ik nog The Beatles willen noemen (One More). Het behoorlijk ingetogen Backwater Collage is een absolute aanrader voor liefhebbers van Elliott Smith en aanverwante singer-songwriters.

Bron : Music that needs attention - musicthatneedsattention.blogspot.com

Met de zomerse zonsverduisterende indierock van het gelijknamige Veronica Falls debuut maken de Londenaren behoorlijk veel indruk. Found Love in a Graveyard is een macabere rammelende psychedelische single die erg de rand van de postpunk opzoekt. In het beangstigende Beachy Head zitten de nodige verwijzingen naar een geliefde zelfmoordplek verwerkt, namelijk de hoogste klif in Groot-Brittannië. Lekkere lugubere types, die muzikanten van Veronica Falls. Dromerige opvolger Waiting for Something to Happen is net wat toegankelijker en meer sixties georiënteerd met hier en daar wat lichtvoetige shoegazer verwijzingen. Spannend? Nee gewoon lekker toegankelijk.

Veronica Falls doekt zichzelf nooit helemaal op. Zangeres Roxanne Clifford brengt een soloplaat uit, James Hoare vormt onder de The Proper Ornaments noemer met Max Claps tijdelijk een duo, om vervolgens met Jack Cooper als Ultimate Painting een soortgelijk project te beginnen. Drummer Patrick Doyle zit ook niet stil en brengt als Boys Forever een album uit. De geruchten dat Veronica Falls weer in de originele bezetting bij elkaar komt krijgen een flinke dreun te verwerken als Patrick Doyle plotseling in de lente van 2018 overlijdt. Ja en dan gaat toch wel het licht uit en blijft het lang donker bij de overige voormalige Veronica Falls leden.

Met de prachtig gekozen artiestennaam Penny Arcade laat James Hoare nu eindelijk van zich horen. Penny Arcade staat voor de amusementshallen waar verslaafde gokkers elkaar treffen. Het Hotel California waar de eenarmige bandiet zijn klanten berooft en Black Jack zijn door staar aangetaste oog dichtknijpt. In Penny Arcade komen de kanslozen van de maatschappij samen om hun naïeve dromen te verwezenlijken. Die naïviteit zit in de Blackwater Collage mijmeringen als geitenwollen nostalgie verweven. Er is niks stoers aan het naar zijn droombeeld inkleurende Mr. Softy James Hoare, hij is slechts het prototype van goedaardige zachtheid. Het liefste kust hij de dag onder het genot van een sigaret vaarwel, sluit zijn ogen om onbevangen opnieuw te ontwaken.

Veronica Falls geeft zijn nachtmerries onderdak, maar eigenlijk kan de zanger zich amper tegen zoveel ellende verweren. Zelfs in Black Cloud is een doorzichtige roze gloed zichtbaar, daar weent de slidegitaar zich sierlijk door de song heen en eist alle aandacht op. Verwacht dus geen voortzetting van het Veronica Falls geluid van hun debuutplaat. Penny Arcade heeft qua bezetting vooral raakvlakken met The Proper Ornaments. Van die band schuiven zijn vaste maatje Max Claps en de later toegetreden zangeres Nathalia Bruno aan. In de meest rockende momenten laat James Hoare zijn gitaar gemeen scheuren, al bewaart hij dat wel tot het slotakkoord van het afsluitende Oasis getinte spacende One More.

Het benauwende Londen ontvlucht, hervindt hij zichzelf in het kustgebied van het Engelse Westland. Daar vormen mythes en onbevreesde zeelieden verhalen meer dan genoeg inspiratie die hij flink gewijzigd in Backwater Collage omzet. Het verdovende Jona heeft het bevreesde broeierige van de triphop, maar dan met het onderhuidse spanningsveld van Radiohead. Aan de oppervlakte is er niks merkbaar, als je eenmaal de diepte induikt is er ruimte voor eenvoudig klinkende complexiteit, ingehouden opgewondenheid en een stormvloed aan onstuimige intensiteit. Penny Arcade houdt het bewust klein om een groot effect te bewerkstelligen. Serieus? Ook dat weer niet, Garage Instrumental is een soft zwoele slaapliedje track, in de traditie van het Franse Air en heeft niks met noise of rock te maken.

James Hoare bezit het vermogen om aan een uitgeschreven happy ending een Daphne du Maurier twist te geven. Het is niet toevallig dat een vertelling als Jamaica Inn zich ook in de meest Westelijke laars punt van Engeland afspeelt. Fluisterzang, en vintage psychedelica. Aarzelende zandzakken ritmes schuifelen langzaam marcherend in Don’t Cry No Tears voorbij, waarna de grungegitaar er een alarmerende wending aangeeft. Zo speelt James Hoare met zijn tracks, laat ze door zijn vingers glippen om ze op het laatste moment nog bij het nekvel vast te grijpen. James Hoare dempt zijn gitaar tot de stemmigheid van een gedoofde afgebrande avondkaars om vervolgens in harde filmische triphopklanken tegen de muur te weerkaatsen.

Het druilerige When the Feeling Is Gone geeft de grijze neerslachtigheid perfect weer. Er schuilt een geniale gekte in James Hoare die zijn geliefde collega Max Claps feilloos aanvoelt. De kracht van zijn toetsenwerk is van gelijkwaardig belang en heeft een zuiverend nostalgisch effect. You Around mijmert zich wiegend onschuldig bijna gevoelloos voort. De druggy liefdeskoorts is onder controle en daar brengt de soepele voortbewegende Dear John scharniersong amper verandering in. Het is de kunst om de griezelige spanningen niet toe te laten, terwijl deze weldegelijk aanwezig zijn. Het luie Backwater Collage laat zich dus als een vakantieboek lezen, het is de afwijkende spookachtige ondertoon die het verder invult.

Penny Arcade - Backwater Collage | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

Het album "Backwater Collage" van de Britse artiest Penny Arcade uit 2024 is een interessante luisterervaring. Hoewel het niet direct de meest opwindende collectie nummers is, heeft het een bepaalde charme die moeilijk te negeren valt. Dit album, vol met easy listening indiepop nummers, biedt een ontspannende sfeer die zowel aangenaam is om actief naar te luisteren als om op de achtergrond te hebben tijdens andere activiteiten.

Het album opent met "Jona", een nummer dat meteen de toon zet voor wat je kunt verwachten. De eerste paar maten zijn al voldoende om de luisteraar een voorproefje te geven van de relaxte, sfeervolle muziek die volgen zal. Dit nummer is de perfecte introductie tot de ontspannen aard van het hele album.

"Don't Cry No Tears" volgt en kopieert de sfeer van de opener. Hoewel het spannendste aan het nummer de titel is, past het perfect binnen de context van het album. Het behoudt hetzelfde relaxte tempo en vibe als "Jona".

Bij "Want You Around" merk ik dat de melodie iets meer aanspreekt dan bij de vorige nummers. Het tempo blijft consistent met de rest van het album, maar dit nummer heeft net dat beetje extra aantrekkingskracht.

"Dear John" doet echter wat minder voor mij. De melodie is niet zo pakkend en mijn verlangen naar variatie begint toe te nemen. Het is een goed nummer, maar het mist de sprankeling die de andere nummers hebben.

"Prodigal Son" biedt een kort instrumentaal intermezzo, maar voegt weinig toe aan de algehele luisterervaring. Het voelt meer als een overgangsstuk dan een volwaardig nummer.

"When the Feeling Is Gone" introduceert eindelijk wat meer spanning. Dit nummer doorbreekt de eentonigheid die begon te ontstaan en biedt een welkome verandering in de dynamiek van het album.

Met "Black Cloud" proef ik nog meer speelsigheid. Het is een verfrissende toevoeging aan het album en het nummer heeft een bepaalde levendigheid die de eerdere nummers missen.

"Mr. Softie" doet zijn naam eer aan. Het is inderdaad heel erg soft, misschien wel te soft. Hoewel het in de context van het album past, valt het op door zijn extreme zachtheid.

"Dennis" is een beslist onopvallend nummer. Het mist de karakteristieke charme die sommige andere nummers op het album wel hebben. Het voelt als een vuller zonder veel eigen identiteit.

"Garage Instrumental" is een zeer saaie instrumentale track. Het voegt weinig toe en voelt meer als opvulling dan als een wezenlijk onderdeel van het album.

Het album sluit af met "One More". Dit nummer heeft een aardige gitaarpartij aan het einde, wat het een beetje redt. Hoewel niet virtuoos, biedt het een leuke afsluiting van het album.

Al met al is "Backwater Collage" geen album dat extreme hoogtes of dieptes bereikt. Het blijft veilig binnen de grenzen van easy listening indiepop en biedt een aangename, zij het persé bijzonder opwindende luisterervaring. Het is een album dat nergens echt uitspringt, maar ook nergens echt teleurstelt.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl