Sebastian Bach - Child Within the Man (2024)

Sinds Bach zijn congé kreeg bij Skid Row in 1996 is de beste man niet bijster productief geweest.
Hier en daar een zij-project, een gastoptreden en nu verschijnt dan zijn 4e soloalbum.
Bach heeft een tijdje geleden een hernia operatie ondergaan, letterlijk gerelateerd aan het vele geschreeuw door de jaren heen.
Nu heeft deze powerhouse bij mij altijd wel een potje kunnen breken, echter de jaren zijn al flink aan het tellen. Aan zijn zangpartijen wordt al langere tijd in de studio gesleuteld zodat het geheel allemaal wat gekunstelder aan doet. Waar hij voorheen zuiver voor de dag kwam, is zijn zang tegenwoordig een stuk nasaler gaan klinken.
Dan de muziek; an sich is de plaat helemaal zo slecht nog niet, al met al levert Bach's voor zijn doen degelijk werk af zonder ook maar 1 moment verrassend uit de hoek te komen.
Pompende riffs, hier en daar een maniakale zanglijn en af en toe een routineuze gitaarsolo, zie hier het recept van Child Within the Man.
Desalniettemin staan er hier en daar best aardige tracks op de plaat. Het vlotte Freedom is aardig, de groove in Future of Youth brengt je terug naar de tijden van Subhuman Race, de laatste van Bach met Skid Row. Eigenlijk staat er geen enkel nummer op de schijf die slecht is, en dat is al heel wat.
Child Within the Man brengt niets nieuws onder de zon maar vormt wellicht de beste worp in het solo-oeuvre van Bach.
En hoe klinkt de productie......; als een dichtgemetselde muur, of zoals veel rockalbums klinken tegenwoordig, vooral geen ruimte voor details. Om je aan kapot te ergeren.

Vandaag voor het eerst dit album opstaan. Klinkt eigenlijk helemaal niet verkeerd. Bevalt me beter dan de albums die z'n voormalige band sinds zijn vertrek op de markt brengt. Ja de productie is typisch iets van sinds 2000. Maar aan de nummers mankeert weinig.