Tom Neven & the Side Effect - Soon (2024)

Acht jaar geleden was het debuutalbum Closer van singer-songwriter Tom Neven bijzonder succesvol. Alle recensies, waaronder die van Oor, waren unaniem lovend. Maar niet alleen de critici gingen overstag. Mede debet daaraan was het optreden van Tom samen met bassist Rob Couweleers en violist Alex Akela in het helaas ter ziele gegane muziekprogramma “Vrije Geluiden”.

Toevallig kwam ik Tom destijds tegen toen hij op het postkantoor de grote doos met enthousiaste reacties op dat optreden was gaan ophalen. Het leidde natuurlijk tot veel optredens, waaronder een jaar later op het Naked Song Festival in Eindhoven. De boeker van Mick Flannery was daar aanwezig en vroeg Tom toen om een drietal shows op grote podia als support act voor Flannery op te treden.

Aan Closer werkte bassist Couweleers al mee, evenals Robbert van Elewout (coproducer, backing vocals). Beide heren kende Tom al van de opgeheven energieke band Lost Lions of India. In 2017 begon violiste Marie de Thouars mee te spelen tijdens liveoptredens. Op Rob na zijn het allemaal leerkrachten in het basisonderwijs.

Door het regelmatig optreden is de inbreng van Tom’s begeleiders aanzienlijk toegenomen. Tom draagt nog altijd zanglijn, tekst en akkoorden aan. De rest bekijkt dan in eerste instantie zelf hoe ze hun partij invulling geven. Volgens Tom een mooie samenwerking, waarbij men elkaar voortdurend feedback geeft tijdens dit proces.

Overigens leek er in acht jaar tijd weinig veranderd. Net als destijds werd het album door Tom persoonlijk bij mij, met begeleidende handgeschreven brief, in de brievenbus gestopt. Toch heeft er in Tom’s leven een grote verandering plaatsgevonden, hij werd in de tussentijd vader van Isa en Sam. Sam is intussen vijf, de leeftijd van Tom op de hoes van Soon.

De foto is gemaakt in de zomer van 1986 tijdens een dagje uit in Rotterdam met zijn ouders. Daar was ook zijn tante Kitty bij aanwezig. Zij was degene van wie hij de gitaar kreeg, waarop hij zijn eerste liedjes speelde. “De foto staat symbool waar we trots op zijn. Een album over liefde en tijd : ouder (en soms wijzer) worden, twijfel, samen zijn en verlies. Voor ons zijn de muziek, teksten en artwork van Soon daarom onlosmakelijk met elkaar verbonden”, aldus de band.

De werkwijze van opnemen was dezelfde als bij Closer. Veelal one-takes, waarbij men andermaal op zoek naar het “juiste gevoel”. Andermaal is men daar volgens mij uitstekend in geslaagd. Bij het beluisteren krijg je ook meer een groepsgevoel dan bij het debuut. Uiteraard werd het album opnieuw opgenomen bij Jules Fransen, die ook nu weer zorg draagt voor een heldere productie.

Andermaal worden mooie, vaak persoonlijke verhalen verteld. Tom over het tot stand komen van de teksten : “Ik heb de teksten geschreven. Maar om een zekere kwaliteit te waarborgen en tot verdieping te komen heb ik de afgelopen jaren veelvuldig met mijn goede vriend Robbert over de teksten gesproken. We zijn samen tot een bijzondere manier van werken gekomen die ervoor heeft gezorgd dat ik op tekstueel vlak het beste uit mezelf heb kunnen halen. Hoe werken we? Ik kom met een idee voor een liedje, soms met een opzet van een tekst, soms nog zonder.

Robbert en ik hebben vervolgens steeds uitvoerig gefilosofeerd over dit basisidee en waar het lied heen zou kunnen gaan. Wat zijn interessante invalshoeken? De zinnen komen uit mijn hoofd; maar Robbert is in het schrijfproces van de teksten voortdurend mijn spiegel, 'advocaat van de duivel', ‘eindredacteur’, sparringpartner geweest. Voortdurende vragen als: Waarom zeg je dit? Wat bedoel je nou eigenlijk? etc. Hierdoor was ik in staat om steeds een beetje meer uit mezelf te halen en uit mijn teksten.

Robbert heeft mij, als wandelende muziekencyclopedie zijnde, talloze handreikingen gedaan van liedjes die als inspiratie konden dienen. Dit leverde steeds erg boeiende en lange gesprekken op tussen Robbert, die ik blind vertrouw, en mijzelf. Het verwoorden van je gevoel in een nummer is een intens en heel persoonlijk proces en met Robbert heb ik een modus gevonden waarin ik steeds echt durfde te zeggen wat ik op mijn lever heb. Dus ja; de woorden komen uit mijn hoofd, maar zonder Robbert had ik deze teksten niet op deze manier kunnen schrijven.”. Overigens gaat de vriendschap tussen Robbert en Tom terug tot de tijd dat ze allebei op de Pabo zaten.

Een van de belangrijkste liedjes is voor Tom Rumination Street. Het betreft herinneringen aan zijn jeugd, maar ook over het besef hoe snel de tijd gaat en over ouder worden en over je kinderlijke onschuld verliezen. De albumhoes symboliseert dit liedje als het ware en andersom. Daarnaast gaat het over liefde voor muziek. Op de zondagmorgen kreeg Tom vaak de favoriete muziek van zijn vader voorgeschoteld, zoals Elvis, the Everly Brothers en Roy Orbison. Wat zeker de muzieksmaak van Tom medebepaald heeft. Zijn grootste inspiratiebron is trouwens de laatste jaren John Prine. De "Old Mr. van Dyke" in de song staat hier trouwens symbool voor verscheidene mensen die er niet meer zijn.

De schitterende titelsong Soon vertelt het verhaal van een jongetje (en later volwassen man) en zijn overleden vader. Een verhaal voortkomend uit Tom’s werk als leraar. Het voert helaas te ver om de overige interessante teksten te bespreken.

Muzikaal gezien eist de viool een prominentere rol op dan op het debuut. De Thouars is klassiek getraind en is naast leraar ook nog viooldocent. Soms is Marie’s spel inventief, zoals in Why Don’t You Care, Mr. Universe?, voorzien van een loopje dat al snel niet meer uit je geheugen is weg te branden. Maar haar spel kan ook behoorlijk gevoelig en lyrisch zijn, zoals in afsluiter If I Go. Het fraaie artwork is van hun goede vriend Tom Gudde van de uitstekende groep De Toegift. Soon weet me na intensief luisteren zeker zo te beklijven als debuut Closer, overigens nog steeds verkrijgbaar op cd.

Tom Neven & the Side Effect live :

17-03 BREDA : Chassé Theater, albumreleaseshow (Uitverkocht)
07-04 ETTEN-LEUR : Huiskamerconcert
02-06 HEILIG LANDSTICHTING : Huiskamerconcert
31-08 NIJMEGEN : St. Jacobskapel, GetU Concerts
12-10 ETTEN-LEUR : Huiskamerconcert
19-01 TBA

Bron : Music that needs attention - musicthatneedsattention.blogspot.com

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Tom Neven & The Side Effect - Soon - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Tom Neven & The Side Effect - Soon
De Brabantse muzikant Tom Neven leverde acht jaar geleden een prachtig debuutalbum af en keert nu samen met zijn band The Side Effect terug met het werkelijk prachtige en van emotie overlopende Soon

Ik moet eerlijk toegeven dat ik de naam van Tom Neven al lang weer was vergeten, maar sinds ik een paar weken geleden zijn nieuwe album ontving ben ik weer in de ban van de muziek van de Brabantse muzikant. Samen met zijn band The Side Effect heeft Tom Neven immers een prachtig album gemaakt. Soon is een akoestisch folkalbum met een aantal ingetogen en een aantal wat uitbundigere tracks, maar alle tracks vallen op door de passie waarmee muziek wordt gemaakt en de emotie waarmee Tom Neven zingt. Het debuutalbum van Tom Neven was acht jaar geleden bijzonder mooi, maar het met The Side Effect gemaakte Soon is nog een stuk mooier en indrukwekkender.

Bij de naam Tom Neven moest ik in eerste instantie flink graven in het geheugen. Dat is ook niet zo gek, want Closer, het debuutalbum van Tom Neven, verscheen bijna acht jaar geleden. Het is een album dat ik destijds ontving samen met een handgeschreven brief waarin de Brabantse muzikant uitlegde hoe het album tot stand was gekomen en wat hij met zijn muziek wilde zeggen. Het zorgde ervoor dat het album misschien net wat makkelijker mijn aandacht trok en dat is wanneer het aanbod zo groot is als in de laatste jaren zeker geen overbodige luxe.

Closer bleek vervolgens een prachtig singer-songwriter album, waarop Tom Neven indruk maakte met intieme songs, een zeer fraaie muzikale begeleiding en een stem vol gevoel. Closer wist zich in de zomer van 2016 makkelijk te onderscheiden van de meeste andere singer-songwriter albums en deed uitzien naar veel meer. Vervolgens werd het helaas stil rond Tom Neven, tot de postbode een paar weken geleden de vinyl versie van zijn nieuwe album afleverde.

De Brabantse muzikant werd na zijn debuutalbum vader, wat alle aandacht opeiste maar begon een tijdje terug met zijn band The Side Effect aan het opnemen van de opvolger van Closer. Ook het nieuwe album van Tom Neven werd weer vergezeld door een handgeschreven brief en door de foto die uiteindelijk op de fraaie en herkenbare cover van het album terecht kwam (ik heb ook nog wel wat van dit soort foto’s die lang geleden werden gemaakt tijdens gezinsuitjes naar attracties in Nederland).

In de brief is te lezen dat Tom Neven en zijn band tijdens het opnemen van Soon niet streefden naar perfectie, maar vooral het juiste gevoel vast wilden leggen. Dat is direct in de openingstrack uitstekend gelukt. De openingstrack van Soon opent met fraaie vioolklanken en een akoestische gitaar, waarna de bijzonder emotievolle stem van Tom Neven opduikt. Het is een prachtige start van het album, zeker wanneer een deel van de band de stem van Tom Neven ondersteunt en de viool ook nog eens flink mag uitpakken.

Fraai akoestisch ukelele en gitaarspel, mooie achtergrondvocalen, trefzeker baswerk, in het oor springende vioolpartijen, een enkele keer een mondharmonica, sterke achtergondvocalen en de geweldige stem van Tom Neven bepalen ook in de andere tracks op het album het geluid. Het is een geluid dat in het hokje akoestische folk past, maar vergeleken met de meeste andere albums in het genre klinkt Soon van Tom Neven & The Side Effect een stuk opwindender.

Soon is een echt bandalbum geworden, waardoor de namen van Marie de Thouars (viool, zang), Robbert van Elewout (ukulele, zang) en Rob Couweleers (basgitaar) zeker genoemd moeten worden. Dat de band niet heeft gestreefd naar perfectie is wat mij betreft nauwelijks hoorbaar, want Soon klinkt echt prachtig, maar in de poging om het gevoel goed vast te leggen zijn Tom Neven en zijn band glansrijk geslaagd. Het is gevoel dat direct overslaat op de luisteraar, want Soon is een album dat direct de volledige aandacht opeist en absoluut wat met je doet.

Het is best druk in het genre waarin Tom Neven opereert, maar net als met zijn debuutalbum geeft de Brabantse muzikant de concurrentie het nakijken met de prachtige songs op Soon, die deels persoonlijk van aard zijn, maar ook bijzondere verhalen vertellen. Met name de ingetogen songs met echt hemeltergend mooie zang grijpen je keer op keer bij de strot, maar ook in de uptempo songs bereiken Tom Neven & The Side Effect een zeer hoog niveau. Prachtalbum. Erwin Zijleman

Een jaar naast gezeten in 4 HAVO. Daarna 27 jaar uit het oog, uit het hart. Ik zie die naam in de MuMe rotatielijst en denk. “Het zal hem toch niet zijn”. Jawel hoor! Tom Neven.

On-topic: wat een fijne plaat met prachtige teksten, goed gitaarspel en mooie vioolklanken. Alles smelt mooi samen en ondanks de spaarzame instrumentatie verveelt het geen moment. Wat een aanrader! Dit verdient een groter publiek

In 2016 was ik enthousiast over Closer, het debuutalbum van Tom Neven. Nu na acht jaar een opvolger is verschenen merkte ik dat ik Closer daarna een beetje vergeten ben. Dat is onterecht, dus zal ik hem eerstdaags weer eens een luisterbeurt geven.

Dit album klinkt ook weer prima. Heel fijne instrumentatie, en ik hoor graag af en toe een cello of viool. Over de kwaliteit van de songs durf ik nog weinig te zeggen. Dat blijkt pas na vele luisterbeurten. Wordt dus vervolgd ...

Zie rotatielijst, mijn muzikaal overzicht, hoogtepunten voor 2024 en ja deze staat er trots bij.