Niamh Bury - Yellow Roses (2024)

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Niamh Bury - Yellow Roses - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Niamh Bury - Yellow Roses
Niamh Bury is een jonge Ierse singer-songwriter die met Yellow Roses een fascinerend debuutalbum heeft afgeleverd, dat zowel in muzikaal als in vocaal opzicht van een bijna onwerkelijke schoonheid is

Albums die het etiket ‘traditionele Ierse folk’ opgeplakt krijgen laat ik meestal links liggen, maar gelukkig heb ik het debuutalbum van de Ierse muzikante Niamh Bury wel opgepikt. De jonge Ierse muzikante beschikt immers over een stem die zomaar kan uitgroeien tot een van de mooiste stemmen in het genre. Yellow Roses is bovendien een album dat op prachtige wijze is ingekleurd met flink wat instrumenten, die elkaar nooit in de weg zitten, maar elkaar wel continu versterken. Het komt allemaal samen in songs die zich genadeloos opdringen en die alleen maar mooier worden. Het label van Niamh Bury leverde vorig jaar een jaarlijstjesalbum af met het debuut van ØXN en doet dat nu opnieuw.

Het Ierse label Claddagh Records leverde vorig jaar met CYRM van ØXN een van de meest bijzondere en indrukwekkende albums van 2023 af. Het label dat zich specialiseert in traditionele Ierse volksmuziek komt deze week met een volgend debuutalbum op de proppen en ook Yellow Roses van Niamh Bury is een bijzonder mooi en interessant album.

Het is een album dat is geworteld in de traditionele Ierse folk en dat is een genre waar ik meestal niet zo heel gek op ben. Het bijzondere van Yellow Roses van Niamh Bury is dat het een album is dat flink wat ingrediënten uit de Ierse folk van weleer bevat, maar desondanks niet klinkt als een heel traditioneel Iers folkalbum.

De jonge Ierse muzikante heeft een album gemaakt dat in meerdere opzichten indruk maakt. Laat ik eens beginnen bij de muziek op het album. Niamh Bury heeft haar debuutalbum ingekleurd met voornamelijk akoestische klanken en heeft dit op zeer smaakvolle wijze gedaan. De meeste songs op het album hebben een akoestische gitaar of piano als basis, waarna onder andere strijkers, harp en bas zorgen voor extra inkleuring van de songs van de Ierse muzikante, die de muziek thuis met de paplepel kreeg ingegoten.

Alle instrumenten op het album worden op subtiele wijze ingezet, waardoor Yellow Roses een behoorlijk ingetogen album is, maar geen moment Spartaans klinkt. Door te variëren met de inzet van verschillende instrumenten klinken de songs op Yellow Roses zeker niet eenvormig en word je steeds weer verrast door bijzonder mooie klanken. Het zijn klanken die de muziek van Niamh Bury vooral de kant van de folk op duwen, maar het debuutalbum van de Ierse muzikanten laat ook zeker invloeden uit de jazz horen, terwijl de arrangementen van de strijkers de muziek van de Ierse muzikante een klassiek tintje geven.

De folky songs van Niamh Bury herinneren aan de ene kant aan folkmuziek uit het verleden, maar ik vind Yellow Roses ook een eigentijds folkalbum. De songs van Niamh Bury vallen niet alleen op door de prachtige klanken en de trefzekere productie van Brían MacGloinn van de mij onbekende band Ye Vagabonds, maar ook door de poëtische teksten van de Ierse muzikante die, zoals het in het genre betaamd, mooie verhalen vertelt. Dat doet Niamh Bury met een bijzonder aansprekende stem.

De stem van de Ierse muzikante herinnert aan de ene kant aan de heldere stemmen van folkzangeressen uit het verleden, maar de zang van Niamh Bury heeft ook een wat ruwere kant, die de zeggingskracht van haar songs nog wat verder vergroot. Ik hoor iets van Laura Marling en heel af en toe een randje Natalie Merchant, maar de zang op Yellow Roses heeft ook een uniek karakter.

Folkalbums en zeker wat traditioneel aandoende folkalbums staan bij mij meestal niet vooraan in de playlist, maar Yellow Roses van Niamh Bury is een album van een betoverende schoonheid. Song na song slaagt Niamh Bury er in om prachtige klanken te laten samenvloeien met haar bijzonder mooie zang, die ook opvalt door het gevoel dat ze in haar stem legt en de precisie waarmee ze zingt. Zeker aan de randen van de dag heeft Yellow Roses een ontspannende werking, maar Yellow Roses is nog veel mooier wanneer je alle subtiele accenten op het album op je in laat werken. Erwin Zijleman

Fraaie stem en fraai album. Geweldige tip, Erwin!

Mijn moeder kocht nooit gele bloemen, volgens haar was geel de kleur van de haat. In de westerse Middeleeuwen werd geel reeds als zodanig gezien. Of singer-songwriter Niamh Bury hetzelfde bedoelde met de titel van haar schitterende debuutalbum Yellow Roses weet ik niet. Niamh Bury komt uit Dublin, waar ze werkt bij Book Upstairs, de oudste onafhankelijke boekenzaak daar. Dublin kan tegenwoordig misschien wel gezien worden als de hoofdstad van de wereld van moderne folk. Het debuutalbum van Niamh bevestigt mijns inziens die bewering.

De liedjes op Yellow Roses worden zonder uitzondering gevarieerd en fraai ingekleurd. Daarnaast bezorgt haar licht hese stem mij geregeld de nodige kippenvel. Het album verschijnt op het Dublinse label Claddagh Records, dat al sinds 1959 bestaat. Tegenwoordig richt het zich meer op modernere folkacts als Mick Flannery en ØXN. Binnenkort verschijnt daar het langverwachte debuutalbum van Lemoncello. Hopelijk komt Niamh een keer naar Nederland, ze zou bijvoorbeeld niet misstaan op een podium als dat van Guo-concerten. Voor een uitgebreidere recensie verwijs ik graag naar deze van Erwin Zijleman van het populaire blog “Krenten uit de pop”. Yellow Roses is een wonderschoon debuutalbum dat bij mij diep onder de huid kruipt.

Bron : Music that needs attention - musicthatneedsattention.blogspot.com

benieuwd naar dit album Lura lijkt wel in mijn straatje te passen. eerder ontdekte ik via recensies hier op MuMe folk zangeressen als Niamh Parsons en Katherine Priddy. is de muziek van Niamh Bury daarmee vergelijkbaar?

zou zeker een concert van haar bezoeken op podia als Guo in Oisterwijk of het Witte Kerkje in Terheijden.
dit jaar fijne concerten bijgewoond van John Blek, Martyn Joseph, Diana Jones (Guo) en Martha Fields en Dean Owens in Traaie

Haar muziek heeft meer raakvlakken met Priddy dan met Parsons, die is een stuk traditioneler. Als je John Blek goed vindt zou je misschien ook eens Anna Mitchell kunnen proberen, vooral haar tweede album is bijzonder fraai. Ze speelde in de begeleidingsband van John Blek, John Blek & The Rats. Helaas staat haar muziek carrière nu op een laag pitje door het moederschap.