John Grant - The Art of the Lie (2024)

Eerste single 'It's a Bitch' is uptempo funk, een beetje in de stijl van 'He's Got His Mother's Hips'. De tracklist ziet er weer interessant uit met - net als op Boy from Michigan - lange nummers. 14 juni kan niet snel genoeg komen!

Alweer een discofeestje dus? N.a.v. zijn recente singles met Midlake had ik juist hoop dat zijn volgende plaat meer de kant van Queen of Denmark (desnoods Pale Green Ghosts) zou opgaan. Dit eendimensionale kennen we nou wel en is gewoon zonde van zo'n prachtstem.

Zou Child Catcher een cover van Patrick Wolf zijn?

Ik krijg van It's a Bitch enorme Beck-vibes.

Iets om naar uit te kijken

Heerlijk donkere sound,prachtig gezongen. En nog een verrassende gitaarsolo op het eind. Topsingle.

All That School For Nothing

Single nr 3 en waarschijnlijk het laatste zoethoudertje tot de release. Grant schreef dit nummer oorspronkelijk voor de band Blondie, maar zij wilden het nummer niet. Ligt in lijn met It's A Bitch. Aanstekelijke funk/pop. Het komt dicht in de buurt van het werk van Creep Show. In de video zien we fragmenten van eerdere singles van Grant, waaronder Boy From Michigan, Chicken Bones en Faint Positive Lateral Flow.

Bij John Grant is het altijd afwachten waar hij nu weer mee komt. Krijgen we de schitterende melodieën zoals ze stonden op The Queen of Denmark of gaan we wat meer elektronische dance-tracks krijgen.

Opener All That School for Nothing laat weten dat er (weer) gedanst mag worden en deze keer krijgt het nummer een funky saus. Maar blijft dat op de volgende nummers ook zo?

Marbles is namelijk een stuk broeieriger en ademt meer de sfeer van The Queen of Denmark, en toch is het dan weer anders.

Daarmee hebben we gelijk het hele album wel te pakken: het gaat telkens twee kanten op. De elektronische, knisperende uitlatingen (Father) en de meer stemmige nummers zoals Mother and Son en Daddy. Maar de elektronica blijft wel prominent aanwezig en daarmee borduurt John dan toch vooral voort op de laatste albums, maar voor mijn gevoel doet hij dit wel wat meer gebalanceerd en hij neemt er meer rust voor om de nummers te laten uitkristalliseren, wat al te zien is aan de lengte van een aantal nummers.

En op The Art of the Lie wordt er net wat meer funk aan toegevoegd (It's a Bitch), waardoor we toch weer een andere hoek omgaan met John Grant, maar dan wel op inmiddels vertrouwde wijze. En wat lekker om in Meek AF een klein beetje een Pale Green Ghosts gevoel te krijgen.

Het artwork is bijzonder voor John en dan vooral het lettertype dat gebruikt is. Kristin Hersh is er verantwoordelijk voor. Hoe hij daarover vertelt is John zoals hij op mij altijd wel overkomt: spontaan en het kinderlijke enthousiasme komt in hem naar boven.

Prachtige kerel, die wederom een bijzonder album heeft afgeleverd.

Op 2 à 3 songs na vooral heel ingetogen mooi en daardoor passen juist die wat meer up-tempo tracks er weer heel goed op. De opener vind ik zelfs Catchy AF. Uitgebalanceerd en met meer vocale ruimte; John Grant heeft weer een album gemaakt dat klopt.

Na een paar luisterbeurten kan ik niet anders zeggen dan dat John Grant weer met een sterk album komt. All That School For Nothing, Father (prachtig!!), Meek AF en It's A Bitch doen niet onder voor andere hoogtepunten uit zijn oeuvre. Enig smetje vind ik de verdeling van de songs. Marbles was het perfecte openingsnummer geweest, waardoor All That School ergens tussen Daddy en Zeitgeist geplaatst had kunnen worden. Nu is het afsluitende viertal vrij taai om doorheen te komen, maar misschien is het een kwestie van meer luisterbeurten. Ik kan in ieder geval niet wachten om deze nummers in november live te horen.

Gelukkig nooit te laat om John Grant op zijn best te leren kennen. Zoals hier op zijn nieuwste wapenfeit. Sommigen herademen, drie lange wachtjaren na het sublieme 'Boy From Michigan'. "The Art Of The Lie" dus, opnieuw spectaculaire pur sang Grant.

Met vanzelfsprekend behoorlijk wat elektronische saus er mooi overheen. Over zijn her en der uniek gevocoderde zang zoals op die prachtige openingsknaller 'All That School for Nothing', de funk-r&b-song die Blondie blijkbaar niet wilde. Je dus eerst omverblazen met een ongelooflijk groovy bassend funkbeest van een song. Ja, ook dat is John Grant. Overigens, Ivor Guest die Grant-lieveling Grace Jones produceerde, werd zijn co-piloot. En of het tussen beiden klikte.

John Grant is bittersweet en houdt zijn tegenpolen altijd mooi in evenwicht. Veel narigheid klinkt opgewekt en wordt sensueel verpakt. Emoties, veel ongeveinsde emoties in zowel zijn stampers als zijn ballades. Zo dieppersoonlijk de ontroerend nostalgische flash-back 'Father', over zijn spijt dat hij niet kon uitgroeien tot de man die zijn pa zich inbeeldde. Of de hartverscheurende liefdessong 'Mother and Son', met de stem van Rachel Sermanni.

Tekstsample 'Twistin Scriptures' is een klein bruggetje naar twee volbloedstompers. De hitsige, funky rapper 'Meek AF' die de conservatieve geesten ferm tegen de schenen schopt. Daarna 'It's a Bitch', pure Prince, Yello en David Bowie, alles in één song.

'Daddy' dan, wat een indukwekkend filmisch nummer, pure Vangelis, groots en majestueus en tegelijk vintage Grant. Als een even wijdse ode aan Vangelis of Dead Can Dance start in 'The Child Catcher' de dreigende ambient net als een 'Blade Runner'-soundtrack. Een metafoor van het personage uit 'Chitty Chitty Bang Bang', ontluisterend gevocoderd relaas over de gevolgen van de hysterie rond een Trump-figuur die messias wordt, met dat memorabel gitaareinde vol krijsende woede en chaos.

Grant's hemelsmooi vibrerende bariton bloeit nog het meest open in zoveelste hoogtepunt 'Laura Lou'. Experimentele synthese van pakkende schittering, met echte en bewerkte stemmen, van synths en elektronica. Opzienbarend.

Een atmosferisch 'Zeitgeist' besluit een vol uur later even poëtisch groots als somber. De wereld sluit zich die avond weer om Grant heen en hij kan zien dat het een lange weg wordt naar het ochtendlicht.

Dit 'The Art Of The Lie' is zuivere liefde en schoonheid mooi op muzieknoten gezet.
Een oprecht album vol krachtige momentopnames, in kleine muzikale filmfragmentjes. Met als vanouds kostelijk taalgebruik en zelfspot (hoor maar eens het sterke 'Marbles'!), dit alles als wapen tegen een wrede wereld. Leugens omarmen de wereld en laten enkel gebrokenheid achter, wezens, verwrongen en misvormd door de kunst van het almaar liegen. Net als op 'The Boy From Michigan' gaat het dan ook nogmaals uitdagend over de door een lgbtq+-onvriendelijkere tijdsgeest heropende wonden.

John Grant blijft het hierbij allemaal perfect in zich hebben. Een poëet die in zijn zoektocht naar het geluk al verbluft van sinds zijn 'Marz' van 'Queen of Denmark' tot veel van al het moois op die vooral lange songs van 'The Art of the Lie'. Grant, man van het hart, moedige kerel met dit hart op de radde tong. Olijke balladeer met fluwelen stemgeluid, die veelzijdige muzikale keuzes maakt die niet zullen ophouden te ontroeren.

John Grant is in staat platen te maken die alle kanten opwaaien en toch een coherent geheel vormen. Van een akoestisch gedreven balad tot elektronisch funk, het hele arsenaal! En als je dat kan afmaken met die bijzondere stem, dan. heb je al gauw een meer dan gemiddelde plaat. Lekker hoor.