Moby - Always Centered at Night (2024)

Dark Days (Feat. Lady Blackbird)

Lekker groovy nummertje.

5* en de plaat is nog niet uit.

Oef lekker weer een lange speler van de heer Moby, We’re going wrong hier op repeat. Wat sfeervol.
Album lekker gevarieerd van early mellow house Feelings come undone tot gospel achtige tunes.
10 ijzer sterke nummers, behalve 5, 6 en 7 zijn wat minder in mijn beleving.
Blijf toch altijd een zwak voor Moby houden.

Transit met de Nederlands-Soedanese zangeres Gaidaa is het beste nummer en Dark Days met Lady Blackbird gaat ook nog wel maar voor de rest vind ik dit een weinig boeiend album van Moby.

Dit gaat wel alle kanten uit.
Ik ben een fan van Serpentwithfeet en die mix met Moby werkt hier wel. Onvergetelijk? Nee, maar ik vind dat een goed nummer. SWF is sowieso een muzikant die ik wel volg. Dat nummer met die drummer van the Dead Kennedys, best leuk. Dark days heb ik dan al een keer eerder gehoord. Grace Jones maar die deed dat beter. Dat met Gaidaa is dan weer Massive Attack all over, en de rest heb ik al eens gehoord op zijn eigen platen.

Dit klinkt als Moby die Moby doet. Voorspelbaar, die akkoorden, stemmetje er tussen, piano. Hij maakt een soort electronica voor mensen die niet van electronica houden. Een beetje wat Arsenal hier in België doet. Electronische muziek dat een "rocker" ook goed kan vinden. Veel tekst, instrumenten, die piano. Een intro met een stem en wat zwellende dingen (synths, strijkers), piano dan, wat reverb en een stem zoals in "Ache for". De grote gevoelens, goede gastzangers, hem horen we bijna niet denk ik, en het is een mooie, warme productie.

Maar word ik er warm van? Nee.

Fijn om de meester weer aan het werk te horen, hij schotelt ons een breed electropalet voor dat varieert van drum-n-bass tot ambient.
Wat betreft de mannelijke vocalen: die mag hij wat mij betreft weer zelf inzingen/inpraten in plaats van gasten uit te nodigen. De ode aan de in 2023 overleden Benjamin Zephaniah is sympathiek, maar het doet het nummer geen goed, de stem komt té dwingend over en wanneer hij voor de zesde keer vraagt "where is your pride?" ben ik geneigd te schreeuwen: "Als ik dat had geweten, dan had ik bij de eerste keer wel geantwoord".
De vrouwelijke vocalen zijn prima en zo komt deze gevarieerde plaat alsnog op vier sterren uit.

Het heeft even voor mij geduurd, maar gelukkig ben ik dit album toch steeds meer gaan waarderen. Voor even dacht ik dat de tijd van Moby voorbij was. In ieder geval wel voor het produceren van lekkere dance tracks. Moby is op zijn retour. Momenteel met veel melodieuze en rustige beats met veel jazz en blues invloeden. Ieder nummer wordt vertolkt door een andere zanger of zangeres, waarbij ik soms verlang naar de tijd van zijn eigen onzuivere zang. Lijkt me moeilijk optreden met al die gast zangeressen. Maar wellicht zal het optreden voor Moby ook steeds minder worden.
In ieder geval heeft hij toch weer een redelijke plaat afgeleverd.
Drie sterren voor mij.