Jon Campbell - Still Life with Motion Sickness (2024)

Dat Jon Campbell mij muzikaal wel weet te raken moge inmiddels bekend zijn. Ik ben dan ook blij dat zijn derde album, Still Life with Motion Sickness, inmiddels verschenen is. Vooralsnog alleen digitaal.

Zonde eigenlijk als je weet dat Jon kunstenaar in hart en nieren is en zijn emoties niet alleen in muziek weet om te zetten, maar dat hij ook schildert zoals te zien is op het artwork. Dan is een kille mp3 te weinig eer voor een artiest. Maar ja, het laten persen van je muziek op vinyl of cd kost ook wat en dan zou het fijn zijn als er genoeg van verkocht kan worden.
We moeten het er maar even mee doen (voorganger Wolfen verscheen alleen op cassette, het debuut Sirens is wel verkrijgbaar op vinyl).

Liefhebbers van Jon's muziek weten inmiddels een beetje wat ze kunnen verwachten: zijn aangename, warme stem wordt ondersteund door akoestische gitaar en blazers.

Bijzonder dat het nummer Wolfen niet op het gelijknamige album stond maar op Still Life with Motion Sickness is terechtgekomen.
We vinden de singles Fool's Gold en Edward terug op dit album. Op het laatste nummer doet Luminous Crush mee.

Op dit album is Jon wederom openhartig en neemt geen blad voor de mond. Niet alleen over zijn geaardheid, maar ook politiek (Ukrainian Blood). Dat schuurt soms best wel eens, want als luisteraar voel je je dan af en toe een soort voyeur. Maar door de schitterende muzikale setting waarin deze teksten geplaatst worden gaan de scherpe randjes er toch weer onopgemerkt vanaf.

En die muzikale randjes zijn heel fraai. Zoals gezegd zijn er blazers en die bezorgen de nummers een warm bad. Het zijn arrangementen die de nummers net fraaier maken. Echt, het is voor mij weer enorm genieten.

Ik gun Jon een groot publiek, maar ik vrees dat het ook deze keer weer voor een klein clubje fijnproevers gaat zijn. Het zij zo.

Mooi nieuw album met Trojan Bear, Arrow en Four Pictures als voorlopige hoogtepunten.

sirens had ik op 1 in mijn top 10 staan van dat jaar maar ik heb zijn opvolger Wolfen niet veel gedraaid want de composities waren duidelijk minder krachtig en ik mis bij dit album weer de mooie arrangementen die sirens juist zo sterk maakt ook al is dat minimaal. Dit album mist voor mij ook de extra magic die sirens dus wel heeft. Probeer hem nog wel vaker maar gaat denk ik te veel langs me heen

Er is een nieuw album onder de naam Sus Christ uit: Sus Christ - Dave (2024) - MusicMeter.nl

Inclusief inmiddels twee videoclips van Jon in slechts shorts (voor de liefhebbers die bij zijn eerste album nogal vol van zijn armen waren: Sandokan-veld en Fathead)