Pat Metheny - MoonDial (2024)

Vandaag een mooie dag voor fanboys van Pat. Eindelijk de release van zijn nieuwe soloalbum. Maanden geleden aangekondigd en zo nu dan een nummer online. Vanochtend de eerste luisterbeurt erop zitten. Zoals gezegd een soloalbum met alleen zijn akoestische (bariton) gitaar. Album is qua sound vergelijkbaar met eerdere soloalbums als One quiet Night en What’s it all about. Bij de eerste tonen hoor je dat het Pat is en dat is een verdienste van jewelste. Onlangs 70 jaar geworden maar nog steeds relevant. Ik vind het een fraai en ingetogen album. Zijn techniek is meesterlijk en de composities zijn exact passend bij die fraaie stijl. Die combinatie kun je aan Pat overlaten. Klein puntje van kritiek is dat het allemaal erg op elkaar lijkt. Dan is ruim 1 uur luisteren best een lange zit. Ik schat in dat het een album voor ‘momenten’ gaat worden. Hoe vaak luister ik nog naar zijn eerdere soloalbums…niet vaak, maar als het zover is met veel plezier. Tickets in the pocket voor zijn optreden in oktober. Live Pat zien en horen is altijd een feestje voor een fanboy.

Ik heb Metheny dikwijls in kleinere zalen gezien maar dan met medemuzikanten. Wel opvallend om nu te zien dat hij solo de grote zaal van Tivoli Vredenburg (bijna) uitverkoopt.

Naar aanleiding van bovenstaand bericht heb ik het album beluisterd en, zoals Broem opmerkt, het is een beetje veel van hetzelfde.
Metheny solo live lijkt mij een lange zit, dus ik ga niet voor de laatste kaarten.
Dit album zal ik ongetwijfeld nog wel eens opzetten, languit liggend op de bank, oogjes dicht (en misschien ongewild in slaap vallen).

Zojuist via Qobuz zijn meest recente werk Moon Dial deels beluisterd.Als ik nog niet in slaap gevallen ben dan ben ik dat wel als ik besluit de rest van het album af te luisteren. Maar daar kies ik niet voor.

Zijn voornemen voor 2025 zou kunnen zijn: ' ik kom met iets stevigers, iets meer jeu, iets met verrassing'
Ik zeg DOEN