Marta Sanchez Trio - Perpetual Void (2024)

Na het weergeloze SAAM (Spanish American Art Museum) met een kwintet, komt Martha nu met een trioplaat. Het is haar eerste trioplaat, maar ze maakt goed duidelijk dat ze prima uit de voeten kan met alleen een ritmesectie. De drummer speelt heel intens en best losjes, en de pianosolo's zijn legio. Het is ook met name de contrabas en de linkerhand op de piano die zorgen voor een solide basis.

De hele plaat is best intens en niet al te gemakkelijk te verteren. De voornamelijk modale pianosolo's zijn vooral mooi en melodieus. De harde aanslagen van Martha op de piano doen soms wat denken aan McCoy Tyner, en ik zal niet verbaasde zijn als hij van grote invloed is geweest op haar spel.

Op heel veel momenten speelt het trio heel vrij, waardoor je als luisteraar snel moet switchen tussen bop en freejazz, wat vermoeiend kan zijn, als je niet de aandacht er goed bij houdt. Het is dan ook echt een album om de aandacht goed vast te houden. Het samenspel is wel echt subliem. Echt heel intens en virtuoos als bijvoorbeeld Phronesis is het niet, maar het neigt er wel naar, getuige 'Black Cyclone', wat echt een waanzinnige song is. De aanslagen van Martha op dat nummer overstemmen de drums.

Ik start met een welverdiende 4*, maar het kan alle kanten op. Daarvoor moet ik de plaat vaker horen.