Florrie - The Lost Ones (2024)

Zo'n 10 jaar geleden luisterde ik veel naar synthpop. Er was een soort golf van popmuziek die teruggreep op de jaren '80-sound. Ik had zelf ook twee keer een bandje waar ik de synth en drumcomputer speelde met een zangeres. Ik had mezelf er helemaal in ondergedompeld.

Florrie was één van die artiesten die in mijn herinnering erg leuke EP's uitbracht met aanstekelijke songs. Deze debuutplaat zou haar comeback moeten zijn, maar het valt me allemaal niet mee. Ik heb bij elke song het idee dat het recycled is, en ik vind Florrie wel erg kreunen tijdens het zingen en heb ook het idee dat er digitaal heel veel geknutseld is aan haar stem.

Echt enthousiast word ik dus niet van deze plaat. Het is té simpel, té lichtvoetig en de stem van Florrie irriteert me danig. Ik weet niet of er nog liefhebbers zijn voor dit soort muziek, en ben eigenlijk ook wel benieuwd wat de liefhebbers er van vinden.