Davie Lawson - Konichiwa? (2007)

Plaatje nummer zoveel in deze categorie jonge songwriters. Dat klinkt al niet hoopvol. Toch is het raadzaam even door te zetten want het is zeker de moeite waard.
Deze uit Wales afkomstige Davie Lawson woont met zijn Ierse vriendin in Amsterdam en maakt hemeltergend mooie folk-pop liedjes waar de akoestische gitaar zwaar dominant is evenals zijn schitterende stem. Een stem die velen doet vergelijken met Nick Drake of een jonge Bob Dylan, terwijl ikzelf juist moet denken aan Josh Ritter.
Doet er allemaal niet toe, want dit is natuurlijk nergens vernieuwend en we hebben het allemaal al eens gehoord dus dan ga je dit soort vergelijkingen nu eenmaal krijgen.
Het is op dit Konichiwa? (een Japanse groet) allemaal kommer en kwel en daar is de melancholische stem van Lawson verantwoordelijk voor en ook het eenvoudig houden van de composities en de ruwe productie doen het hem wel.
Nu de herfst zijn intrede doet is dit album dus nog eens extra geschikt om bij een knapperend haardvuur te draaien (cv is ook goed).
Ondanks dat het hard knokken is om tussen alle soortgenoten goed op te vallen hoop ik dat meer mensen gaan vallen voor de charmes van deze Lawson. Hij verdient de aandacht wel.

Davie Lawson maakt indruk met dit debuut. Indruk door sterke songs en eenvoud. Ontdekt door Dan Tuffy van Big Low, neemt hij in een week dit album op. Voor het sympathieke Smoked Records, waar ook Big Low en Parne Gadje hun platen uitbrengen.
In die week heeft Davie Lawson met Dan Tuff uit een hele stapel papieren met teksten een keuze gemaakt die op de plaat terecht zijn gekomen. De begeleiding is heel eenvoudig , vaak enkel de gitaar van Davie. Maar dat heeft ook wel wat, niet overgeproduceerd, de songs in hun eigen kracht latend. Davie heeft een mooie, maar soms wat geknepen stem, en er worden vele vergelijkingen gemaakt. Vanzelfsprekend Nick Drake, maar ook Eliott Smith, Sufjan Stevens, oude Bob Dylan. De teksten zijn niet gemakkelijk, het zijn wat poëtische en filosofische teksten niet over de zonnige kant van het leven. Een echte singer-songwriters album. dat zeer goed is ontvangen door waarschijnlijk wel een bepaalde doelgroep. Zeker door de eenvoud van het album en de stijl is het ook een redelijk tijdloos album. Zou ook goed in de jaren 60/70 gemaakt kunnen zijn, maar het past ook prima in deze tijd. Een mooi album.